Monthly Archives: August 2011

Invitation by the 25 Bahman Group to Participate in Peaceful, Civil Protests on Sept 3rd, 2011 to Save Lake Orumiyeh

August 30th 2011 –  The peaceful, civil protests to save lake Orumiyeh from an environmental disaster were violently suppressed by security forces on Saturday August 27th, 2011.  This violence against peaceful citizens is further proof that the ruling government of Iran cares neither about the form of protest nor the reasons behind it, but rather will do everything in their power to ensure that the nation of Iran remains obedient and submissive. It no longer matters to this regime whether people demonstrate in Tehran or Orumiyeh, whether the demonstrations are in pursuit of their civil rights, or in order to protect the environment or as a means to speak out against the utter neglect [of the ruling government] vis-a-vis a historic landmark such as lake Orumiyeh.  Vahedi’s response is very apropos when he says: “Given the recent demise of other dictatorial regimes in the Middle East, this type of behavior only further confirms the fear that is gripping the ruling government of Iran.”

It was the tireless efforts of various environmental groups and the dynamics within social networks that led to a collaborative effort to save a dying national treasure, a lake that has come to symbolize the dreams, sufferings and aspirations of an entire nation. “The Little Black Fish” [Mahi Siyahe Kochooloo]  a classic short story by Azeri author Samad Behrangi ends with the following sentence: “Despite all his efforts, the little, red fish could not fall asleep, for all night long until the break of dawn his thoughts were with the ocean….”  Much like Behrangi’s master piece, imprinted in the memories of an entire Iranian nation, Orumiyeh Lake has now become the symbol of unity between the citizens of Iran regardless of their local dialect and ethnicity, reminding us all that there is a world out there much larger than the confines of the cage in which we find ourselves today – a dream that also led Bagher Khan (whose honorary title was “National Hero”) and Sattar Khan [both figures in the Iranian Constitutional Revolution and considered one of the greatest heroes of Iran] to leave Tabriz for the capital Tehran so many years ago.

To this end, after receiving hundreds of emails and contacting a variety of Green activist groups and supporters of the Coordination Council of the Green Path of Hope, the 25 Bahman group, while expressing its support for the civil protests designed to bring attention to the situation at lake Orumiyeh, announces Saturday, September 3rd, 2011 as a day of support for the rights of all ethnic minorities and a National Day of Solidarity with our compatriots in Orumiyeh in their civil protest against this environmental disaster.


The suggested locations, date and time for these peaceful, civil protests are as follows:


Date:                Saturday September 3rd, 2011

Time:                5:00pm

Location:      Orumiyeh: corner of Atai and Imam Street

                             Tabriz: Rasteh Alley

                             Tehran: Baharestan Square, in front of the parliament


Source: 25 Bahman Facebook!/25bahman

دعوت گروه بیست و پنجم بهمن برای اعتراض به وضعیت دریاچه ارومیه

روز شنبه پنجم شهریور ماه، اعتراضات مدنی و صلح آمیز به وضعیت اسفناک دریاچه اورمیه با واکنش ماموران حکومت کودتا به خشونت کشیده شد. این رفتار نیروهای امنیتی بیش از پیش این نکته را به ذهن متبادر می‌سازد که برای حکومت شکل یا دلیل اعتراض اهمیتی ندارد بلکه آنها در هر حالتی ملت را سربه زیر و فرمانبدار می‌خواهند.مردم در تهران تجمع کنند یا ارومیه، برای پیگیری حقوق مدنی باشد یا اعتراض به وضعیت زیست محیطی یک دریاچه تفاوتی ندارد، پاسخ سردامداران پاسخ واحدی است:خشونت.  این رفتار بیش از هر مساله دیگری مهر تاییدی است بر ترسی که پس از سرنگونی نظامهای دیکتاتوری خاورمیانه گریبان صاحبان کنونی قدرت را گرفته است.


در مقابل این رفتار، در هفته گذشته تلاش خیرخواهانه گروههای حافظ محیط زیست و پویایی شبکه‌های اجتماعی بود که گروههای اجتماعی را به هم پیوند زد تا دریاچه ای که نفس‌های آخر خود را می‌کشد به نقطه اتصال نمادین آرزو، رنج و آمال ملتی بدل شود. “ماهی سیاه کوچولو” اثر ماندگار صمد بهرنگی با این جمله به اتمام می‌رسد ” ماهی سرخ کوچولو هر چه کرد، خوابش نبرد، شب تا صبح همه اش در فکر دریا بود…” مانند اثر بهرنگی که به خاطره نسلی تمامی‌ایرانیان گره خورده است این بار نیز دریاچه ارومیه به نقطه اتحاد همه با هر زبان و قومیتی تبدیل شد تا باز یادمان آورد که جهانی فراختر از قفس که در آن زندگی می‌کنیم هم وجود دارد. آرزویی که روزگاری سردار و سالار ملی را از تبریز راهی پایتخت ساخت.


در این راستا و پس از دریافت صدها ایمیل، تماس با گروههای فعال سبز و پیرو حمایت شورای هماهنگی راه سبز امید، گروه بیست و پنجم بهمن وظیفه خود می‌داند که ضمن اعلام حمایت از اعتراض‌های مدنی برای پیگیری وضعیت دریاچه ارومیه، روز شنبه، دوازدهم شهریور ماه را روز همبستگی ملی برای اعتراض به وضعیت دریاچه ارومیه و پیگیری حقوق قومیت‌ها اعلام نماید.

مکانهای پیشنهادی برای تجمع (این مکانها به تدریج تکمیل خواهند شد

زمان روز شنبه ۱۲ شهریور ماه؛ ساعت ۵ بعد از ظهر

ارومیه: تقاطع عطایی و امام

تبریز: راسته کوچه

تهران: میدان بهارستان، روبروی مجلس


Pressure on Incarcerated Lawyer Nasrin Sotoudeh & Her Family Increases | Her Sister Giti Now Denied All Visitation Rights

Monday August 29th, 2011 – [Kaleme] The pressure by prison authorities and security officials on Nasrin Sotoudeh, incarcerated human rights lawyer and her family is mounting on a daily basis. A few weeks ago, her husband, two children and sister were detained for several hours when arriving for their customary visitation, an act that has resulted in Sotoudeh boycotting all visitation with her family for the past three weeks.

Upon arriving at Evin prison yesterday [Sunday August 28th, 2011] for their weekly visitation with Nasrin, her family faced yet another restriction.  Prison officials informed Giti Sotoudeh, Nasrin Sotoudeh’s sister, also a lawyer, that she is no longer allowed to visit with her sister.  This new restriction was imposed despite the fact that political prisoners have the right to unrestricted visitation with all immediate family members under Iranian law.

According to Nasrin Sotoudeh’s Family, despite the fact that Dr. Giti Sotoudeh has never been politically active, prison authorities at Evin have announced that as per the orders of the head of the prosecutor’s office at Evin she is no longer allowed visitation rights with her sister.   Sotoudeh’s family believe that this new wave of restrictions is only designed to impose even more pressure on Nasrin Sotoudeh and her family.

Source: Kaleme:

افزایش فشارها بر نسرین ستوده، زندانی سیاسی و خانواده‌ اش

دوشنبه, ۷ شهریور, ۱۳۹۰

چکیده : خانواده ستوده همچنین وقتی دیروز یکشنبه، ششم شهریورماه در سالن ملاقات زندان حاضر شدند باز با محدودیت جدیدی روبه رو شدند . مسوولان زندان به خواهر نسرین ستوده، گیتی که او نیز وکیل پایه یک دادگستری است اعلام کردند که حق ملاقات با خواهر زندانی اش را ندارد. این در حالی است که تمام اعضای درجه یک خانواده بدون هیچ محدودیتی می توانند زندانی شان را ملاقات کنند…

هر روز فشارهای بیشتری بر نسرین ستوده ، زندانی سیاسی و وکیل دادگستری و خانواده اش وارد می شود .

به گزارش خبرنگار کلمه، هر بار در هنگام ملاقات نسرین ستوده با خانواده اش، مسوولان امنیتی و زندان فشارهایی را بر این خانواده و زندانی وارد می کنند تا جایی که در یکی از هفته های گذشته آنها همه خانواده ستوده را بازداشت کردند موضوعی که موجب تحریم ملاقات از سوی نسرین ستوده شد .

خانواده ستوده همچنین وقتی دیروز یکشنبه، ششم شهریورماه در سالن ملاقات زندان حاضر شدند باز با محدودیت جدیدی روبه رو شدند . مسوولان زندان به خواهر نسرین ستوده، گیتی که او نیز وکیل پایه یک دادگستری است اعلام کردند که حق ملاقات با خواهر زندانی اش را ندارد. این در حالی است که تمام اعضای درجه یک خانواده بدون هیچ محدودیتی می توانند زندانی شان را ملاقات کنند .

با این همه خانواده ستوده تاکید کردند خانم دکتر گیتی ستوده سابقه‌ی هیچ نوع فعالیت سیاسی ندارد اما مسوولان سالن ملاقات زندان اوین اعلام کردند که سرپرست دادسرای اوین دستور داده که گیتی ستوده مجاز به ملاقات با خواهرش نسرین ستوده نیست.

خانواده این زندانی سیاسی معتقدند که این رفتارها چیزی جز افزایش فشار بر نسرین ستوده و خانواده‌اش نیست .

Ardeshir Amir Arjomand: “A Regime Facing a Legitimacy Crisis Will Even Transform Dialogue Over a Drying Lake Into A Matter of National Security”

Sunday August 28th, 2011 – [Kalame] Ardeshir Amir Arjomand, spokesperson for the Coordination Council for the Green Path of Hope and senior adviser to Mir Hossein Mousavi criticized the recent heavy security atmosphere in Orumieh and Tabriz and the regime’s illegal  handling of the peaceful protests of the citizens expressing their frustration regarding the drying of lake Orumieh stating: ” A government facing a legitimacy crisis is fearful of everything, from the happiness of our youth to holding eftar in parks during the holy month of Ramadan. They even turn the drying of lake Orumieh into a matter of national security.”

For a second day in a row, security forces in Azarbaijan crushed a non-political, civil protest by the citizens of Tarbriz voicing their frustration over the government’s utter neglect of the drying of lake Orumieh, engaging in the severe beating and mass arrest of peaceful protesters in Tabriz.

The challenges facing Azarbaijan are a result of the inefficient policies of the ruling government

In a discussion with Kalame regarding the recent events in Orumieh, Ardeshir Amir Arjomand blamed the inefficient policies of the ruling government as the main cause of the challenges in Azarbaijan and said: “The authoritarian and irrational policies of the ruling government that have  led to irreversible  political, economic and social damages are now also adversely affecting environmental and ethic issues.”

Pointing to the history of lake Orumieh, Amir Arjomand continued: “Lake Orumieh is the second largest salt water lake in the world, the largest lake in Iran and the largest permanent lake in Western Asia. Lake Orumieh is one of a kind and a natural heritage that belongs to the citizens of Iran and Azarbaijan. It is also of significant importance to the international community at large.”

Amir Arjomand emphasized that the islands on Lake Orumieh have been recognized as one of the world’s Natural Reserves by UNESCO and as a result the responsibility for the protection of this lake lies with the local and federal government.

In the eyes of the ruling government, even the drying of Lake Orumieh is considered  a conspiracy ….

While pointing to the responsibilities of the ruling government in this area Amir Arjomand stated: “They are neglecting their responsibilities mainly because they are indifferent towards the real challenges facing the people and out of touch with the specialists in this area. They actually believe that they can command the lake not to dry and if their command fails then there must be a conspiracy at work- and when people come to the streets with the intent to protect their environment, peacefully protesting against the neglect that has led to the destruction of a natural heritage, rather than protect the rights of their citizens, the government instead engages in the most heinous form of repression.”

A non political issue is deliberately turned into a matter of national security….

Ardeshir Amir Arjomand stated that the ruling government has deliberately turned a non political issue into a matter of national security as an excuse to suppress its citizens. In his capacity as spokesperson of the Coordination Council for the Green Path of Hope, Amir Arjomand emphasized: ” The Council strongly condemns the illegal suppression of the citizens of Orumieh and Tabriz and stands firm in its support for our compatriots in Azarbaijan. The Council is  mindful of the fact that the protection of lake Orumieh is not just the responsibility of the citizens of Orumieh and Tabriz, but a national responsibility, to be supported by all Iranian citizens.”

The behavior of the ruling government towards ethnic minorities in Iran is incompatible with our national interests….

Amir Arjomand continued: ” The ruling government’s behavior and approach towards the various ethnic groups and their rights is incompatible with our national interests.  Rather than creating solidarity and satisfaction through open dialogue, interaction and respect for the human rights of our compatriots in Azarbaijan and all other ethnic minorities in Iran, as described in the Constitution, particularly when it comes to preserving their right to an education in their native language, the government instead engages in creating conflict and a crisis and accusing and oppressing citizens. It is exactly this type of behavior that creates the foundation for a handful of isolated individuals and groups to engage in activities that are not supported by the population at large.”

Amir Arjomand concluded: “The proud Azaris have always led the fight for freedom,  standing tall against tyranny and protecting the independence and integrity of our country.”

Source: Kaleme:

امیر ارجمند: دولتی که دچار بحران مشروعیت است حتی صحبت درباره دریاچه ارومیه را هم امنیتی تلقی می کند

یکشنبه, ۶ شهریور, ۱۳۹۰

چکیده :شورای هماهنگی راه سبز امید سرکوب غیر قانونی مردم ارومیه و تبریز را شدیدا محکوم کرده و از مطالبات بر حق هموطنان آذربایجانی در این رابطه حمایت قاطعانه می‌کند و یادآور می‌شود که حفاظت از دریاچه ارومیه تنها مسئله مردم ارومیه و تبریز نیست بلکه مسئله ای ملی است و باید مورد حمایت همگانی قرار گیرد….

سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید با انتقاد از برخوردهای امنیتی با مردمی که نسبت به خشک شدن دریاچه ارومیه معترضند، گفت: دولتی که دچار بحران مشروعیت است از همه چیز می ترسد. از شادی جوانان, از افطار کردن در پارک‌هاو همه چیز حتی آب دریاچه ارومیه را هم امنیتی می‌بیند.»

