Monthly Archives: July 2011

Incarcerated Reformist Mostafa Tajzadeh Transferred to the Methadone Ward at Evin Prison

July 2011 – Seyed Mostafa Tajzadeh, member of the Islamic Iran Participation Front (Jebhe-ye Mosharekat) and one of seven leading reformist who filed a law-suit against several commanders of the Islamic Revolutionary Guards Corp (IRGC) for their intervention in Iran’s rigged presidential elections,  was transferred on Tuesday to the Methadone Ward at Evin, a ward generally reserved for hardcore criminals and drug addicts.

According to reports received be Kalame, the Methadone Ward [a ward that also formerly housed all female political prisoners] is much more restrictive. As a result, Tajzadeh will be denied access to fresh air and use of the general court yard and he will have no communication what so ever with the other political prisoners.  Tajzadeh was transferred to the Methadone ward along with his former cellmate who suffers from severe psychological problems as a result of the pressures exerted upon him while in prison – this despite the fact that he is entitled to freedom.

Despite recommendations by specialists that Tajzadeh undergo at minimum twenty physical therapy sessions, judicial and security authorities continue to ignore his medical needs and have exerted even more pressure on him during the past week.

Tajzadeh’s transfer took place shortly after his return to prison following a short furlough and after enduring one year at the quarantine ward at Evin

Source: Kaleme

 

انتقال شاکی کودتای انتخاباتی به بند متادون زندان اوینچهارشنبه, ۵ مرداد, ۱۳۹۰

 

چکیده :در حال حاضر تاجزاده که از بیماری ارتروز گردن، نقرس، مشکلات گوارشی و.. که در زندان تشدید شده است رنج می برد با هم اتاق سابق خود که تحت فشارهای وارده دچار مشکلات و بحران های روحی شدید شده و مستحق آزادی است به محل جدید منتقل شده است. …

 

سید مصطفی تاج زاده، از شاکیان پرونده کودتای انتخاباتی همکاران سردار مشفق، روز سه شنبه به بند متادون زندان اوین منتقل شد.

به گزارش رسیده به کلمه، این محل همان محل سابق نگهداری زندانیان سیاسی زن بوده است . این بند محدودیت های بیشتری را برای این زندانی سیاسی از جمله عدم استفاده از هواخوری عمومی زندان و قطع ارتباط کامل با دیگر زندانیان به همراه خواهد داشت.

در حال حاضر تاجزاده که از بیماری ارتروز گردن، نقرس، مشکلات گوارشی و.. که در زندان تشدید شده است رنج می برد با هم اتاق سابق خود که تحت فشارهای وارده دچار مشکلات و بحران های روحی شدید شده و مستحق آزادی است به محل جدید منتقل شده است.

لازم به ذکر است مقامات قضایی و امنیتی با بی توجهی کامل نسبت به سلامت تاجزاده، تجویز پزشکان متخصص مبنی بر حداقل بیست جلسه فیزیوتراپی را نادیده انگاشته و طی هفته جاری فشارهای بیشتری را به رییس ستاد انتخابات وزارت کشور در دوران خاتمی اعمال کرده اند.

این انتقال در آستانه سالگرد پس از مرخصی ۵ ماهه اش و پس از تحمل یکسال حبس در شرایط قرنطینه و ایزوله صورت گرفته است.

 


Mohammad Davari, Incarcerated Editor of Saham News Receives An Additional Year Behind Bars

Friday July 22nd, 2011 – The authorities at Evin prison have informed Mohammad Davari, incarcerated journalist and Editor of Saham News that his previous 5 year prison sentence has now been increased to 6 years.  Davari reportedly received this news while serving his 5 year prison sentence at Evin’s ward 350.

The additional one year prison sentence is reportedly as a result of Davari’s participation in demonstrations held by teachers in February and March of 2007.  Davari, a former active union member of the Central Council of Teachers was arrested in 2007 after attending demonstrations held by the teachers union. In 2008, the courts fined Davari $5000.- USD for attending these demonstrations.  His prison sentence has now been increased by one year as a result of not paying the aforementioned fine.

Mohammad Davari, journalist and editor of Saham News was arrested after Mehdi Karroubi’s controversial letter to the head of the Assembly of Experts exposing the horrific torture political prisoners had endured at the now infamous Kahrizak prison. Mohammad Davari has endured intense pressure and torture during his interrogation process with the goal to coerce him into a televised interview and forced confessions against Mehdi Karroubi.