روز گذشته نیروهای امنیتی در آذربایجان برای بار دوم در چند روز گذشته یک تجمع مدنی و غیر سیاسی در اعتراض به بی توجهی نسبت به خشک شدن دریاچه ارومیه را سرکوب، اقدام ضرب و شتم شدید معترضان و بازداشت‌های گسترده آنها کردند.

مسائل کنونی آذربایجان ناشی از مدیریت ناکارآمد دولت است

اردشیر امیرارجمند در گفت و گو با خبرنگار «کلمه» با اشاره به این موضوع، مسائل کنونی در آذربایجان را عموما ناشی از مدیریت ناکارآمد دولت عنوان کرد و گفت:«سیاست‌های اقتدارگرایانه و غیر عقلانی ای که باعث خسارات غیر قابل جبران در زمینه های سیاسی, اقتصادی و اجتماعی شده است, اکنون چهره زشت و خشن خود را در حوزه حفاظت از محیط زیست و مسائل قومیتی نیز نشان می‌دهد.»

وی سپس به تاریخچه ای از دریاچه ارومیه اشاره کرد و گفت: این دریاچه دومین دریاچه آب شور دنیا, بزرگترین دریاچه داخلی ایران و بزرگترین آبگیر دائمی آسیای غربی است. این دریاجه در دنیا منحصر به فرد است و میراث طبیعی مردم ایران و هموطنان آذربایجانی ما محسوب می‌شود.این دریاچه برای جامعه جهانی نیز اهمیت ویژه دارد. »

امیرارجمند تاکید کرد که جزایر این دریاچه از سوی یونسکو اندوخته طبیعی جهانی شناخته شده است و حفاظت از این دریاچه وظیفه مقامات دولتی و محلی است.

فکر می کنند اگر دریاچه ارومیه خشک شد حتما توطئه ای در کار است

وی سپس به وظایف دولت در این زمینه اشاره کرد و گفت: «آنها وظیفه خود را انجام نمی‌دهند چون با کار کارشناسی و مشکلات واقعی مردم کاری ندارند. فکر می‌کنند اگر به آب دریاچه دستور دهند خشک نشود امر آنها اطاعت می‌شود و دریاچه خشک نمی‌شود و اگر هم بشود حتما توطئه ای در کار است و وقتی مردم به صورت کاملا مسالمت آمیز دست به اعتراض می‌زنند تا از میراث طبیعی و محیط زیست خود حفاظت کنند, به شدیدترین وجه مورد سرکوب قرار می‌گیرند.»

به عمد یک مسئله غیرسیاسی را امنیتی می کنند تا…

مشاور میرحسین موسوی معتقد است که دولت یک مسئله کاملا غیر سیاسی را به عمد امنیتی می‌کنند تا مردم را سرکوب کنند.

وی همچنین مواضع شورای هماهنگی راه سبز امید در این رابطه را بیان کرد و گفت : این شورا سرکوب غیر قانونی مردم ارومیه و تبریز را شدیدا محکوم کرده و از مطالبات بر حق هموطنان آذربایجانی در این رابطه حمایت قاطعانه می‌کند و یادآور می‌شود که حفاظت از دریاچه ارومیه تنها مسئله مردم ارومیه و تبریز نیست بلکه مسئله ای ملی است و باید مورد حمایت همگانی قرار گیرد.

برخورد مقامات با قومیت ها با منافع ملی منافات دارد

مشاور میرحسین موسوی به مسئله قومیت ها نیز پرداخت و گفت: «رویکرد و برخورد مقامات با مسئله قومیت‌ها و مطالبات بر حق آنها با منافع ملی کشور منافات دارد. بجای ایجاد همبستگی و رضایتمندی از طریق گفتگو, تعامل و رعایت حقوق بشری و حقوق مصرع در قانون اساسی هموطنان آذربایجانی و دیگر اقوام در خصوص اموزش زبان مادری و غیره بحران افرینی می‌کنند، متهم و سرکوب می‌کنند و دقیقا این نوع رفتار است که زمینه سو استفاده احتمالی از جانب افراد و جریانات ایزوله ای که جایگاه زیادی در بین مردم ندارند را فراهم می‌کند.»

وی تصریح کرد:«مردم غیور و فهیم آذری ما همیشه در عین پرچمدار بودن مبارزه برای ازادی و مقابله با استبداد, حافظ استقلال و تمامیت ارضی کشور بوده اند

Names of 27 Political Prisoners Freed From Prison on the Eve of Eide Fetr,the Holidays Marking the End of Ramadan Published

Sunday August 27th, 2011 – Kaleme reports that a number of political prisoners were released from prison on the eve of Eide Fetr [Muslim holiday celebrating the end of Ramadan].

According to Kaleme, the following political prisoners were reportedly released from prison last night:


1.Ehsan Abadeh Tabrizi

2.Laleh Hasanpour

3. Zahra Jabari

4. Keyvan Farzin

5. Amir Aslani

6. Mohsen Ghamin

7. Mohammad Pourabdollah

8. Arsalan Abadi

9. Nazanin Hassan Nia

10.Susan Tabiyanian

11. Akran Heydarian

12. Sama Shamloo

13. Fatemeh Darvish

14. Ali Behzadian Nejad

15. Hamid Reza Nojoumi

16. Abolfazl Ghasemi

17. Koroush Ghasemi

18. Artin Ghazanfari

19. Gholam Reza Azadi

20. Meysam Roudaki

21. Amir Hossein Ghanbari

22. Omid Sharifi Dana,

23. Behnam Ansari

24. Rouhollah Mirzakhani

25. Massoud Yazdchi

26. Mohsen Mokhtari

27. Sajad Moradi

Some of the aforementioned political prisoners such as Nazanin Hassan Nia were only weeks away from completing their prison sentences and were released a few weeks earlier than expected, while others such as Ehsan Abadeh Tabrizi who did not have a criminal record were afforded conditional release in accordance to Iranian law upon completion of half of their prison sentence.

The  names of  other political prisoners potentially released from prison will be published as more information becomes available in the next few days.

Source: Kaleme


آزادی تعدادی از زندانیان سیاسی در آستانه عید فطر

یکشنبه, ۶ شهریور, ۱۳۹۰

چکیده :براساس خبرهای رسیده به کلمه، احسان عبده تبریزی، لاله حسن پور، زهرا جباری، کیوان فرزین، امیراصلانی، سورنا هاشمی، محسن غمین، محمد پور عبدالله، ارسلان ابدی از جمله زندانیان سیاسی هستند که دیشب آزاد شده…

تعدادی از زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ اوین در آستانه عید فطر آزاد شدند.

براساس خبرهای رسیده به کلمه، احسان عبده تبریزی، لاله حسن پور، زهرا جباری، کیوان فرزین، امیراصلانی، محسن غمین، محمد پور عبدالله، ارسلان ابدی و نازنین حسن نیا از جمله زندانیان سیاسی هستند که دیشب آزاد شده اند.


تعدادی از این زندانیان سیاسی همچون نازنین حسن نیا دوران حبس شان در چند هفته آینده به پایان می رسید و تنها چند هفته زودتر آزاد شده اند و تعدادی دیگر از زندانیان آزاد شده همچون احسان عبده تبریزی که سابقه موثر کیفری نداشته و نیمی از دوران محکومیت خود را نیز گذرانده اند، طبق قوانین ایران می توانستند از حق آزادی مشروط استفاده کنند.


سوسن تبیانیان، اکرم حیدریان، سما شاملو، فاطمه درویش، علی بهزادیان نژاد، حمیدرضا نجومی، ابوالفضل قاسمی، کوروش قاسمی، آرتین غضنفری، غلامرضا آزادی، میثم رودکی، امیرحسین قنبری، امید شریفی دانا، بهنام انصاری، روح الله میرزاخانی، مسعود یزدچی، محسن مختاری، سجاد مرادی از دیگر زندانیان سیاسی هستند که آزاد شده اند.

کلمه با دریافت خبرهای جدید، این اطلاعات را به روز خواهد کرد

BREAKING NEWS – Mehdi Karroubi in Isolation, in Small One Bedroom Apartment Since the Start of Ramadan

August 27th, 2011 – In a short interview with Saham News, Fatemeh Karroubi announced that her husband Mehdi Karroubi has been transferred to a new location.

While expressing hope that the prayers of all people will be answered during this holy month of Ramadan, Fatemeh Karroubi stated: “I would like to first and foremost remind our citizens that Mr. Ahmad Janati, in his capacity as spokesperson for the regime first expressed the need to arrest the leaders of Iran’s opposition movement during a Friday Prayer service on February 18th, 2010. At that time, Mr. Janati recommended that the judiciary render the leaders of the sedition [Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi] incommunicado, cutting off all communication with the nation of Iran and the outside world. Mr. Janati recommended that the leaders of the opposition movement be kept under house arrest and their telephone and internet connection disconnected so that they would not be able to issue any statements or receive any messages from the outside world, creating a virtual prison within their homes.  Pursuant to Mr. Janati’s speech both our building and our son’s house were raided and occupied.  Mr. Karroubi protested from the very beginning against the illegal occupation of our residential building, warning them repeatedly, demanding  that at minimum the family be moved to another building in order to avoid any further disturbance to the other residents, so that other home owners could at least move back in to their homes.”

In relation to Mehdi Karroubi’s condition Fatemeh Karroubi stated: “From the onset of his house arrest, Mehdi Karroubi has been deprived of all basic prisoner rights such as access to fresh air, visitation rights and access to books and newspapers. These violations of basic prisoner rights have continued to this day and are detrimental to his physical health and well being.”

With regards to the transfer of her husband to a new location, Mrs. Karroubi stated: “After much insistence by Mr. Karroubi, they finally transferred him to a small apartment as of the beginning of Ramadan.  Given that the security agents have also moved in to his small one bedroom apartment and given the limited space, they have made it virtually impossible for me to move in with my husband.  It is worth mentioning that according to earlier discussions [with security officials] they have agreed that Mr. Karroubi would be transferred to his house in Jamaran.  However, for reasons unknown to us, security forces refused to even allow him to be transferred to his own home.”

Fatemeh Karroubi continued: “I would like to clearly announce that Mr. Karroubi has one home only and this house is located in Jamaran and forcing his family to rent another location does not mean that he is living in his own home.”

In conclusion Mrs. Karroubi described her husband’s spirits as strong stating: “Although in the past 190 days, security agents have only allowed my husband access to fresh air once in the yard and despite the fact that his last visitation was on the 15th of Shaban [mid July], his spirits remain strong.  He has remained steadfast from the very beginning, demanding nothing from the regime and his prison guards.  He has remained calm and confident despite having been deprived of all fundamental prisoner rights, enduring all hardship and proud of the stance he has taken in defending our nation’s rights.  The regime must know that Mr. Karroubi’s personal sacrifices began prior to the Islamic Revolution and he will not hesitate to pay any price or endure any hardship in his quest to uphold the rights of the nation of Iran.”

Mehdi Karroubi is currently under house arrest in an small apartment, without his wife. It goes without saying that the concerns for his physical well being are increasing with the passing of each day.  In the past month, pro government media outlets renowned for spreading rumors and fully aware of the popularity of Mr. Karroubi and Mr. Mousavi amongst the Iranian people have once again engaged in publishing false reports and lies.  Despite these false allegations, the Iranian nation is fully aware of the absurd nature of the lies published by media outlets affiliated with the Islamic Republic of Iran.

Source: Saham News:


مهدی کروبی به مکانی دیگر منتقل شد


سحام نیوز: فاطمه کروبی، همسر مهدی کروبی در مصاحبه‌ای کوتاه در خصوص آخرین وضعیت همسرش اعلام کرد که وی به مکان دیگری منتقل شده است.


به گزارش سحام نیوز، در این مصاحبه فاطمه کروبی ضمن آرزوی قبولی طاعات و عبادات برای همه مردم در ماه رمضان گفت: ابتدا طی مقدمه‌ای باید خدمت مردم عرض کنم، وقتی که آقای احمد جنتی در مقام سخنگوی حاکمیت در نمازجمعه ۲۹ بهمن ۱۳۸۸ از لزوم حصر رهبران جنبش اعتراضی مردم ایران سخن گفت و قوه قضاییه را چنین توصیه کرد که “دستگاه قضایی باید ارتباط سران فتنه با مردم را به کلی مسدود کند. در خانه آنها مسدود شود، تلفن‌ آنها قطع شود، اینترنت آنها نیز قطع شود تا نتوانند پیامی بدهند و پیامی بگیرند و در خانه خود زندانی شوند و …” ؛ از بعد سخنان وی بود که ما با اشغال مجتمع مسکونی خود و نیز منزل فرزندم مواجه شدیم. پس از این اقدام، از همان روزهای آغازین آقای کروبی به غیر قانونی بودن و بر خلاف شرع بودن تصرف مجتمع تاکید داشتند و بارها به آنان تذکر دادند و از ماموران می خواستند که محل اقامت ایشان را به مکان دیگری منتقل کنند تا بیشتر از این موجبات آزار همسایگان فراهم نگردد و مالکین دیگر مجتمع بتوانند به خانه خود باز گردند.


همسر مهدی کروبی در ادامه درباره شرایط مهدی کروبی افزود: از ابتدای حبس تاکنون، ایشان از کلیه حقوق اولیه یک زندانی مانند حق داشتن هواخوری، حق ملاقات، داشتن کتاب و روزنامه، محروم بوده و هستند و این امر صدماتی را به وضعیت جسمی ایشان وارد خواهد کرد.


خانم کروبی در خصوص انتقال همسرش به مکانی دیگر اظهار داشت: سرانجام با پافشاری آقای کروبی، از اول ماه رمضان، ایشان را به آپارتمانی بسیار کوچک منتقل نمودند و در حال حاضر ایشان به همراه ماموران امنیتی در آن واحد آپارتمانی مستقر گردیده اند و با این اقدام عملا از ورود من نیز به آپارتمان جلوگیری شد؛ زیرا حضور و زندگی من در آن آپارتمان کوچک یک خوابه با حضور ماموران امنیتی میسر نبود. این در حالیست که طبق هماهنگی صورت گرفته با ماموران، قرار بود آقای کروبی را به منزل خودشان که توسط فرزندانم در منطقه جماران تهیه شده بود، منتقل نمایند و به دلایل نامعلومی، نیروهای امنیتی حاضر نشدند ایشان را به  این ساختمان که تنها منزل مسکونی ایشان است، منتقل کنند.


فاطمه کروبی در ادامه افزود: من در همین جا اعلام می کنم که آقای کروبی یک خانه دارد و آن هم در همین جماران است و تحمیل اجاره‌ی مکان دیگر به خانواده ایشان، به معنای خانه ی آقای کروبی نیست.


در پایان فاطمه کروبی وضعیت روحی همسرش را “خوب و استوار” توصیف کرد و گفت: در حالی که طی این ۱۹۰ روز، ماموران تنها یکبار به آقای کروبی برای حضور در فضای باز و هواخوری در حیاط منزل اجازه داده اند و علیرغم اینکه آخرین ملاقات با ایشان مربوط به نیمه شعبان می باشد؛ ایشان از روحیه بالا و استواری برخوردارند. از روز اول هم آقای کروبی با همین روحیه قوی، از حاکمیت و زندان بانان هیچ درخواستی را نداشته است و با توجه به اینکه از حقوق اولیه یک زندانی محروم بوده، با خونسردی تمام و اعتماد به نفس بالا این مشکلات را تحمل نموده و افتخار می کند به عملکرد خویش در دفاع از حقوق مردم. حکومت باید بداند که آقای کروبی چه پیش از انقلاب و چه اکنون از پرداخت هرگونه هزینه ای؛ هیچ ابایی نداشته و خود را آماده تحمل همه مصائب نموده است.


لازم به توضیح است در حال حاضر مهدی کروبی عملا به صورت جداگانه و به دور از همسر در این ساختمان کوچک در حبس خانگی قرار دارد و نگرانی ها هر روز در خصوص وضعیت سلامتی ایشان بیشتر از پیش افزایش می یابد. از طرف دیگر سایت های زرد و علاقه مند به شایعه پراکنی و وابسته به جریان حاکم و نهاد های امنیتی، طی یک ماه اخیر با آگاهی از میزان محبوبیت آقایان کروبی و موسوی در میان مردم، شروع به انتشار اخباری کذب و دروغین باهدف معروف نمودن خود و افزایش بازدیدکنندگانشان کرده اند؛ دریغ از اینکه مردم بیشتر از گذشته به ماهیت پوچ این گونه سایت ها و خبرها پی خواهند برد

The Familiar Scent of Rainfall Seeping Through the Earth, Awakening Memories of Mousavi, Rahnavard & Our Political Prisoners

Thursday August 26th, 2011 [Jila Baniyaghoub] – It has been a while since I last wrote in my blog. The unexpected rainfall in Tehran tonight, brought with it that familiar and distinct scent of rain after it hits the dry pavement, a scent that swept through the window filling my room, reminding me of my blog and reawakening an urge to write once again, like I had two and a half years ago. I love the scent of rainfall as it hits the dry earth and as my lungs filled with that familiar smell I was overcome with a sense of delight.

The familiar scent of a wet pavemenl, reminds me of Bahman. After every rainfall he would make tea, settle next to me and say: “Jila let’s have tea on the balcony…” and he and I would then proceed to our small balcony off the room that houses our computer and books. As we drank our tea, Bahman would inhale deeply, savoring the scent of rainfall on earth and he would say: “Jila take a deep breath with me, for this type of weather is rare in Tehran…”

…and as we sat together I sought to fill my lungs with the smell of the earth moistened with rain. Much like our house, our balcony is very small. There is barely room for the two of us, yet we have filled it with several beautiful flower pots. Flower pots that I have tended to with such care during his absence as I patiently await Bahman’s return. I want to make sure that they are alive and vibrant when he returns home.  As I fill my lungs with the scent of the wet pavement, my mind wonders off to Bahman and his other friends at Evin prison on this rainy night. What are they doing? Are they each silently listening to the loud drip drop of rainfall hitting the pavement while they wonder what their loved ones outside prison are doing and thinking on a rain filled night?

I am reminded of an interview Mir Hossein Mousavi gave days before the presidential elections two years ago, when he stated how much he loves the scent of rainfall as it hits the dry pavement.

I am reminded of a rainy night when I accompanied Zahra Rahnavard and the family members of a number of political prisoners on their visit to the home of the family of a relatively unknown political prisoner. As we drove together on that rainy night, Rahnavard peered out the window, starring at the rain drops falling on the pavement, engulfed in silence.

I wonder if the rain tonight is also falling on Akhtar Street and whether Mir Hossein can smell the scent of the rain hitting the dry pavement. I wonder whether Rahnavard is silently starring outside her window as the large raindrops hit the dry pavement, or whether any windows remain in that home on Akhtar street….

Jila Baniyaghoub

Source: Jila Baniyaghoub’s blog:

بوی خاک باران خورده،زندانیان سیاسی، میرحسین و رهنورد

پنج شنبه 25 اوت 2011


مدتی می شود که به سراغ وبلاگم نیامده ام.اما امشب این باران ناگهانی تهران و بوی خاک باران خورده که از آن سوی پنجره وارد اتاقم می شود، من را یاد وبلاگم انداخت که یکبار دیگر مثل دو و نیم سال قبل بنویسم :من عاشق بوی خاک باران خورده هستم و وقتی ریه هایم از آن پر می شود به وجد می ایم.


و این عطر دوست داشتنی خاک مرطوب شده، یادم آورد بهمن که در کنارم بود پس ازهربارانی، چای درست می کرد و می گفت :ژیلا!بیا برویم توی بالکن چای بخوریم …و من و او در بالکن خیلی کوچک متصل به اتاقی که کامپیوتر و کتابهای مان در آن قرار دارد، چای می خوردیم و بهمن تند و تند نفس های عمیق می کشید و می گفت :ژیلا!تو هم نفس های عمیق بکش، چنین هوایی در تهران به ندرت گیرت می آید…


و من سعی می کردم با تنفس هایی عمیق بوی خاک باران خورده را بیتشر جس کنم.

بالکن خانه ما خیلی کوچک است ، مثل خانه مان که خیلی کوچک است و ما به سختی در بالکن جا می شدیم…در همین باکن چند گلدان زیبا داریم، همان گلدان هایی که در تمام این مدت خیلی مواظبشان بوده ام تا موقع بازگشت بهمن همچنان باطراوت بمانند.

و فکر می کنم بهمن و سایر دوستانش الان در اوین چه می کنند، آیا همچنان به قول خودش هر کدام در سکوت به صدای شر و شر باران گوش می سپارند و از خود می پرسند الان آنها که دوستشان داریم، در این باران چه می کنند و به چه فکر می کنند؟

عطر بوی خاک باران خورده، یادم می آورد که میرحسین موسوی در مصاحبه ای در روزهای قبل از انتخابات گفته بود که بوی خاک باران خورده را خیلی دوست دارد….


بوی خاک باران خورده یادم می آورد که در یک شب بارانی به همراه زهرا رهنورد و تعدادی از خانواده های زندانیان به دیدار خانواده یک زندانی سیاسی کمتر شناخته شده می رفتیم و رهنورد از شیشه اتومبیل به قطرات تند بارانخیره شد و در سکوتی عمیق فرو رفته بود و …من با خودم فکر می کنم آیا این باران در کوچه اختر هم امشب باریدن گرفته است و بوی خاک باران خورده را میرحسین استشمام کرده است؟و رهنورد توانسته مثل قبل از پشت شیشه خانه اش، قطره های باران را در سکوتی عمیق نظاره کند یا اینکه دیگر حتی پنجره ای هم در آن خانه باقی نمانده….

Who are the 22 Political Prisoners Behind Bars at Evin’s Ward 350, Who Continue to Be Denied Furlough From Prison?

August 13th, 2011 – [Kalame: Sara Pardis] – Contrary to the repeated claims by Tehran’s Prosecutor and  judicial authorities in Iran that all political prisoners have access to furlough [temporary leave from prison], many of these prisoners, particularly those who are supporters of the Green movement and were arrested following the post election turmoil, have either been denied of this right all together, or in many cases have not been granted furlough for at least a year. According to reports received by Kaleme, some of these prisoners have been behind bars at Evin prison for more than 24 months without even one day of furlough.  Abdollah Momeni, Saeed Matinpour, Mohammad Davari, Abbas Nami, Bahman Ahmadi Amoui, Nezam Hasanpour, Emad Bahavar, Navid Kamran, Amir Khosro Dalirsani, Amir Bahmani, Majid Tamjidi, Hossein Ronaghi Maleki, are only some of the tens of political prisoners denied the right to furlough from prison.  It is worth mentioning that temporary leave from prison is amongst the fundamental rights of all prisoners under Iranian law and political prisoners are not excluded under this law.

In interviews Iran’s judicial authorities have repeatedly claimed that reports that political prisoners are denied furlough are nothing but rumors spread by anti revolutionary media outlets.

Though many political prisoners have been denied furlough at Evin prison, Rajai Shahr prison and other prisons across Iran, this report will focus on providing details on 22 political prisoners, denied furlough and behind bars at Evin’s Ward 350.  Kalame’s goal is to publish additional reports in the near future covering other political prisoners denied furlough.  As such, the content of this report pertains to only a group of political prisoners incarcerated at Evin’s Ward 350 and not all political prisoners behind bars in Iran.

1. Mohammad Davari is a journalist and editor of Saham News.  He was arrested and pressured into testifying against Mehdi Karroubi after Karroubi published a letter  addressed to the Assembly of Experts revealing the torture and atrocities that had occurred at Kahrizak prison.

Davari launched several hunger strikes during the more than seven months he was held in Evin’s Ward 209.  In a letter addressed to Tehran’s Prosecutor, Mehdi Karroubi took full responsibility for the documents and videos related to the torture that took place at Kahrizak prison, reiterating that Davari’s only role was filming the various interviews.

Davari has not only been denied furlough during the 2 years he has been behind bars at Evin, but he has also often been deprived of face to face visitations with his family.  Davari was also recently informed by prison authorities that his 5 year prison sentence had been increased to 6 years.

2. Navid Kamran is an ordinary citizen who protested against the presidential election results and was arrested during the demonstrations on Ashura in 2009.  Kamran was sentenced to 33 months in prison and 75 lashings  by the 26th branch of the Revolutionary Court, presided over by Judge Pir Abbasi. His sentence was later upheld by the 36th Appeal Court in Tehran.

To date, Tehran’s Prosecutor has continued to reject Kamran’s request for furlough and as a result Kamran has spent more than one year behind bars without even one day of leave from prison.   Kamran was one of the 64 prisoners who signed a letter bearing witness to the manner in which Hoda Saber had died while in prison.

3. Amir Bahmani is an ordinary citizen arrested as a result of participating in the peaceful demonstrations that followed the 2009 presidential elections.  Bahmani was sentenced to 3 years prison by the Revolutionary Court.  Despite numerous requests by Bahmani’s family, Tehran’s prosecutor has to date denied him furlough from prison.

4. Hossein Amini is an ordinary citizen arrested as a result of protesting the presidential election results in 2010. Amini has been behind bars since February 2009.  He was arrested while participating in demonstrations and sentenced to one year behind bars.  He has been denied furlough since his arrest and incarceration.

5. Ahmad Shahrezai was arrested on June 12th, 2010 and Tehran’s Prosecutor continues to deny him medical furlough from prison despite his need for medical treatment.   29 year old Shahrezai was arrested on Enghelab Street while participating in the demonstrations that took place on June 12th, 2009.  He is a supporter of the Green Movement and has endured 74 days in solitary confinement at Evin’s Ward 240.

6. Majid Tamjidi is a 37 year old labor activist sentenced to 18 months prison,  currently behind bars with 170 other political prisoners at Evin’s Ward 350.  Tamjidi was charged with colluding against the national security of the country, a charge that he has vehemently denied, for his activism is only on behalf of the labor rights and the demands of laborers.  Tamjidi is deprived of many of the rights such as furlough, afforded normal prisoners. His families requests to obtain him furlough have not led to any results to date.

7. Omid Sharifnia is an ordinary citizen who protested the presidential election results and was arrested during the Ashura demonstrations in Tehran in 2009.  Sharifnia was first sentenced to death based on confessions that were coerced under extreme pressure. His death sentence was later changed to 3 years in prison by the Appeals Court. Sharifnia was charged with “gathering and colluding against the national security of the country” and “propaganda against the Islamic Republic” through participation in most illegal demonstrations and “using a satellite”.  Despite numerous requests by his family, Tehran’s prosecutor has denied Sharifnia furlough to date. He is also often deprived of visitation with his family members.

8. Emad Bahavar is a head of the youth branch of the reformist group Nehzat-e-Azadi and a core member of the group “Supporters of Khatami and Mousavi” (3rd wave).  He was arrested on the May 28th, 2010 on charges of propaganda against the regime.

After several months behind bars at Evin prison, Bahavar a political activist was sentenced to 10 years prison. Farideh Gheyrat Bahavar’s lawyer stated at the time: “The sentence rendered by the 15th branch of the Islamic Revolutionary Court against Mr. Bavar was upheld by the 54th Appeals Court of Tehran on January 8th, 2010.”  Bahavar’s lawyer criticized the precipitated sentence and lack of attention to the defense presented, adding: “My client was charged with gathering and colluding against the national security of the country, propaganda against the regime and membership in Nehzat-e-Azadi.  He was sentenced to 10 years in prison.”  Bahavar’s family have repeatedly requested furlough for their son, but the prosecutor’s office has denied him this right without presenting any reasons.