Source: Kaleme: http://www.kaleme.com/1390/04/31/klm-66202/

 

یکسال به مدت حبس محمد داوری، روزنامه نگار زندانی افزوده شد

 

 

جمعه, ۳۱ تیر, ۱۳۹۰

چکیده :محمد داوری روزنامه نگار و سردبیر سایت سحام نیوز است. وی پس از نامه ای توسط مهدی کروبی به رئیس مجلس خبرگان پیرامون آزار زندانیان سیاسی در شکنجه گاه کهریزک دستگیر و تحت فشار و شکنجه قرار گرفت تا علیه مهدی کروبی در تلویزیون جمهوری اسلامی ایران، اقرار کند….

 

مسوولان زندان اوین با ابلاغ حکم تازه ای به محمد داوری، روزنامه نگار و زندانی سیاسی خبر دادند که به محکومیت پنج ساله وی، یکسال افزوده شده و به این ترتیب مدت محکومیت وی از پنج سال به شش سال افزایش یافته است

 

براساس خبرهای رسیده به کلمه، در حالی که محمد داوری در حال گذراندن دوران پنج سال محکومیت خود در بند ۳۵۰ اوین است،در آخرین اعلام وضعیت، یکسال به حبس او افزوده شده است.

 

این یکسال به دلیل شرکت محمد داوری در تجمع های اعتراضی معلمان در بهمن و اسفند سال ۱۳۸۵به دوران محکومیت وی افزوده شده است.داوری که از فعالان صنفی و عضو شورای مرکزی سازمان معلمان بوده، به دلیل حضور در تجمع معلمان در سال ۸۵ بازداشت و در دادگاهی در سال ۸۶ به پنج میلیون تومان جریمه نقدی بدل از حبس محکوم شده بود. هم اکنون به دلیل عدم پرداخت این جریمه، یکسال به حبس وی فزوده شده است.

 

محمد داوری روزنامه نگار و سردبیر سایت سحام نیوز است. وی پس از نامه ای توسط مهدی کروبی به رئیس مجلس خبرگان پیرامون آزار زندانیان سیاسی در شکنجه گاه کهریزک دستگیر و تحت فشار و شکنجه قرار گرفت تا علیه مهدی کروبی در تلویزیون جمهوری اسلامی ایران، اقرار کند


“12 Years After His Arrest, I Still Have No Idea Whether My Son is Dead or Alive” Says Missing Tehran University Student Saeed Zeinali’s Mother

Thursday July 21st, 2011 – [Roozonline] – Tehran University student Saeed Zeinali was arrested 5 days after the widespread July 9th, 1999 [18 Tir 1378] student uprisings. In an interview with Fereshteh Ghazi’s Roozonline, Saeed Zeinali’s mother explains that twelve years after Saeed’s arrest, all inquiries into his disappearance have been in vain and the authorities of the Islamic Republic of Iran have yet to answer any questions regarding his whereabouts.

Saeed Zeinali, a computer science graduate of Tehran University, was arrested in the presence of his mother on July 14th, 1999. Since his arrest, with the exception of one short telephone conversation, his family has had no contact with him what so ever.

During the past twelve years, Saeed’s mother Akram Neghabi has approached every judicial and government institution in order to inquire about her son’s whereabouts. Neghabi says: “Twelve years have passed since Saeed was taken from us. They won’t even tell us whether he is dead or alive. All I ask of God is that I be given the opportunity to see my son’s corpse and to bury him. What else can I ask for?”

Mrs. Neghabi also spent two months in Evin’s Ward 209 after she and her daughter were arrested last year. She was eventually released on bail.  In an interview with Roozonline, Mrs. Neghabi discusses both her own case and the case against her son Saeed.

Mrs. Neghabi, it has been twelve years since the uprisings at the Tehran University dormitories. What news do you have of Saeed? 

Nothing. All our inquiries have been in vain. We have no idea whether our son is dead or alive….

Take us back if you may to twelve years ago. What exactly happened to Saeed? How he was arrested?