9. Abdollah Momeni a political and civil activist and spokes person for the student organization Advar Tahkim Vahdat, was arrested on the night of June 20th 2009 after the 10th presidential elections in the building of Mehdi Karroubi’s electoral headquarters on Vanak square.  Momeni was granted furlough in March 2010. He was transferred back to prison after refusing to cooperate with his interrogators and Intelligence Ministry agents and refusing to testify against the leaders of the Green Movement.  Since then, he has been deprived of furlough. In the past year and a half, Momeni has only been allowed to meet with his family three times and each visit has been from behind a cabin window.

Momeni, the spokesperson for the student group Advar Tahkim Vahdat was summoned to the 4th branch of the Evin’s security court one year after publishing a letter addressed to the Supreme Leader.  In his letter, Momeni complained about the torture he had endured during his arrest.  The last time he was summoned, Momeni was presented with new charges, namely “publishing lies and negatively influencing public opinion” . He  awaits sentencing on these new charges.

10.  Bahman Ahmadi Amoui It has been more than 2 years since journalist Bahman Ahmadi Amoui was incarcerated.  Ahmadi Amoui was arrested on June 20th, 2009 at his house and has been behind bars at Evin since his arrest.  Though he has been granted furlough once since his arrest, Ahmadi Amoui  has not left prison for the past 16 months. Additionally he has only been allowed face to face visitation with is family three times in the past year and a half.  Like many other families of political prisoners, Ahamadi Amoui’s family have repeatedly requested that the prosecutor’s office grant him furlough. Jowever, to date their requests have been denied, despite the $500,000 USD bail posted on his behalf.

Bahman Ahmadi Amoui was arrested and transferred to prison along with his wife journalist Jila Baniyaghoub on the night of June 20th, 2009 exactly one week after the controversial presidential elections.  He was transferred to the general Ward at Evin after being sentenced to 8 years and 4  months in prison and 34 lashings by the 28th branch of the Revolutionary Court presided over by Judge Pir Abbasi.  His sentence was later increased to 5 years by the Appeals Court. Ahmadi Amoui was charged with being editor of the website Khordad Nou and writing letters criticizing the economic policies of Mahmoud Ahmadinejad’s government in his personal website and for Sarmayeh newspaper.

11. Amir Khosro Dalirsani was arrested during the post election events in 20009 and transferred to Evin’s ward 350 after enduring two months in solitary confinement.  His trial was held at the 28th branch of the Revolutionary Court presided over by Judge Moghiseh on May 1st, 2010. He was charged with “gathering and colluding against the national security of the country” and sentenced to 4 years prison.  His sentenced was later upheld by the appeals court and announced to his lawyer on July 25th, 2010.

Dalirsani was granted a 6 day furlough from Evin in March of 2009, but since then all requests for furlough by his family have been denied.  In February 2011 he was transferred for a short while to the Intelligence Ministry’s Security Ward 209 at Evin prison as a result of his refusal to cooperate with Intelligence Ministry agents.

Dalirsani has continued his activism even while behind bars and has always been one of the signatories of the various statements that have been published from inside Evin’s Ward 350. The most famous of these statements was written by 14 political prisoners on the occasion of Mahmoud Ahamadinejad’s visit to the UN, demanding that a independent entity be established to look into the rigged presidential elections.  Dalirsani also participated in the hunger strike launched in protest of Hoda Saber’s death.

12. Abbas Nami  is an ordinary citizen who protested the results of the presidential elections and was arrested in the post election turmoil.  Nami was sentenced to 2 years prison by the Revolutionary Court and Tehran’s Prosecutor has refused to grant him furlough for quite some time.

Nami was one of the 64 signatories of the letter bearing witness to Hoda Saber losing his life as a result of being beaten on the 8th day of his hunger strike after having been transferred to the infirmary at Evin prison.

13. Kourosh Ghasemi  is a social activist who protested the presidential election results in 2009. Ghasemi was charged with participating in demonstrations by the supporters of the Green Movement and sentenced to 3 years prison. He has been denied furlough since his arrest and incarceration.

14- Amir Hossein Ghanbari Barzi  is a political prisoner arrested in Tehran on Ashura 2009 and transferred to Evin’s ward 350.  In a letter he recently wrote from Evin to his father, Ghanbari Barzi stated: “Be happy father for all those fathers who have taught their children to be free. Be happy for the boys and girls who have understood freedom and the meaning of liberty from their fathers. Be joyful for a generation that has chosen enlightenment.”

27 year old Ghanbari Barzi,  with a graduate degree in Civil Engineering was sentenced to 3 years prison and 70 lashings. He is also one of the 64 signatories of the letter testifying to the manner in which Hoda Saber died at Evin prison.

15. Hassan Asadi Zeidabadi*, a political activist and member of Advar Tahkim Vahdat student group, is one of the 12 political prisoners who launched a hunger strike protesting the martyrdom of Hoda saber. Asadi Zeiabadi is also one of the many political prisoners who has long been deprived of furlough from prison.  In a letter describing his reasons for this hunger strike Asadi Zeidabadi wrote: “We 12 political prisoners have decided to launch a hunger strike partially because of our protest against deceitfulness and lies. The truth is that we cannot deny what we saw with our own eyes. We cannot stand by idly knowing that our  honorable cellmate Hoda Saber was martyred as a result of negligence while they insist that he was not on a hunger strike. We cannot stand by idly and watch the martyrdom of Haleh Sahabi at her father Ezatollah Sahabi’s funeral ceremony.  We cannot stand by idly and watch them continue to publish lies in the national press in an effort to shirk off their responsibilities.”

Assadi Zeidababi was sentenced to 5 years prison by the 28th branch of the Revolutionary Court presided by Judge Moghiseh.

16- Saeed Matinpour is a journalist and social activist from Azarbayjan. Matinpour was sentenced to 8 years prison as a result of defending his right to study in his mother tongue (Azari). His trial like so many of the other 108 journalists and media specialists arrested and incarcerated  after the 2009 presidential elections was also presided over by Judge Salavati. Matinpour was charged with “connection with foreigners” and “propaganda against the regime”. Matinpour is currently in his second year behind bars at Evin. Much of his prison sentence to date has been spent in solitary confinement where the extreme pressure and torture he endured led to the development of a heart condition. Despite his ailment, Matinpour has spent more than 24 months behind bars without one day of furlough.

His wife Atiyeh Taheri has announced repeatedly that her husband has been denied access to  medical treatment and in particular denied access to heart specialists. According to Taheri, Matinpour has only been seen by the general physician at Evin prison and even that has happened sporadically.   Taheri has approached the judicial authorities on numerous occasions requesting medical furlough for her husband, but to date has not been able to obtain even a single day of temporary leave from prison for him.

17. Mohammad Sedigh Kaboudvand  was arrested and incarcerated on July 1st, 2007.  Sedigh Kaboudvand was charged with colluding against the national security of the country and the establishment of the Office of Human Rights Organization in Kurdistan and sentenced to 10 years in prison. He was also charged with propaganda against the regime and sentenced to another year in prison, making his full prison sentence 11 years. His sentence was later reduced to 10 years by the 56th branch of the Appeals Court, when the charge of establishing the aforementioned organization was dropped.

According to Sedigh Kaboudvand’s family, despite the fact that he did not suffer from any ailments prior to his arrest and incarceration, during the 7 difficult and arduous months he spent in solitary confinement, Sedigh Kaboudvand developed pulmonary disease, kidney disease, a skin disorder and even suffered a mild  brain aneurysm. Despite his ailments, he has been deprived of furlough for a number of years and his family’s efforts to obtain him furlough have been fruitless.

18. Hossein Ronaghi Maleki  is a 25 year old student, web blogger and activist involved in fighting against online censorship. Rongaghi Maleki was arrested a few days after the controversial presidential elections in 2009 at his father’s residence and transferred to Evin prison.  He was sentenced to 15 years prison by the Revolutionary Court in Tehran and charged with “membership in the group Iran Proxy” and “insulting the supreme leader and the president” in his blog. His sentence was later upheld by the Appeals Court.

In recent months Ronaghi Maleki’s physical condition has been reported as dire and he is suffering from partial kidney failure as a result of the neglect by prison authorities. After repeated requests by his family and human rights activists and organizations such as The Islamic Human Rights Commission, Ronaghi Maleki was transferred in shackles to Hashemi Nejad hospital in Tehran where surgeons performed an operation on his kidneys in the late April this year. During his time in the hospital, Ronaghi Maleki, his family and his doctors were threatened by security agents leading  Ronaghi Maleki to launch a hunger strike after his surgery, despite his dire physical condition.  Ronaghi Maleki’s doctor has strongly recommended that he be temporarily released from prison in order to rest and recuperate. Security agents, however transferred Ronaghi Maleki back to Evin’s Ward 350 after his surgery. Despite posting a $280,000 USD bail in August last year, he has yet to be granted furlough from prison for even one hour.

19. Nezam Hassanpour This political prisoner has also been deprived from furlough despite the fact that his mother is ill.  Hassanpour was one of many Iranians arrested on Ashura in 2009. Though his  mother has cancer and has been hospitalized, judicial authorities continue to deny him furlough from prison.

Nezam Hassanpour is a 25 year old who like many others protested the election results in 2009.  According to the Islamic Republic’s penal code, prisoners with no prior record, are eligible for parole after serving half of their prison sentence. Given that Hassanpour does not have a prior record, he is eligible to take advantage of this law.  Hassanpour’s family live in a village in Kouhdasht and as a result of the long distance to Tehran and the lack of financial means are unable to regularly visit with their son. As a result Hassanpour is often alone in prison and given that all telephone contact has also been banned at this Ward, he is unable to even speak with this family.

20. Abolfazl Abedini Nasr  is a journalist and human rights activist, beaten and arrested in the city of Ahvaz in March 3rd, 2010. The Revolutionary Court in Ahvaz sentenced Abedini Nasr to 11 years prison. Later, Judge Moghiseh the head of the 26th branch of the Revolutionary Court  sentenced Abedini Nasr to an additional year. He is currently in Ward 350 at Evin and his family’s efforts to obtain furlough on his behalf has been fruitless.

21. Ramin Parchami  is an actor arrested in the peaceful demonstrations of the supporters of the Green Movement on the 14th of February. In addition to being an actor, Parchami directed a short movie by the name of “Solutions”. Parchami began his career by playing in a movie called “In Your Refuge” and a television series by the name of “Banquet”.  For a short period of time, he was also editor of the weekly newsletter “Naghsh Afarinan”.  Parchami is famous for his roles in television series such as In Your Refuge, Neighbors, Under the Skies of City 3 and movies such as Banquet, Protest, Telephone, Grey and Mother’s Guest. Parchami has also been deprived of furlough from prison.

22. Abolfazl Ghadyani  is a senior member of the Mojahedin of the Islamic Revolution Organization (reformist organization not to be confused with the MKO). Ghadyani was arrested in January 2010, after the turmoil during Ashura and released after two months behind bars.  Ghadyani a reformist was charged with “propaganda against the regime” in a closed door trial presided by Judge Moghiseh and sentenced to 1 year in prison.  He was also fined $10,000-USD for insulting Ahmadinejad.  Ghadyani was one of the 12 political prisoners who launched a hunger strike protesting Hoda Saber’s death. He was transferred to the infirmary at Evin on numerous occasions as a result of this hunger strike. According to his wife, Ghadyani suffers from heart disease. Ghadyani was also arrested and incarcerated in the Savak prisons (Shah’s secret police).  Tehran’s Prosecutor has refused to grant Ghadyani medical furlough from prison. He is reported as being in dire physical condition.

His wife Zahra Rahimi has stated: “They themselves [the government officials] said that he must be transferred to the ICU, so I don’t understand why they won’t take any actions.  It’s as though they want him to suffer the same fate as Hoda Saber. Four days have passed. I am very concerned and desperate. I have no place and no one to turn to.”

Souce: Kaleme:

*Translator’s Note: Hasssan Asadi Zeidabadi was granted furlough on August 14th, 2011 , after the publication of this article.

گزارش مشروح کلمه از شرایط ۲۲ زندانی سیاسی محروم از مرخصی در بند ۳۵۰ اوین

کلمه-سارا پردیس: در حالی که مقامات قضایی  از جمله دادستان تهران بارها ادعا کرده اند که همه زندانیان سیاسی از حق مرخصی و یا آزادی موقت بهره مند هستند، بسیاری از این زندانیان بویژه زندانیان حوادث پس از انتخابات و حامی جنبش سبز یا تاکنون از این حق استفاده نکرده اند و یا از آخرین مرخصی شان مدتها (در اغلب موارد بیش از یکسال) گذشته است. براساس خبرهای رسیده به کلمه، برخی از این افراد بیش از ۲۴ ماه است که بدون یک روز مرخصی در زندان اوین محبوس اند. عبدالله مومنی، سعید متین پور، محمد داوری، عباس نامی، بهمن احمدی امویی، نظام حسن پور، عماد بهاور، نوید کامران، امیر خسرو دلیرثانی، امیر بهمنی، مجید تمجیدی، حسین رونقی ملکی از جمله دهها زندانی سیاسی محروم از حق مرخصی هستند.

این در حالی است که براساس قوانین داخلی کشور مرخصی از حقوق اولیه همه زندانیان محسوب می شود و قانون در این مورد زندانیان سیاسی و عقیدتی را استثنا نکرده است.

مسوولان قضایی در مصاحبه های مختلف خود محرومیت زندانیان سیاسی از حق مرخصی را شایعه ی رسانه های به گفته آنها ضد انقلاب خوانده اند.

در این گزارش تنها به ارائه مشخصات تعدادی از زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ که از حق مرخصی محروم اند، می پردازد و تاکید می کند تعداد زندانیان سیاسی محروم از این حق خیلی ببشتر از این تعداد در زندان های اوین و رجایی شهر و سایر زندان های کشور است.کلمه تلاش خواهد کرد در سلسله گزارش هایی به سایر زندانیان محروم از مرخصی نیز بپردازد.

آنچه می خوانید تنها در برگیرنده مشخصات تعدادی از زندانیان سیاسی محروم از مرخصی در بند ۳۵۰ اوین است و نه تمام زندانیان سیاسی کشور.

۱-محمد داوری: محمد داوری، روزنامه نگار و سردبیر سایت سحام نیوز است. وی پس از نامه ای که توسط مهدی کروبی به رئیس مجلس خبرگان پیرامون آزار زندانیان سیاسی در شکنجه گاه کهریزک نوشته شد، دستگیر و تحت فشار و شکنجه قرار گرفت تا علیه مهدی کروبی در تلویزیون، اقرار کند.

وی در مدت بیش ازهفت ماه بازداشت خود در بند ۲۰۹ اوین چند نوبت اعتصاب غذا داشت. مهدی کروبی در نامه‌ای به دادستان تهران، مسئولیت تمام اسناد و فیلم‌هایی را که به عنوان مستندات وجود شکنجه و تجاوز جنسی در زندان‌های ایران ارائه کرده بود بر عهده گرفت و محمد داوری را تنها فیلمبردار مصاحبه‌ها عنوان کرد و گفت او هیج نقش دیگری در این ماجرا نداشته است. او نه فقط بیش از دوسال است که بدون یک روز مرخصی در اوین به سر می برد، بلکه اغلب از حق ملاقات حضوری نیز محروم است.

مسوولان زندان اوین با ابلاغ حکم تازه ای به محمد داوری، روزنامه نگار و زندانی سیاسی خبر دادند که به محکومیت پنج ساله وی، یکسال افزوده شده و به این ترتیب مدت محکومیت وی از پنج سال به شش سال افزایش یافته است.

۲-نوید کامران:وی از شهروندان معترض به نتیجه انتخابات است که در عاشورای ۸۸ تهران بازداشت شد.

وی توسط قاضی پیرعباسی، رئیس شعبه ٢۶ دادگاه انقلاب، به ٣٣ ماه حبس و ٧۵ ضربه شلاق محکوم شد که این حکم از سوی شعبه ٣۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران، تایید شد.

دادستان تهران تاکنون با مرخصی نوید کامران مخالفت کرده و همچنان به مخالفت خود ادامه می دهد .وی بیش از یک سال است که بدون حتی یک روز مرخصی در زندان به سر می‌برد.

نوید کامران یکی از امضا کنندگان “شهادتنامه ۶۴ زندانی سیاسی درباره چگونگی جانباختن هدی صابر” بوده است.

۳-امیر بهمنی: بهمنی یکی از شهروندان معترض به نتیجه انتخابات است که به دلیل شرکت در چند تجمع اعتراضی مسالمت آمیز پس از انتخابات ۸۸ بازداشت و توسط دادگاه انقلاب تهران به سه سال حبس تعزیزی محکوم شد. دادستان تهران علی رغم پییگیری های متعدد خانواده بهمنی تاکنون از اعطای مرخصی به وی خودداری کرده است.

۴-حسین امینی:حسین امینی از شهروندان معترض به نتیجه انتخابات است که از بهمن ماه ۸۹ در زندان است. وی به دلیل حضور در تجمع اعتراضی بازداشت و به یکسال زندان تعزیزی محکوم شده است.وی نیز از حق مرخصی محروم است.

۵ -احمد شاهرضایی: شاهرضائی از بازداشت شدگان ۲۲ خرداد ۱۳۸۹ است. دادستان تهران با وجود نیاز وی به درمان های پزشکی همچنان با مرخصی وی مخالفت می کند.

شاهرضائی، ٢٩ ساله ،روز ٢٢ خرداد ماه سال گذشته (٨٩)، در خیابان انقلاب و در تظاهرات اعتراضی بازداشت شده است.

شاهرضائی از حامیان جنبش سبز است که به مدت ۷۴ روز در سلول انفرادی بند ۲۴۰ به سر برده است.

۶مجید تمجیدی: تمجیدی، ۳۷ ساله، یکی از فعالان کارگری کشور است که به ۱۸ ماه حبس قطعی محکوم شده و هم اکنون به همراه یکصد و هفتاد نفر از زندانیان سیاسی در بند ۳۵۰ اوین نگه داری می شود.

یکی از اتهامات تمجیدی اجتماع و تبانی بر ضد امنیت ملی عنوان شده که وی هر بار این اتهام را رد و تاکید کرده است که فقط برای تحقق خواسته های صنفی کارگران فعالیت می کرده است

تمجیدی از بسیاری از حقوی زندانیان عادی از جمله مرخصی محروم است و اعتراض های خانواده وی در این زمینه به نتیجه ای نرسیده است.

۷-امید شریفی دانا:شریفی دانا از شهروندان معرتض به نتیجه انتخابات است که در عاشورای ۸۸ تهران بازداشت شد.

امید شریفی دانا بر اساس اعترافات خود که تحت فشار شدید از وی اخذ شده بود، ابتدا به اعدام محکوم شد. این حکم سپس در دادگاه تجدید نظر به سه سال حبس کاهش یافت. اتهام او “اجتماع و تبانی بر ضد علیه امنیت کشور”، “فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی با شرکت مستمر در اکثر تجمعات غیرقانونی و “استفاده از تجهیزات دریافت از ماهواره” عنوان شده بود .

دادستان تهران با وجود پیگیری های مکرر خانواده اش از دادن مرخصی به وی خودداری می کنند.وی همچنین اغلب اوقات از حق ملاقات حضوری نیز محروم است.

۸ -عماد بهاور: عماد بهاور مسئول شاخه جوانان نهضت آزادی ایران و عضو هسته مرکزی «پویش حمایت از خاتمی و موسوی» (موج سوم) است که در هفتم خرداد ۱۳۸۸ توسط دادگاه انقلاب بازداشت گردید. اتهام وی توسط یک مقام قضایی تبلیغ علیه نظام عنوان شد.

این فعال سیاسی پس از چندین ماه حبس در زندان اوین با حکم قاضی دادگاه به ۱۰ سال حبس قطعی محکوم شد. فریده غیرت وکیل عماد در این باره می‌گوید: حکم بدوی صادره از سوی شعبهٔ ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی علیه آقای بهاور، عینا توسط شعبهٔ ۵۴ دادگاه تجدید نظر استان تهران تایید شد که این رای را روز ۱۸ دی ماه رویت کردم. وکیل مدافع عماد با انتقاد از آنچه که آن را صدور عجولانه حکم و عدم توجه به دفاعیات می‌خواند، افزود: اجتماع و تبانی، تبلیغ علیه نظام و عضویت در نهضت آزادی سه اتهام موکل بود که در مورد هر سه اتهام اشد مجازات و علاوه بر آن به عنوان مجازات ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی برای وی در نظر گرفته شده‌است.

خانواده بهاور در تمام ماههای گذشته بارها برای گرفتن مرخصی برای وی از دادستان تهران تلاش کرده اند اما دادستان هر بار و بدون ارائه هیچ دلیلی با این حق اولیه وی مخالفت کرده است.

۹-عبدالله مومنی: عبدالله مومنی فعال مدنی- سیاسی، سخنگوی سازمان دانش آموختگان (ادوار تحکیم وحدت) است که شب ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ پس از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری ایران در ساختمان ستاد شهروند آزاد در میدان ونک تهران که ریاست ستاد شهروند آزاد (حامیان کروبی) را بر عهده داشت، بازداشت شد. او و سازمان ادوار تحکیم در این انتخابات از حامیان کاندیداتوری مهدی کروبی بودند. مومنی در اسفندماه ۸۹ توانست از حق مرخصی استفاده کند و سپس در پی مخالفت وی با درخواست بازجویان وزارت اطلاعات مبنی با همکاری با سیستم امنیتی و انجام سخنرانی هایی بر ضد رهبران جنبش سبز دوباره به زندان بازگردانده شد و از آن زمان تاکنون از هرگونه حق مرخصی محروم بوده است. او در تمام یکسال و نیم گذشته تنها سه بار توانسته از حق ملاقات حضوری استفاده کند و تمامی ملاقات هایش کابینی بوده است.

سخنگوی سازمان ادوار تحکیم وحدت، یکسال پس از انتشار نامه‌ای خطاب به رهبری، به شعبه چهار دادسرای امنیتی اوین احضار شد. مومنی در این نامه ازشکنجه‌هایی شکایت کرده بود که در دوره بازداست موقت بر او رفته است. وی در احضار اخیر با اتهامات جدیدی روبرو شده و به گفته بازپرس، به‌خاطر آنها دوباره محاکمه خواهد شد.

عبدالله مومنی این بار به اتهام “نشراکاذیب و تشویش اذهان عمومی” محاکمه می‌شود.

۱۰ -بهمن احمدی امویی: بیش از دو سال از زندانی بودن بهمن احمدی امویی روزنامه نگار می گذرد. وی ۳۰ خرداد ماه سال ۱۳۸۸در منزل مسکونی اش بازداشت شد و تاکنون در زندان اوین به سر می‌برد. او در مدت زندانی بودنش تنها یک بار از مرخصی استفاده کرده و بیش از ۱۶ ماه است که از هر گونه حق مرخصی محروم مانده است. وی نیز در تمام یکسال و نیم گذشته سه بار توانسته از حق ملاقات حضوری استفاده کند و همه ملاقات هایش به صورت کابینی انجام شده است.

خانواده احمدی امویی نیز مانند بسیاری دیگر از خانواده های زندانیان این بند بارها از دادستان تهران برای وی درخواست مرخصی و یا آزادی موقت کرده اند اما تاکنون با این درخواست ها نیز مخالفت شده است.این در حالی است که وی دارای پانصد میلیون تومان وثیقه در نزد دادگاه انقلاب است.

بهمن احمدی امویی، شامگاه روز ۳۰ خرداد سال ۸۸ یعنی درست یک هفته پس از انتخابات بحث برانگیز ریاست جمهوری به همراه همسرش ژیلا بنی یعقوب بازداشت و روانه زندان شد. او پس از انتقال به بند عمومی از سوی قاضی پیرعباسی، ریاست شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به هفت سال و ۴ ماه حبس تعزیری و۳۴ ضربه شلاق محکوم شد که این حکم از سوی شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر به پنج سال زندان قطعی تغییر یافت.

مهم ترین مصادیق اتهامی احمدی امویی، نگارش مقالات انتقادی در باره عملکرد اقتصادی دولت احمدی نژاد در روزنامه سرمایه و وب سایت شخصی اش و همچنین سردبیری وب سایت خرداد نو عنوان شده است.

۱۱-امیرخسرو دلیرثانی: وی در حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ بازداشت شد.

وی پس از گذراندن دو ماه بازداشت در سلول انفرادی به بند ۳۵۰ زندان اوین منتقل شد.

جلسه رسیدگی به اتهامات وی در تاریخ ۱۱ اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۹ در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب با ریاست قاضی مقیسه تشکیل شد و وی به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرایم علیه امنیت کشور» به چهار سال حبس تعزیری محکوم شد. رای صادره در دادگاه تجدید نظر تایید شد و در تاریخ ۳ مرداد ۱۳۸۹ به رویت وکیل وی رسید.

دلیرثانی در اسفندماه ۸۸ به مدت شش روز به مرخصی آمد و از آن زمان تاکنون با درخواست مرخصی وی مخالفت شده است. در بهمن ماه ۱۳۸۹ وی به دلیل ادامه اعتراضات از داخل زندان و عدم همکاری با ماموران وزارت اطلاعات برای مدت کوتاهی به بند ۲۰۹ زندان اوین – بند امنیتی وزارت اطلاعات – منتقل شد.

امیر خسرو دلیر ثانی از داخل زندان هم به فعالیت‌های خود ادامه داده است و از امضا کنندگان بیانیه‌های مشترکی است که از بند ۳۵۰ زندان اوین به مناسبت‌های مختلف منتشر شده و بر ادامه مبارزات و مواضع تا احقاق حقوق تاکید می شود که معروفترین آنها بیانیه معروف به ۱۴ نفر است که با بهره گیری از سخنان محمود احمدی نژاد در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، خواستار تشکیل گروه مستقل حقیقت یابی برای بررسی حقایق مربوط به انتخابات ریاست جمهوری و حوادث پس از آن و انتشار بی طرفانه نتایج کارگروه شدند. وی همچنان از اعتصاب کنندگان غذا در اعتراض به شهادت هدی صابر است.

۱۲-عباس نامی :نامی از شهروندان معترض به نتیجه انتخابات و فعال اجتماعی است که در حوادث پس از انتخابات بازداشت شده است.وی از سوی دادگاه انقلاب به دو سال حبس تعزیزی محکوم شده و دادستان تهران مدتهاست که با مرخصی وی مخالفت می کند.

وی از جمله ۶۴ زندانی سیاسی بند ۳۵۰ است که شهادتنامه معروف به ۶۴ نفر را در چگونگی شهادت هدی صابر امضا کرد.

عباس نامی به همراه ۶۳زندانی سیاسی بند ۳۵۰ زندان اوین با ارسال شهادت نامه ای از داخل زندان، شهادت داد که شهید هدی صابر در هشتمین روز اعتصاب غذای خود در بهداری زندان اوین از سوی مامورانی که حدس می زنند ماموران امنیتی و اطلاعاتی بوده اند، به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته است

۱۳ -کوروش قاسمی: قاسمی از شهروندان معرتض به نتیجه انتخابات و فعال اجتماعی است. وی به جرم شرکت در تجمع های اعتراضی حامیان جنبش سبز بازداشت و به سه سال حبس تعزیری محکوم شده است.وی نیز از حق مرخصی محروم است.

۱۴ -امیر حسین قنبری برزی: زندانی سیاسی محبوس در بند ۳۵۰ زندان اوین که از بازداشت شدگان روز عاشورای تهران در سال ۸۸ است، نیز از حق استفاده از مرخصی محروم است. وی در نامه ای که به تازگی از اوین برای پدرش ارسال کرده، نوشته است:«پدر! شاد باش برای تمام پدرهایی که فرزندان شان را آزاد تربیت کردند. شادباش برای پسرها و دخترهایی که آزادگی را از پدرهایشان فرا گرفتند. شاد باش برای پسرها و دخترهایی که آزادگی را از پدرهایشان فرا گرفتند. شادباش برای نسلی که روشنایی را انتخاب کردند».