It was July 14th, 1999. We lived in Poonak. We were at home when the door bell rang. Three individuals entered our house, stating that they needed to question Saeed. His father was at work. I kept asking them where they were talking my son. They only replied that they will be taking him in for questioning and that he would be released shortly. They took him away. Three months later, Saeed contacted us briefly by phone and said: “I am fine. Please follow up on my case.” He never said where he was, nor did he explain why he had been detained.  We did as he had asked and inquired into his arrest. We visited very government institution we could think of a thousand times, all to no avail. Approximately six months after Saeed’s only telephone contact, I believe it was around the anniversary of Imam Ali’s birth that they called us and said: “We have called to give you good news and inform you that Saeed is well.”  We begged them to tell us where they were calling from. We begged to know Saeed’s whereabouts, but they did not respond to any of our questions.

On the day Saeed was arrested, did the individuals who arrested him inform you which government institution they were affiliated with? Did they have a court order?

They did not state their affiliation. The truth is I was so upset that I didn’t even think to ask. They searched the house. I was besides myself. Saeed’s face was white as a ghost and at the time I had no idea what I was doing. I had no familiarity with such issues. It didn’t occur to me to ask for a court order or warrant.

What response have you received throughout all these years?

They repeatedly state that they are looking into the matter. To date they have never informed us of Saeed’s whereabouts, nor have they told us what exactly happened to him.  We don’t know if he is dead or alive. At the time, the office of Mr. Naghdi informed us that our son had been detained by their operational unit and that we should stop inquiring as they will contact us themselves if necessary.  But we never heard back from them.  When Mr. Ghalibaf became the head of the security forces, General Fatehi contacted us from his office and requested that we provide him with a picture of Saeed so that they can inquire into his whereabouts.  Saeed’s father did as they requested and they promised to follow up on the matter and asked that we return the next week. When we arrived the next week, they first stated that we would be able to visit with Saeed in a few days, but later they said that it was not possible and the matter was unfortunately out of their hands. Four years ago, Mr. Salarkia stated that he had contacted the Intelligence Ministry and that the family was to be granted visitation with Saeed.  We went to Mr. Mortazavi’s office and they asked us to come back in ten days. Each time we arrived they postponed the date by ten days.  In the end they asked us to leave and informed us that they will contact us when necessary because even they were at the time not able to visit with Saeed.  We have a box full of letters we have accumulated over the years; letters that we sent to a myriad of government institutions from the Supreme Leader’s office, to the Intelligence Ministry, the Interior Ministry, the Prosecutor’s office and every other institution we could think of. We have inquired over and over again, but have never received an answer.

Have they [the authorities] ever informed you of Saeed’s whereabouts and exactly where he is being incarcerated?

They have provided us with no information regarding this matter.  After repeated inquiries, even Tehran Prosecutor, Mr. Dolatabadi’s office requested that we send them all our documents and files. Each time we visit Mr. Dolatabadi’s office, we are told that they are investigating the matter and they will contact us when they have reached a conclusion. Today my husband was at the prosecutor’s office once again from early morning until 4:00pm and still no news. They never provide us with definitive answers. They just ask that we remain patient and continue our inquiry.  Throughout the years they have repeatedly asked us to approach so many government institutions. We have visited them all.  There is no place left to visit. We have written so many letters. What are we to do? They won’t tell us whether he is still alive or whether he is dead… they won’t tell us where he is….

Have any of Saeed’s friends who were arrested at the same time during the student uprisings in 1999 ever heard from him?

Saeed’s friends had no news of him. However, the first time Ahmad Batebi was allowed to leave prison on medical furlough, I went to visit with him when he was at the hospital.  They wouldn’t let me see him, but I was able to speak with Ahmad’s mother. According to Ahmad, he had been with Saeed during the interrogation process and could hear Saeed’s voice…

Mrs. Naghabi, what was Saeed’s exact involvement during the student uprisings in 1999?

I have no idea. As God is my witness, I have no idea who Saeed was with on July 9th, 1999 and what he was doing or not doing. He was a strong willed boy and was just turning 23.  I have no idea why they came to our house and arrested him. Believe me, if I had been aware that he had done something, I would have hidden him so that they could not arrest him.  I know nothing more than you do. Years ago when Saeed’s father was inquiring about his case, they had informed him that Saeed was a member of Manouchehr Mohammadi’s group, but the truth is, we know nothing about this.

Last year you and your daughter were arrested. Pro government media outlets claimed that you are  affiliated with the Mojahedin Khalgh.  Do you believe that your arrest was as a result of your inquiries into Saeed’s circumstances?