این زندانی ۲۷ ساله که فارغ التحصیل مهندسی عمران است بر اساس حکم دادگاه بدوی به سه سال زندان و ۷۰ ضربه شلاق محکوم شد. وی نیز از جمله ۶۴ زندانی سیاسی بند ۳۵۰ است که شهادتنامه معروف به ۶۴ نفر را در چگونگی شهادت هدی صابر امضا کرد.

۱۵ -حسن اسدی زید آبادی: حسن اسدی زیدآبادی فعال سیاسی و عضو ادوار تحکیم وحدت یکی از ۱۲ زندانی سیاسی است که در اعتراض به شهادت هدی صابر اعتصاب غذا کرد.ذوی نیز از جمله زندانیان سیاسی است که مدتهاست از حق مرخصی محروم است در نامه ای در تشریح دلایل این اعتصاب غذا از داخل زندان اوین نوشت: بخشی از آنچه ۱۲ نفر از زندانیان سیاسی را بر آن داشته است که در اقدامی اعتراضی دست به اعتصاب غذا بزنند ایستادگی در برابر سلطه دروغ و دروغگوییست. واقعیت آنست که ما نمی توانیم آنچه را به چشم خویش دیده ایم انکار کنیم. از ما بر نمی آید که هم بند ارجمند و وارسته مان(شهید هدی صابر) را اینچنین با مسامحه کاری و بی تدبیری از ما بگیرند و آنگاه علنا بگویند که او در اعتصاب غذا نبود و یا اینکه هنوز پیکر مرحوم عزت اله سحابی تشییع و تدفین نشده اسباب جان ستانی از یک زندانی سیاسی دیگر (شهید هاله سحابی) را فراهم آورند و آنگاه با نمایش ده ها دروغ در رسانه ملی در پی شانه خالی کردن از بار مسئولیت های خویش باشند.

اسدی زید آبادی توسط قاضی مقیسه، رییس شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب محاکمه و به پنج سال حبس تعزیزی محکوم شده است.

۱۶-سعید متین پور: متین پور روزنامه نگار و فعال مدنی آذربایجانی که بخاطر دفاع از حق تحصیل به زبان مادری بسیار از او یاد می شود، به هشت سال حبس تعزیری محکوم شده است. قاضی صلواتی که قضاوت بسیاری از پرونده های ۱۰۸ روزنامه نگار و فعال رسانه ای را که بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ دستگیر و بدون طی شدن رویه قانونی در دادگاه به سال ها حبس و جریمه و غیره محکوم شدند، بر عهده داشته است. اتهامات این روزنامه نگار را «ارتباط با بیگانگان» و «تبلیغ علیه نظام » عنوان کرده است. سعید متین پور در حالی دومین سال بازداشتش را سپری می کند که بیشتر این مدت را در سلول‌های انفرادی زندان اوین و تحت شکنجه و فشار‌ گذرانده و به دنبال آن به ناراحتی قلبی دچار شده است.وی نیزبیش از ۲۴ ماه است که از حق مرخصی محروم است.

همسرش عطیه طاهری بارها اعلام کرده است که همسرش در زندان اوین به امکانات درمانی و به ویژه پزشک متخصص قلب دسترسی ندارد و تنها پزشک عمومی آن هم در فواصل خیلی طولانی همسرش را گاهی در زندان ویزیت می کند .او بارها برای مرخصی درمانی همسرش به مراجع قانونی مراجعه کرده است، اما تاکنون حتی نتوانسته برای یک روز برایش مرخصی بگیرد.

۱۷-محمد صدیق کبودوند: کبودوند از دهم تیر ماه سال ۱۳۸۶ بازداشت و زندانی شده‌است. در دادگاه انقلاب اسلامی تهران به اتهام اقدام علیه امنیت ملی از طریق تشکیل و اداره سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان به ده سال حبس و از بابت تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی به یکسال حبس و جمعاً به یازده سال حبس محکوم شده است که در شعبه ۵۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران ده سال حبس از بابت تاسیس سازمان، مورد تایید قرار گرفته و قطعی شده است.

به گفته خانواده کبودوند وی که تا پیش از بازداشت هیچگونه سابقه بیماری نداشته، در جریان نگهداری ۷ ماهه وی در شرایط سخت سلول انفرادی، به بیماریهای ریوی، ‏کلیوی و پوستی دچار شده است و حتی سکته خفیف مغزی نیز داشته است.وی نیز چند سال است که از حق استفاده از مرخصی محروم است و تلاش های خانواده وی در این زمینه به نتیجه نرسیده است.

۱۸-حسین رونقی ملکی : رونقی ملکی، دانشجوی ۲۵ ساله، وبلاگ نویس و فعال در زمینه مبارزه با سانسور آنلاین است. او در روزهای پس از انتخابات مناقشه برانگیز ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۸ در منزل پدری اش دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. او از سوی دادگاه انقلاب تهران به تحمل ۱۵ سال حبس به اتهام «عضویت در شبکه ایران پراکسی، توهین به رهبری و رئیس جمهوری از طریق وبلاگ نویسی» محکوم شده که این حکم در دادگاه تجدید نظر تأیید شده است.

حسین رونقی ملکی طی ماه های اخیر به نارسایی کلیه مبتلا شد که به دلیل عدم رسیدگی مسئولان، این روزها شرایط جسمی وی رو به وخامت گذاشته است. با پیگیری خانواده این وبلاگ‌ نویس زندانی و فعالان حقوق بشر از جمله «کمیسیون حقوق بشر اسلامی»، او پس از تحمل مدت‌ها رنج در اوائل اردی‌بهشت ماه با دستبند و پابند به بیمارستان هاشمی نژاد تهران منتقل شد و تحت عمل جراحی کلیه قرار گرفت. اما در طول دوران بستری بودن نیز ماموران امنیتی با تهدید و ارعاب حسین رونقی ملکی، خانواده اش و دکتر معالج وی موجب شدند که با وجود شرایط وخیم بعد از جراحی او در اعتراض به شرایطش به اعتصاب غذا دست بزند. دکتر معالج وی اکیدا ذکر کرده است که او نیازمند مرخصی و استراحت است اما ماموران امنیتی وی را بعد از جراحی به بند ۳۵۰ زندان اوین منتقل کرده اند. او همچنان علی‌رغم سپردن وثیقه ۳۰۰ میلیون تومانی در مرداد ماه سال گذشته تا کنون حتی از یک ساعت مرخصی هم نتوانسته استفاده کند.

۱۹-نظام حسن پور :مسوولان دادستانی و مقامات قضایی با وجود بیماری مادر نظام حسن پور، زندانی سیاسی و یکی از شهروندان معترض به نتایج انتخابات همچنان از دادن مرخصی به او خودداری می کنند.

وی از دستگیر شدگان روز عاشورای سال ۸۸ است.مادر وی به بیماری سرطان مبتلا و در بیمارستان بستری شده است اما با این همه مسوولان برای دیدن مادرش هم به وی مرخصی نمی دهند.

نظام حسن پور، جوان ۲۵ ساله و از شهروندان معترض به نتیجه انتخابات، تاکنون از مرخصی استفاده نکرده است .همچنین تاکنون با آزادی مشروط او مخالفت شده است، براساس قوانین جمهوری اسلامی، زندانی هایی که سابقه محکومیت موثر کیفری ندارند، پس از گذراندن نیمی از دوران محکومیت خود مشمول آزادی مشروط می شوند. استفاده از مرخصی نیز از دیگر حقوق زندانیان شمرده می شود. حسن پور هیچ گونه سابقه محکومیت کیفری ندارد و بنابراین شرایط آزادی مشروط را داراست.

خانواده حسن پور در یکی از روستاهای توابع کوهدشت زندگی می کنند و به دلیل دوری راه و نداشتن توان مالی مناسب قادر نیستند برای ملاقات با او همیشه به زندان اوین مراجعه کنند به همین دلیل این زندانی اغلب اوقات بدون ملاقات در زندان اوین به سر می برد و تلفن های این بند هم قطع است.

این روزها با وجود بیماری مادر حسن او اوقات سختی را در زندان سپری می کند و برای دیدار با مادر پیر خود تنها خواهان یک مرخصی چند روزه است که مسوولان با آن هم مخالفت می کنند.

حسن پور در دادگاه بدوی به ریاست قاضی مقیسه به ۶ سال زندان محکوم شده بود. اما بعدا این حکم به دو سال زندان کاهش پیدا کرد. او هم اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین به سر می‌برد. نظام، در زمان دستگیری دانشجوی ترم آخررشته علوم تربیتی و تنها نان آور خانواده شش نفری خود بود. او مسوولیت سرپرستی از خواهران و برادرانش را بر عهده داشت و اکنون خانواده اش با مشکلات شدید مالی دست و پنجه نرم می کنند.

۲۰-ابولفضل عابدینی نصر: عابدینی نصر، روزنامه نگار و فعال حقوق بشر است که پس از ضرب و شتم در تاریخ دوازدهم اسفندماه سال ۸۸ در اهواز بازداشت شد. دادگاه انقلاب اهواز وی را به یازده سال زندان محکوم کرده است.پس از آن قاضی مقیسه، رییس شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب وی را به یکسال حبس دیگر محکوم کرد. عابدینی نصر هم اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین محبوس است و تمام تلاش های خانواده اش برای استفاده وی از حق مرخصی بی نتیجه مانده است.

۲۱-رامین پرچمی: رامین پرچمی، هنرمند سینما در تظاهرات مسالمت آمیز ۲۵ بهمن ماه حامیان جنبش سبز بازداشت شد..وی علاوه بر بازیگری، کارگردان فیلم کوتاهی با عنوان راه حل بوده‌است.

پرچمی فعالیت خود را با بازی در سریال در پناه تو و فیلم سینمایی ضیافت آغاز کرد. وی برای مدتی سردبیر هفته‌نامه فرهنگی هنری نقش‌آفرینان بود.

شهرت او به خاطر بازی در سریالهایی چون در پناه تو، همسایه‌ها، زیر اسمان شهر ۳ و فیلمهایی چون ضیافت، اعتراض، تلفن، خاکستری، مهمان مامان، است.رامین پرچمی نیز ار هرگونه حق مرخصی محروم است.

۲۲-ابوالفضل قدیانی: قدیانی عضو ارشد سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی که در دی ماه ۱۳۸۸ بعد از جریان عاشورای تلخ آن سال بازداشت و بعد از حدود دو ماه آزاد شد.

این فعال اصلاح طلب، در جریان دادگاهی غیرعلنی، که با چالش زیادی هم روبرو شد، توسط قاضی مقیسه به اتهام “تبلیغ علیه نظام”، به یک سال حبس و به اتهام توهین به احمدی نژاد به صد هزار تومان جریمه نقدی محکوم شد.

این مبارز و زندان سیاسی دوران ستمشاهی یکی از ۱۲ زندانی عقیدتی بود که در ماجرای شهادت هدی صابر اعتصاب غذا کرد و چند بار به بهداری اعزام شد. وی که به گفته ی همسرش دچار بیماری قلبی است تجربه ی اعتصاب را در زندان های ساواک نیز داشته است.

دادستان تهران با هرگونه مرخصی وی از جمله مرخصی درمانی اش به شدت مخالفت می کند. اوضاع او بسیار وخیم گزارش می شود.

زهرا رحیمی همسر این فعال سیاسی می گوید: خودشان گفتند اورژانسی باید بستری شود نمی دانم چرا اقدامی نمی کنند. انگار می خواهند ماجرای هدی صابر تکرار شود و یک شهید دیگر روی دستشان گذاشته شود. الان ۴ روز گذشته است. من بسیار نگران و مستاصل هستم. دستم به جایی بند نیست و نمی دانم دادمان به گوش چه کسی می رسد

Nasrin Sotoudeh “In order to Protect My Children From Further Harm, I will Not Attend Such Visitations.”

August 13th, 2011 – [Kaleme] In a letter addressed to judicial authorities and the head of the prosecutor’s office at Evin prison, Nasrin Sotoudeh, lawyer, political prisoner and human rights activists announced that in protest to the inhumane and unacceptable manner in which her children, husband and sister were treated during their last visitation, leading to their detention for a period of several hours, she has decided to refrain from any such visitations  in order to protect her children from any further harm.

According to reports by Kaleme, in a letter addressed to the head of the Judiciary and the head of the prosecutor’s office at Evin prison, Sotoudeh announced that since the most fearful prosecutorial office in Iran, illegally detained her two young children, husband and sister last week, taking them hostage for several hours, in order to avoid such harm on her children she prefers not to attend such visits moving forward.

Sotoudeh also reiterated: “In the past year, my family has been repeatedly punished, take for example the legal case against my husband. In order to protest the violations against my families rights, given the current structure of the visitations and the constant presence of security officers and Intelligence Ministry agents will only cause further harm on my young children, I have decided to refrain from attending such visitations until my family’s reputation has been completely restored and telephone contact at the Women’s Ward at Evin has is once again reinstated – a right that should be afforded to every  prisoner and their children.”

On Sunday August 7th, 2011 altercations occurred between the prison authorities and Nasrin Sotoudeh’s sister and husband Reza Khandan during a cabin visitation when authorities insisted on searching Khandan’s notebook without an official search warrant.  The unfortunate behavior by prison authorities took place in front of the children and the entire family was taken to the prosecutor’s office at Evin and detained for approximately 5 hours.  Mehraveh and Nima, Sotoudeh’s two children witnessed the altercation between their father and aunt and the prison authorities.  They were exhausted and hungry after endless hours of waiting in the visitation area.  Mehraveh (10 years old) was unable to refrain from crying in front of her mother for the first time in 15 months.  The family was finally released after an official search warrant was issued by the judge and the personal belongings of the family, including the notebook in question were searched.  [Translator’s note: It goes without saying that nothing extraordinary was found.]

Nasrin Sotoudeh, lawyer and human rights activist has been behind bars for approximately one year without furlough. During this time, she has only been allowed to see her two young children, through sporadic 20 minute visitations.  Her husband Reza Khandan who has never been politically active was arrested for one night after following up on his wife’s case. Khandan was later released on bail.  Sotoudeh has been sentenced to 11 years in prison.


Also Read: BREAKING NEWS – Nasrin Sotoudeh’s Husband, Children & Sister Detained For Several Hours at Evin Prison Today

نسرین ستوده: تا اعاده حیثیت از خانواده ام، به ملاقات نمی روم

شنبه, ۲۲ مرداد, ۱۳۹۰

چکیده :ستوده در نامه‌ای به رییس قوه قضاییه و سرپرست دادسرای اوین، اعلام کرده است چون خوفناک‌ترین دادسرای ایران به طورغیر قانونی هفته گذشته خانواده‌اش را به اتفاق دو کودک خردسالش ساعاتی به گروگان گرفته است از این پس ترجیح میدهد برای آسیب نرسیدن به فرزندانش از انجام چنین ملاقاتی خودداری کند….


نسرین ستوده، حقوقدان و زندانی سیاسی به مسوولان قوه قضاییه و سرپرست دادسرای زندان اوین اعلام کرده است که در اعتراض به برخوردهای صورت گرفته با فرزندان و خانواده اش در ملاقات هفته گذشته که موجب بازداشت چند ساعته همه آنها شد، از این به بعد از آمدن به ملاقات خودداری می کند.

به گزارش خبرنگار کلمه، ستوده در نامه‌ای به رییس قوه قضاییه و سرپرست دادسرای اوین، اعلام کرده است چون خوفناک‌ترین دادسرای ایران به طورغیر قانونی هفته گذشته خانواده‌اش را به اتفاق دو کودک خردسالش ساعاتی به گروگان گرفته است از این پس ترجیح میدهد برای آسیب نرسیدن به فرزندانش از انجام چنین ملاقاتی خودداری کند.

وی همچنین در نامه خود تاکید کرده است: طی یک سال گذشته بارها خانواده‌ ام نیز مورد مجازات قرار گرفته‌اند که نمونه‌اش پرونده‌ی همسرم است. بنابراین به نشانه‌ی اعتراض به هتک حرمت خانواده‌ام و مجازات خانوادگی و از آنجایی که این نحوه‌ی ملاقات‌های امنیتی با حضور ماموران وزارت اطلاعات را باعث آسیب بیشتر به فرزندانم میدانم به نشانه‌ی اعتراض تا اعاده‌ی حیثیت کامل از خانواده‌ام و وصل کردن تلفن بند زنان که در عصر ارتباطات حق هر زندانی و کودکانشان است از ملاقات با آنها خودداری می‌کنم.

یکشنبه ۱۶ مرداد، مسئولان زندان اوین در حین ملاقات همسر، فرزندان و خواهر نسرین ستوده با وی که به صورت کابینی انجام می شد، به بهانه بازرسی دفترچه یادداشت، با خانواده او درگیرشده و همگی آن ها را حدود ۵ ساعت در سالن ملاقات و محل دادسرای اوین به طور غیرقانونی بازداشت کردند.

این ماجرا تا ساعت ۵ عصر ادامه داشت و این در حالی بود که مهراوه و نیما کودکان نسرین، تمام این مدت شاهد کشاکش میان مسئولان و پدر و خاله اشان بودند و تمام این مدت خسته و گرسنه در سالن ملاقات و دادسرا، سرگردان بودند. به طوری که برای اولین بار در طی یازده ماه بازداشت نسرین ستوده، مهراوه یازده ساله نتوانست از گریه اش در حضور مادر جلوگیری کند. و سرانجام با صدور حکم قضایی مبنی بر بازرسی وسایل شخصی خانواده ستوده، هر چهار نفر آزاد شدند.

نسرین ستوده، حقوقدان نزدیک به یک سال است که بدون استفاده از هر گونه مرخصی در زندان به سر می برد. او در این مدت فقط از طریق ملاقاتهای هفتگی کابینی و گاه حضوری بیست دقیقه ای توانسته فرزندان خردسالش را ملاقات کند .پیش از این همسر وی رضا خندان نیز که هیچ فعالیت سیاسی ندارد فقط به خاطر پی گیری وضعیت همسرش یکشب بازداشت و سپس با قید وثیقه از زندان آزاد شد. این حقوقدان و فعال حقوق بشر به یازده سال زندان محکوم شده است

41 Former Political Prisoners Declare their Intent to Support Ahmed Shaheed & Testify Regarding Their Experiences in Prison

Friday August 12th, 2011 – [Daneshjoo News] – More than 40 political prisoners and students who have experienced incarceration in the prisons of the Islamic Republic of Iran over the past few years have addressed a letter to the UN Special Rapporteur on Human Rights for Iran, declaring their desire to support him in his quest to investigate human rights violations in Iran stating: “We the undersigned are willing to testify in any court of law, providing you with detailed testimony regarding our observations and experiences while incarcerated in Iran.”

The content of the letter as provided to Daneshjoo News is as follows:

Dear Mr. Ahmed Shaheed, UN Special Rapporteur on Human Rights for Iran,

With greetings,

We the undersigned, a group of former Iranian political prisoners with diverse backgrounds would like to bring the United Nation’s attention to the widespread human rights violations in Iran. We request that you pay particular attention to the mistreatment of political prisoners across Iran that has resulted from the lack of any laws pertinent to upholding the rights of political prisoners and ensuring that they are dealt with in a humane manner.  The systematic violation of prisoner rights and the controversial condition of prisons across Iran,  in particular after the presidential elections in 2009 has become alarming at best.   Iran is one of the countries to have adopted the Universal Declaration of Human Rights and yet Iranian authorities continuously violate the principles of this declaration and Iran’s Constitution when it comes to the interrogation and judicial process as it relates to political prisoners. The majority of political prisoners behind bars in Iran are peaceful activists who have been wrongfully charged with controversial and hateful crimes such as terrorism or espionage.  Social activists, journalists and ordinary citizens are charged with endangering the national security of the country. The private lives of these individuals has been infringed upon, they are forced to confess against themselves and others and subjected to physical and psychological torture.  The torture techniques prevalent in Iran’s prisons  include beatings, long term detention in solitary confinement, threatening family members and threatening prisoners with execution.  Prisoners are denied the right to legal council during the long interrogation process. Even lawyers accepting representation for the cases against political prisoners are threatened and incarcerated. The decision to grant furlough from prison or release the prisoner is in the hands of the interrogators charged with torturing the prisoners. Some prisoners are deprived of visiting with their families only because they have refused to cooperate with their torturers. We testify to the fact that in many cases, the interrogators dictate the sentencing terms to the presiding judge.  The Iranian judicial system undermines the judicial interrogation process , rendering innocent victims miserable and with no where to turn.

The extreme oppression within prisons has forced many prisoners to resort to hunger strikes as the only means to express the injustices imposed upon them.  Nevertheless, an act committed as a result of the complete frustration, has not led to an improved sense of humanity and compassion on the part of the judicial authorities. In some cases judicial authorities refuse to grant medial furlough or provide prisoners who are in dire physical condition as a result of their hunger strike with timely access to medical care, leading to dire consequences. As you are aware,  Reza Hoda Saber who launched a hunger strike protesting the killing of Haleh Sahabi during the funeral ceremony for her late father, is one of the most recent victims of such neglect by the Iranian government, losing his life in the month of June. 64 prisoners subsequently testified that Hoda Saber was attacked by security forces on the day that he died, when he had been transferred to the prison infirmary as a result of his deteriorating physical health.

Mr. Shaheed,

We the victims of injustice in Iran welcome the assignment of the UN Special Rapporteur for human rights to Iran and once again request the immediate and uninterrupted investigation of human rights violations in Iran in order to ensure that such violations do not occur in the future.

We the undersigned are willing to testify in any court of law, providing you with detailed testimony regarding our observations and experiences while incarcerated in Iran.

Respectfully Yours,

Reza Ashrafpour, Morteza Eslahchi, Ali Afshari, Ahmad Batebi, Maziyar Bahari, Arash Bahmani, Saeid Pourheydar, Sepideh Pouraghai, Pouya Jahandar, Farzad Hamidi, Abbas Hakimzadeh, Abbas Khorsandi, Mostafa Khosravi, Fariba Davoodi Mohajer, Iman Rezai, Hassan Zahrezadeh Ardeshir, Mohsen Sazegara, Siyanoosh Sanjari, Salman Sima, Tara Sepehrifar, Kaveh Shirzad, Mohammad Sadeghi, Koroush Sehati, Bijan Safsari, Hamid Reza Zarifiniya, Mashallah Abbaszadeh, Hamid Alizadeh, Rouzbeh Farahanipour, Saeed Ghasemi Nejad, Kaveh Kermanshahi, Saeed Kalanaki, Mehrdad Majedi, Reza Mobayen, Ahmed Medadi, Pouyan Mahmoudian, Monouchehr Mohammadi, Simin Mohammadi, Behzad Mehrani, Sabah Nasri, Majid Niknam, Reza Valizadeh

Source: Daneshjoo News:

چهل ویک زندانی سیاسی سابق خطاب به احمد شهید: حاضریم تجربیات خود از زندانهای ایران را در اختیار شما قرار دهیم

جمعه, ۲۱ مرداد ۱۳۹۰

بیش از ۴۰ تن از فعالان سیاسی و دانشجویی که در چند سال گذشته زندان های جمهوری اسلامی را تجربه نموده اند با نگارش نامه ای خطاب به گزارشگر ویژه سازمان ملل، آمادگی خویش را برای کمک رسانی به وی در زمینه “وضعیت حقوق بشر ایران” اعلام نموده و خاطر نشان ساخته اند که ” آماده ایم درهر دادگاه درباره تجربه خود از زندان گواهی و مشاهدات و تجربیات خود را در اختیار شما قرار دهیم”

به گزارش دانشجونیوز، این زندانیان سیاسی سابق که تصمیم سازمان ملل در تعیین گزارشگر ویژه برای ایران را ستوده اند، و خطاب به احمد شهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل نوشته اند که “موارد زیر پا نهاده شدن حقوق بشر درایران را بی درنگ و بصورت پیگیر و بی وقفه بررسی کنید تا از بروز چنین ضایعه های اندوهناک انسانی پیشگیری شود.”

متن کامل این بیانیه که در اختیار دانشجونیوز قرار گرفته به شرح زیر است:

جناب آقای احمد شهید

گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور ایران

با عرض سلام

ما امضا کنندگان این نامه ، زندانیان سیاسی پیشین درایران ، از طیف های گوناگون،مصرانه توجه سازمان ملل متحد را به نقض گسترده حقوق بشر درایران جلب می کنیم.ما بخصوص ازشما می خواهیم به دقت بدرفتاری با زندانیان سیاسی درسرتاسر ایران را مورد توجه قرار دهید، چون درنبود هر نوع قانون درارتباط با جرم سیاسی، با زندانیان سیاسی رفتاری غیر انسانی صورت میگیرد.

زیرپانهادن غیر قانونی حق زندانی و شرایط رقت برانگیز زندانها درسراسر ایران بویژه از سال 1388و به دنبال انتخابات ریاست جمهوری به سطح هشداردهنده ای رسیده است.ایران از امضا کنندگان اعلامیه جهانی حقوق بشر است، با وجود این مقامهای ایرانی درجریان بازجوئی و محاکمه زندانیان سیاسی، بطورمداوم به اصول این اعلامیه ونیز قانون اساسی این کشور بی توجهی نشان می دهند .اغلب زندانیان ایران رافعالان سیاسی صلح طلبی تشکیل می دهند که به اتهامات نفرت برانگیزی چون تروریسم و جاسوسی به زندان افتاده اند.فعالان جامعه مدنی ،روزنامه نگاران و شهروندان عادی به اتهام به خطر انداختن امنیت ملی زندانی می شوند.حریم خصوصی زندگی این افراد مورد هجمه قرار گرفته و برای اعتراف های اجباری علیه خود و دیگر افراد و گروهها مورد شکنجه روانی و بدنی قرار می گیرند.ازجمله شکنجه ها ی رایج درزندانهای ایران کتک زدن، حبس طولانی مدت در سلول انفرادی، تهدید اعضای خانواده های زندانی و تهدید به اعدام را می توان نام برد.زندانیان از حق داشتن وکیل در زمان بلند بازجوئی محرومند.حتی وکلای مدافع زندانیان سیاسی تنها به خاطر انجام وظیفه تهدید و زندانی می شوند . دادن مرخصی ونیز آزادی زندانی دردست بازجو- شکنجه گر است.به بعضی از زندانیان اجازه ملاقات با خانواده شان داده نمی شودچون با شکنجه گرشان همکار ی نکرده اند.ما گواهی می دهیم که درخیلی از موارد بازجو متن رای محکومیت را به قاضی دیکته می کرد.این نظام قضائی مبتنی بربازجوئی موجب تضعیف دستگاه قضائی ایران شده و به فلاکت ورنج بسیاری از قربانیان بیگناه منجر شده است.

شرایط سرکوب درزندانهاموجب شده است تا شماری از زندانیان دست به اعتصاب غذا بزنندو بدین وسیله اعتراض خود به بی عدالتی را نشان دهند.اما حتی همین اقدام که نشانه سرخوردگی کامل زندانی است کارگر نیفتاده و حس انسان دوستی را درمیان مقامهای قضائی ایران برنیانگیخته است. درمواردی زندانی به دلیل اعتصاب دربدترین وضعیت سلامت جسمی قرار می گیرداما مقامات ،از ارائه مجوز درمان و جلوگیری ازفاجعه امتناع می ورزند.همان طورکه می دانید درماه ژوئن رضا هدی صابردراعتراض به کشته شدن هاله سحابی درمراسم تشییع جنازه پدرش دست به اعتصاب غذازد و تازه ترین زندانی سیاسی بودکه قربانی بی عدالتی حکومت ایران شد.64 زندانی گواهی داده اند که هدی صابردرهمان روزی که درگذشت از سوی امنیتی ها مورد حمله قرار گرفت. اوبه خاطر وخیم شدن وضعیت سلامتش برای درمان به درمانگاه زندان مراجعه کرده بود.