God only knows that I had never heard the expression “Monafeghin” or “Mojahedin”* I have never been politically inclined. For twelve years I have done nothing but to inquire into my son’s whereabouts.  I gave an interview with VOA that led to my arrest and incarceration at Evin’s Ward 209 for two months.  They claimed that I had participated in demonstrations and that I was a member of the “Mourning Mothers” a Monafegh group.  All these claims were nothing but lies. Our phones have always been tapped so they are fully aware that we have not never been in contact with any group. I told them that I too am a mother and after our children were martyred on June 15th, I accompanied the Mourning Mothers at their gatherings at Laleh Park. I only participated three times and on the fourth gathering I was arrested along with the other mothers present at Laleh Park.  They asked me how I became acquainted with the Mourning Mothers. I told them that it was through them that we became acquainted.  We used to gather at the park but didn’t really know each other very well.  It wasn’t until we were arrested and taken to Vozara that we became more acquainted. None of the mourning mothers were Monafegh nor did they really know each other. Like myself, they were just mothers. During my interrogation process, they [government officials] asked me to recount Saeed’s story and after I did, they promised to inquire into who had been responsible for his arrest at the time. Later they retracted their promise and said that they were not responsible back then and as such the matter was out of their hands.

What is the latest update on the case against yourself and your daughter?

Our lawyers have presented our defense.  The judiciary has informed us that we will either be contacted by phone or we will be summoned. We are currently waiting to hear from the court.

It has been twelve years since Saeed’s arrest.  You and your daughter were also arrested. How is your family holding up?

Saeed was my first born.  He was almost 23 when they took him from us and we are entering the 13th year of his disappearance.  On September 21st this year, Saeed will turn 36.  Saeed’s father used to work for the Ministry of Industries and Mines. Despite his 28 year work history, he was fired two years after Saeed’s arrest. At first they asked him to take a one year leave of absence and later they stopped paying his wages.  They never responded to our inquiries regarding why he was fired.  We even hired a lawyer but he informed us that the Ministry refuses to answer him and their representative will not appear in court. I myself have reached the end of my rope. I want nothing from God. I only ask that my son’s corpse is delivered to me so that I can at least see him and bury him.  This is all I ask of God.  Our live has become a living hell.  We envy even those who have had the luxury to receive their children’s corpses and have been allowed to bury them. A few days ago I told Mrs. Arabi, I wish they would deliver my Saeed’s corpse too. In the past twelve years, every time the phone rings, my heart skips a beat and I yearn to hear some news of my son….

Is there anything else you would like to share with us?

The only think I request of the authorities of the Islamic Republic of Iran is that if my son is alive, they allow me to see him and if he is dead, they deliver his body to our family.  I have no other wish in life.  They have tossed us around like a ball for twelve years.  We have no place else to turn.  We keep hitting our head against a wall, give up exhausted and start all over again.  May God help all mothers in my predicament to finally see their children some day. 

* [Monafeghin, or [hypocrites] is the term coined by the Islamic Republic of Iran to refer to the Mujahedin Khalgh (PMOI), a large exiled group in opposition to the Iranian regime.

Source: http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/article/12-13.html

پنجشنبه ۳۰ تير ۱۳۹۰

مادر سعید زینالی در مصاحبه با روز:

بعد از ۱۲ سال نمی دانم بچه ام زنده است یا مرده

فرشته قاضی

f.ghazi(at)roozonline.com

مادر سعید زینالی، دانشجویی که 5 روز بعد از 18 تیر 78 بازداشت شد و از آن زمان تاکنون هیچ خبری از وی در دست نیست در مصاحبه با “روز” اعلام کرد با گذشت 12 سال تمام پی گیری های خانواده برای گرفتن خبر بی نتیجه بوده و از سوی مسئولان بی پاسخ مانده است.

سعید زینالی، 23 تیر ماه 1378 در مقابل چشم های مادرش بازداشت شد و از آن تاریخ تاکنون، جز یک تماس تلفنی کوتاه، هیچ خبری از این فارغ التحصیل کامپیوتر دانشگاه تهران در دست نیست.

اکرم نقابی، مادر سعید زینالی که در این سال ها برای گرفتن خبری از فرزندش به تمام ارگان ها و مراکز قضایی و دولتی سر زده می گوید: “12 سال تمام شد، نه به ما می گویند که سعید زنده است و نه می گویند که مرده. من دیگر هیچ از خدا نمیخواهم

فقط حتی شده می خواهم جنازه بچه ام را ببینم و دفن اش کنم. دگر چه می توانم بخواهم”؟

خانم نقابی، که سال گذشته به اتفاق دخترش بازداشت شد و دوماه در بند 209 زندان اوین بود و با قرار وثیقه آزاد شده در مصاحبه با “روز” از سعید و پرونده خودش سخن می گوید.