جناب آقای شهید

ما قربانیان بیعدالتی درایران ، تصمیم سازمان ملل در تعیین گزارشگر ویژه حقو ق بشر برای ایران را به فال نیک میگیریم و از شما موکدا می خواهیم موارد زیر پا نهاده شدن حقوق بشر درایران را بی درنگ و بصورت پیگیر و بی وقفه بررسی کنید تا از بروز چنین ضایعه های اندوهناک انسانی پیشگیری شود.

ما امضا کنندگان این نامه آماده ایم درهر دادگاه درباره تجربه خود از زندان گواهی و مشاهدات و تجربیات خود را در اختیار شما قرار دهیم .

با احترام

رضا اشرفپور- مرتضی اصلاحچی – علی افشاری – احمد باطبی – مازیار بهاری – آرش بهمنی – سعید پورحیدر- سپیده پور آقایی – پویا جهاندار – فرزاد حمیدی – عباس حکیم زاده – عباس خرسندی – مصطفی خسروی – فریبا داوودی مهاجر – ایمان رضایی – حسن زارع زاده اردشیر – محسن سازگارا – کیانوش سنجری – سلمان سیما – تارا سپهری فر- کاوه شیرزاد – محمد صادقی – کوروش صحتی – بیژن صف سری – حمید رضا ظریفی نیا – ماشاالله عباس زاده – حمید علیزاده – روزبه فراهانی پور – سعید قاسمی نژاد – کاوه کرمانشاهی – سعید کلانکی – مهرداد ماجدی – رضا مبین – احمد مدادی – پویان محمودیان – منوچهر محمدی – سیمین محمدی – بهزاد مهرانی – صباح نصری – مجید نیکنام – رضا ولی زاده

14 Incarcerated Journalists: “The Islamic Republic is Responsible for the Lives & Well Being of the Leaders of the Green Movement”

Monday August 8th, 2011 – [Kaleme] – On the occasion of Reporter’s Day (August 8th), fourteen incarcerated journalists at Evin and Rajai Shahr prison issued a statement addressed to the Iranian nation. The signatories condemned the arrest, incarceration, oppression and censorship of journalist and the independent media outlets. In addition, they once again warned the Islamic Republic of Iran that they are responsible for the lives and well being of the leaders of the Green movement and their spouses Zahra Rahnavard and Fatemeh Karroubi, and all political and social activists behind bars.

The full content of the statement as provided to Kaleme is as follows:

In the past 105 years, the Iranian nation has taken historic steps towards their quest for freedom and democracy and upholding the law. In the last two years, in particular, we have witnessed a turning point that began with the elections on July 12th, 2009 and the subsequent birth of the Green Movement. The nation of Iran turned a new leaf and began to once again pursue its dream to achieve freedom, democracy and lawfulness, this time through a non violent, peaceful, social movement.

Today more than 40 Iranian journalists and media experts are behind bars. Some have been received life long bans and others been deprived for upwards of ten years from practicing their vocation, while others given their unsafe work environment and high risk associated with their  professional life have opted for a form of self imposed exile.

In the past two years, the courts under the jurisdiction of the Islamic Republic have issued at minimum 40 years of prison sentences against journalists and media experts, while others continue to await their sentences.  The Association of Iranian Journalists has been closed without judicial due process and during this time many of its board members have also  been arrested and incarcerated.

Many newspapers, weekly periodicals, websites and web blogs have been banned, closed down or filtered.  Publications published in local languages in areas such as Azarbaijan or Kordestan have been almost wiped out of existence as a result of the suppression and pressures by the ruling government, actions that are clearly contradictory to the principles of the Constitution of the Islamic Republic of Iran.

The trend to threaten, summon and arrest journalists and media experts that began two years ago, continues. With the closure of newspapers and information centers, the closure of the offices of foreign news agencies and expulsion of journalists in a position to report the truth about the current events in Iran,the free flow of information and the right of every citizen to access information has been virtually blocked.

The closure of the two leading reform newspapers, Etemade Meli and Kaleme and the detention and house arrest of the the key management figures and policy makers of the aforementioned reform publications [including one of the leaders of the Green Movement], is indicative of the extreme pressures exerted upon the Iranian society, transforming it into an all around dictatorship.

The leaders of the Green Movement and their spouses have been under illegal house arrest for 175 days and in many ways their conditions are much worse than those endured by the undersigned journalists and media experts.  There have been reports of their deteriorating physical condition, leading various  physicians and freedom fighting Iranians to warn the authorities of the Islamic Republic of Iran regarding their well being.

We the undersigned journalists and media experts on this occasion of Reporter’s Day, condemn the house arrest of Mir Hossein Mousavi, Mehdi Karroubi and their spouses Zahra Rahnavard and Fatemeh Karroubi. We deeply regret the manner in which the aforementioned individuals have been detained without an arrest warrant, incarcerated under prison like conditions, in the absence of a formal trial and judicial due process and demand that they be release. It goes without saying that the Islamic Republic of Iran is directly responsible for the lives and well being of the leaders of the Green Movement and their spouses Zahra Rahnavard and Fatemeh Karroubi and the lives of all other political prisoners and social and political activists currently behind bars.

Signed by:

1. Seyed Alireza Beheshti Shirazi

2. Ali Malihi

3. Siyamak Ghaderi

4. Alireza Rajai

5. Bahman Ahmadi Amoui

6. Massoud Bastani

7. Massoud Lavasani

8. Nader Karimi Jooni

9. Saeed Matinpour

10. Mohammad Sadigh Kabodvand

11. Mohmmad Davari

12. Sam Mahmoudi Sarabi

13. Keyvan Samimi

14. Isa Saharkhiz

Source: Kaleme:

بیانیه ۱۴ روزنامه نگار زندانی: جمهوری اسلامی مسوول جان رهبران جنبش سبز و همه زندانیان سیاسی است

دوشنبه, ۱۷ مرداد, ۱۳۹۰

چکیده :ماروزنامه نگاران و فعالان رسانه ای، اعتراض خود را نسبت به در حصر قرار دادن آقایان موسوی ،مهدی کروبی و خانمها زهرا رهنورد و فاطمه کروبی اعلام و از نحوه نگهداری آنها در حصر که بی شباهت به زندان بدون برگزاری هیچ دادگاه صالحه ای نیست ابراز تاسف کرده و خواهان آزادی آنها هستیم . بدیهی است جمهوری اسلامی ایران مسوول مستقیم جان رهبران جنبش سبز و تمامی زندانیان سیاسی و مطبوعاتی کشور و معترضان اجتماعی و سیاسی است . اخبار رسیده حاکی از شرلیط بد جسمانی آنهاست .شرایطی که برخی پزشکان و دیگر آزادی خواهان کشور را بر آن داشته که نسبت به سلامت آنها به مقامات جمهوری اسلامی هشدار دهند ….

 جمعی از روزنامه نگار زندانی در زندان های اوین و رجایی شهر به مناسبت فرا رسیدن ۱۷ مرداد، روز خبرنگار، بیانیه ای را خطاب به ملت ایران صادر کردند. این روزنامه نگاران که تنها به دلیل نوشتن و گزارش کردن واقعیت های حاکم بر جامعه ایران هم اکنون در بندند، در ابتدای این بیانیه با تحلیل شرایط و وضع فعالان رسانه ای زندانی و همچنین جو حاکم بر مطبوعات تاکید کرده اند: «هم اکنون بیش از ۴۰ نفر از روزنامه نگاران و فعالان رسانه ای کشور در زندان به سر می برند. تعدادی از آنها با احکام غیر قانونی برای همیشه و یا برای چندین ده سال از ادامه کار بازمانده اند و برخی نیز با نا امن بودن فضای کار حرفه ای زندگی در غربت و تبعید خود خواسته را به رغم میل خویش در پیش گرفتند. در دو سال گذشته دادگاه های جمهوری اسلامی دست کم ۴۰ سال حکم زندان برای روزنامه نگاران و فعالان عرصه رسانه ها صادر کرده است »

این روزنامه نگاران زندانی همچنین در ادامه بیانیه خود با اشاره به تعطیلی دو روزنامه کلمه سبز” و” اعتما د ملی” که آنها این دو روزنامه را به عنوان دو روزنامه شاخص جنبش سبز ایران عنوان کرده اند نوشته اند: «تعطیلی دو روزنامه اعتماد ملی و کلمه سبز به عنوان دو روزنامه شاخص جنبش سبز ایران و دستگیری و در حصر خانگی قرار دادن مدیران مسوول و سیاستگذاران این دو روزنامه که از رهبران جنبش نیز هستند، اوج فشارهایی بوده که بر فضای جامعه ایران سنگینی کرده و آن را به سوی یک استبداد همه جانبه سوق داده است.»

آنها در ادامه بار دیگر نسبت به وضعیت سلامت رهبران جنبش سبز و همسران شان ابراز نگرانی کرده و به مسوولان جمهوری اسلامی حفاظت از جان آنان و دیگر فعالان جتماعی و سیاسی را هشدار داده اند.

متن کامل این بیانیه که در اختیار سایت کلمه قرار گرفته را می خوانید:

در ۱۰۵ سال گذشته ملت ایران چندین گام و خیز بلند تاریخی برای قانون گرایی، آزادی خواهی و دمکراسی طلبی برداشته است، اما دو سال اخیر را می توان نقطه عطفی در این مبارزات تاریخی دانست ، دو سالی که با انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸ و تولد جنبش سبز آغاز و سر فصلی شد برای تعیین روند جدید کوشش های مسالمت جویانه و عاری از خشونت مردم ایران برای دستیابی به رویای دیرین آزادی و قانون گرایی.

در دو انقلاب و چهار جنبش اصلاحی صورت گرفته در این ۱۰۵ سال، روزنامه نگاران ایران یکی از گروه های پیشرو و خط شکن مبارزه با استبداد، جهل، فساد و زیاده خواهی های حکومتها و صاحبان قدرت بوده اند. طی دو سالی که از آغاز جنبش سبز می گذرد و همچنانکه انتظار می رفت، روزنامه نگاران ایران از یک آزمون سخت دیگر نیز سر بلند بیرون آمدند.

هم اکنون بیش از ۴۰ نفر از روزنامه نگاران و فعالان رسانه ای کشور در زندان به سر می برند. تعدادی از آنها با احکام غیر قانونی برای همیشه و یا برای چندین ده سال از ادامه کار بازمانده اند و برخی نیز با نا امن بودن فضای کار حرفه ای زندگی در غربت و تبعید خود خواسته را به رغم میل خویش در پیش گرفتند.

در دو سال گذشته دادگاه های جمهوری اسلامی دست کم ۴۰ سال حکم زندان برای روزنامه نگاران و فعالان عرصه رسانه ها صادر کرده است. تعدادی دیگر نیز در انتظار صدور حکم برای خود هستند.

انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران بدون برگزاری هیچ دادگاهی تعطیل شده است و طی این مدت چند تن از اعضای هیات مدیره آن نیز زندانی شده اند.

روزنامه ها، هفته نامه ها و سایتها و وبلاگ های بسیاری توقیف، تعطیل و فیلتر شده اند.

نشریات غیر فارسی زبان در مناطقی چون آذربایجان و کردستان وضعیت شان به جایی رسیده که تقریبا دیگر اثری از آنها دیده نمی شود و تقریبا همه ی این نشریات با اعمال فشار به محاق رفته اند .اقدامی که صریحا بر خلاف اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی است .

احضار، تهدید و بازداشت روزنامه نگاران و فعالان رسانه ای کشور در طول این دو سال هرگز متوقف نشده و همچنان هم ادامه دارد.

با تعطیلی روزنامه ها و مراکز اطلاع رسانی و تعطیلی دفاتر خبرگزاری های خارجی و اخراج خبرنگاران و روزنامه نگارانی که قادرند واقعیت های موجود ایران را در داخل و خارج از کشور منعکس کنند ،عملا جریان آزاد اطلاعات و حق دسترسی شهروندان به اطلاعات مسدود شده است.

تعطیلی دو روزنامه اعتماد ملی و کلمه سبز به عنوان دو روزنامه شاخص جنبش سبز ایران و دستگیری و در حصر خانگی قرار دادن مدیران مسوول و سیاستگذاران این دو روزنامه که از رهبران جنبش نیز هستند ، اوج فشارهایی بوده که بر فضای جامعه ایران سنگینی کرده و آن را به سوی یک استبداد همه جانبه سوق داده است.

این دو رهبر جنبش سبز و همسران گرامی شان در ۱۷۵ روز گذشته در حصر خانگی قرار دارند، زندانی که به مراتب بدتر از زندانی است که ما روزنامه نگاران و فعالان رسانه ای امضا کننده این بیانیه در آن قرار داریم . اخبار رسیده حاکی از شرلیط بد جسمانی آنهاست .شرایطی که برخی پزشکان و دیگر آزادی خواهان کشور را بر آن داشته که نسبت به سلامت آنها به مقامات جمهوری اسلامی هشدار دهند.

ما روزنامه نگاران و فعالان رسانه ای امضا کننده این بیانیه با گرامی داشت روز خبرنگار و تبریک آن به اهالی رسانه اعتراض خود را نسبت به در حصر قرار دادن آقایان موسوی ،مهدی کروبی و خانمها زهرا رهنورد و فاطمه کروبی اعلام و از نحوه نگهداری آنها در حصر که بی شباهت به زندان بدون برگزاری هیچ دادگاه صالحه ای نیست ابراز تاسف کرده و خواهان آزادی آنها هستیم . بدیهی است جمهوری اسلامی ایران مسوول مستقیم جان رهبران جنبش سبز و تمامی زندانیان سیاسی و مطبوعاتی کشور و معترضان اجتماعی و سیاسی است.

امضا کنندگان بیانیه:

۱-سید علیرضا بهشتی شیرازی

۲-علی ملیحی

۳-سیامک قادری

۴-علیرضا رجایی

۵- بهمن احمدی امویی

۶-مسعود باستانی

۷- مسعود لواسانی

۸- نادر کریمی جونی

۹- سعید متین پور

۱۰-محمد صدیق کبود وند

۱۱-محمد داوری

۱۲-سام محمودی سرابی

۱۳-کیوان صمیمی

۱۴-عیسی سحرخیز