خانم نقابی اکنون 12 سال از وقایع کوی دانشگاه تهران می گذرد؛ چه خبری از سعید دارید؟

هیچی. هر جا رفتیم و پی گیری کردیم به هیچ نتیجه ای نرسیدیم، نه میدانیم بچه ام زنده است و نه میدانیم مرده و…

ممکن است برگردیم به 12 سال پیش و بفرمایید چه اتفاقی برای سعید افتاد و چگونه بازداشت شد؟

23 تیر 78 بود. منزل ما پونک بود، ما در خانه بودیم که در را زدند. سه نفر آمدند تو و گفتند سئوالاتی از سعید داریم. پدر سعید سر کار بود، هر چه پرسیدیم سعید را کجا می برید گفتند فقط چند سئوال داریم و زود بر میگردد. او را بردند و سه ماه بعد یک تماس دو دقیقه ای گرفت و گفت “حالم خوبه و پی گیر کار من باشید”. نه گفت کجا است ونه اینکه چرا او را برده اند و چکار کرده و… ما هم پی گیر شدیم، هر ارگانی که فکر میکنید تا به حال هزاران بار رفته ایم اما هیچ نتیجه ای نگرفته ایم. حدود 6 ماه بعد از تماس سعید، فکر کنم میلاد امام علی بود به ما زنگ زدند و گفتند زنگ زده ایم خبر سلامتی سعید را بدهیم و خوشحالتان کنیم. هر چه پرسیدیم، التماس کردیم و اصرار کردیم که از کجا هستید و سعید کجاست هیچ جوابی ندادند.

روزی که سعید را بازداشت کردند به شما گفتند از کدام ارگان هستند؟ حکمی نشان دادند؟

نگفتند از کجا هستند من هم اینقدر حالم بد شده بود که نپرسیدم گفتند باید خانه را بازرسی کنند و کردند. از خودم بیخود شده بودم وقتی قیافه رنگ پریده سعید را دیدم. اینقدر هم آگاه نبودم یعنی اصلا به این مسائل اشنا نبودم که حکمی بخواهم و…

خب این مدت که پی گیری می کنید به شما چه پاسخی میدهند؟

مدام می گویند در حال پی گیری هستیم تا به حال نگفته اند سعید کجا است و چه بر سر او آمده، آیا زنده است یا مرده.فقط از دفتر آقای نقدی آن موقع به ما گفته بودند که بچه ات را واحد عملیات ما گرفته و بیخود نیایید هر موقع لازم بود خودمان تماس می گیریم. اما هیچ خبری نشد. بعد که آقای قالیباف شد فرمانده نیروی انتظامی از دفتر او سرهنگ فاطمی زنگ زد و گفت عکسی از سعید بیاورید تا پی گیری کنیم.پدر سعید عکس او را برد و گفتند پی گیری میکنیم هفته دیگر ملاقات کنید هفته بعد رفتیم گفتند همین روزها ملاقات می دهیم اما بعد گفتند دست ما نیست و متاسفیم. 4 سال قبل آقای سالارکیا گفت با وزارت اطلاعات صحبت کرده اند و قرار است به ما ملاقات دهند تا سعید را ببینیم. رفتیم دفتر آقای مرتضوی  گفتند ده روز دیگر بیایید. هی ده روز، ده روز تمدید کردند. اخر سرهم گفتند بروید هر موقع لازم بود خودمان تماس می گیریم و فعلا به خود ما هم اجازه نمیدهند و… تمام این سالها اندازه یک کارتن ما فقط  شماره نامه داریم که به ارگان های مختلف از بیت رهبری، وزارت اطلاعات، وزارت کشور و دادستانی و هر جایی که فکر کنید نوشته ایم و رفته ایم پی گیری کرده ایم و در نهایت هم به نتیجه ای نرسیده ایم.

آیا به شما گفته اند اصلا سعید کجا زندانی بوده یا الان کجاست؟

نه هیچ جوابی در این زمینه نمی دهند. ما اینقدر رفتیم و آمدیم که از دفتر آقای دولت ابادی هم از ما خواستند که هر چه نامه و سند و پرونده داریم برای آنها ببریم. بردیم اما هر بار که می رویم می گویند اقای دولت ابادی پی گیر است و به نتیجه که برسیم خبر میدهیم. امروز شوهرم از صبح تا ساعت 4 باز رفته بود اما خب خبری نیست دیگر. هیچ جواب قطعی نمیدهند، فقط می گویند صبر کنید پی گیری میکنیم. اینقدر این سالها گفته اند بیایید فلان جا و بروید بهمان جا و… که دیگر جایی نمانده نرفته باشیم. اینقدر شماره نامه داریم که چی بگویم آخر. نه به ما می گویند هست نه می گویند نیستو نه می گویند زنده است نه می گویند مرده نه می گویند کجاست و…

از دوستان فرزندتان چی؟ از کسانی که آن موقع سر همین مسائل کوی بازداشت شدند آیا کسی خبری از سعید نداشت؟

دوستانش که خبری نداشتند. اما احمد باطبی که بار اول از زندان به مرخصی آمد در اصل در بیمارستان بود که من رفتم دیدن او. نمی گذاشتند اما با مادر احمد صحبت کردیم. احمد می گفت که توی بازجویی ها با سعید بوده اند و صدای سعید را می شنیده و…

خانم نقابی، سعید فعالیت خاصی داشت؟ در کوی دانشگاه و…

من هیچی نمیدانم. خدا شاهد است اصلا نمیدانم سعید با چه کسانی بوده و 18 تیر چه میکرده و نمیکرده. بچه توداری بود فقط 22 سال داشت و تازه می رفت توی 23 سال. نمیدانم اصلا چرا امدند و او را بازداشت کردند. باور کنید اگر میدانستم کاری کرده می بردم و قایم اش میکردم نمیگذاشتم بازداشت اش کنند اما من هم همان قدر خبر دارم که شما خبر دارید. آن موقع ها به پدر سعید که پی گیر بود گفته بودند پسرت توی گروه منوچهر محمدی اینها بوده اماما واقعا هیچی نمیدانیم.

و سال گذشته خود شما و دخترتان بازداشت شدید و رسانه های حکومتی مدعی شدند که شما با مجاهدین ارتباط دارید. بازداشت شما ربطی به سعید و یا پی گیری هایی که می کردید داشت؟

نه خدا شاهد است که من اصلا نمیدانستم منافقین و مجاهدین یعنی چی. من که اصلا آدم سیاسی نبوده ام. 12 سال تمام دنبال نشانی از پسرم دویده ام. یک مصاحبه با صدای آمریکا کرده بودم که ما را گرفتند وبردند 209 اوین. دو ماه آنجا بودیم. گفتند شما توی تظاهرات بودید و با مادران عزادار هستید که انها منافق هستند و… همه اینها دروغ بود تلفن های ما همیشه کنترل می شود و خودشان هم میدانستند و میدانند من با جایی ارتباطی نداشتم و ندارم. به آنها هم گفتم که بعد از شهادت بچه ها در 25 خرداد من هم مادرم رفتم پارک لاله با مادران دیگر؛ دو یا سه بار رفتم، دفعه چهارم مرا با سایر مادران بازداشت کردند. از من می پرسیدند با مادران کجا اشنا شده ای؟ گفتم خود شما در وزرا ما را اشنا کردید. ما پارک می رفتیم اما اکثرا همدیگر را نمی شناختیم فقط همدیگر را در پارک میدیدیم اما وقتی ما را گرفتید وبردید وزرا خب با هم آشنا شدیم. مادران هم نه منافق بودند نه ارتباطی داشتند. انها هم مثل من مادر بودند. دو سه جلسه بازجویی هم درباره سعید از من پرسیدند و همه را گفتم گفتند که پی گیری میکنیم ببینیم چه کسانی آن موقع خودسرانه افراد را بازداشت میکردند و از کجا دستور می گرفتند و… بعد گفتند آن موقع ما نبودیم و دست ما نیست.

الان پرونده شما و دخترتان در چه مرحله ای است؟

آخرین دفاع را گرفته اند. گفتند بعد احضاریه میدهیم یا زنگ می زنیم فعلا که منتظریم ببینیم چی می شود.

و حالا بعد از 12 سال بی خبری از سعید و همچنین بازداشت خود شما و دخترتان خانواده شما چه وضعیتی دارند؟

سعید اولین پسر من بود داشت می رفت توی 23 سال و الان رفت توی 13 سال که او نیست.30 شهریور سعید 36 ساله می شود. پدر سعید کارمند وزارت صنایع بود که دو سال بعد از بازداشت سعید او را با 28 سال سابقه کار بیرون کردند اول گفتند برو یکسال استراحت کن و پا در هوا نگهداشتند و بعد حقوق او را هم قطع کردند و هر چه پی گیری هم کردیم اصلا نگفتند چرا. وکیل هم گرفتیم اما گفت  وزارتخانه جواب نمیدهد و نماینده اش به دادگاه نمی آید. خود من هم که دیگر توانی ندارم. از خدا هیچی نمیخواهم فقط می گویم جنازه بچه ام را ببینم و بعد دفنش کنند. از خدا فقط همین را میخواهم. به خدا زندگی برای ما جهنم است. می گویم خوش به حال کسانی که جنازه بچه هایشان را گرفتند و دفن کردند. چند روز پیش به خانم اعرابی می گفتم کاش جنازه سعید مراهم  بدهند. هر کسی زنگ میزند از جا می پرسم 12 سال است می پرم و می گویم از سعید خبری آورده اند و…

خانم نقابی صحبت خاصی دارید بفرمایید.

فقط از مسئولین میخواهم مرا، دور از جان، سگ پا بوس به حساب بیاورند اما بگذارند بچه ام را ببینم اگر زنده است زنده اش را و اگر مرده است جنازه اش را. دیگر هیچ آرزویی ندارم ما را عین توپ این طرف و آن طرف پرتاب نکنند رفت توی 13 سال به خدا دیگر جانی نداریم. خسته می شویم، می نشینیم و باز دوباره شروع میکنیم. خدا خودش کمک کند و همه مادرهای چشم به راه از چشم به راهی در بیایند


Incarcerated Journalist Ahmad Zeidabadi’s Birthday Message to His Wife: “Patience & Tolerance…”

Thursday July 21st, 2011 –  In a letter written to his wife Mahdiyeh Mohammadi on the occasion of her birthday, incarcerated journalist and Secretary General of Office for Strengthening Unity [Advar Tahkim Vahdat], Ahmad Zeidabadi, describes his devoted wife as someone who is extremely strong, wise, considerate and patient.

Zeidabadi who has been behind bars for 767 days and has never been granted furlough from prison during this time, wrote the following message to his wife Mahdiyeh Mohammadi: “God willing, we will some day have a fresh new start and once again experience those pleasant memories. It is not too late and until then our only recourse is to remain patient and tolerant.”

Zeidabadi was sentenced to six years imprisonment and five years exile in Gonabad after the rigged presidential elections in 2009.  In May 2011 an independent international jury of 12 media professionals selected Iranian journalist Ahmad Zeidabadi, who is currently serving his six year sentence to the laureate of this year’s UNESCO Guillermo Cano World Press Freedom Prize.

The complete content of Zeidabadi’ birthday message to his wife according to Advar News is as follows:

My dearest Mahdiyeh,

I held a small ceremony in my cell on the occasion of your birthday.  It was the only thing I could do. When I think about our destiny I realize that twenty years ago, we not only selected each other [as a couple] but also discovered each other.  At the time very few people thought that Mr Mohammad Bozorgvar’s mischievous and stubborn little girl with dark features, would transform into a model mother and wife; a woman of strong character, wise, considerate, patient and devoted, traversing life’s hardships and sufferings with such grace. I have experience true  happiness with you and our children by my side and I have learned so much from your conduct. God willing, we will some day have a fresh new start and once again experience those pleasant memories. It is not too late and until then our only recourse is to remain patient and tolerant.

Happy Birthday!

Ahmad

July 20th, 2011

Rajai Shahr Prison, Ward 4, Salon 12, Cell 24

Source: Kaleme: http://www.kaleme.com/1390/04/30/klm-66126/

پیام احمدزیدآبادی برای تولد همسرش: شکیبایی و تحمل

پنجشنبه, ۳۰ تیر, ۱۳۹۰

چکیده :من در کنار تو و بچه‏‌هامان خوشبختی را با همه وجودم تجربه کردم و بسیار چیزها از سلوک تو آموختم. به لطف خداوند روزی که آن تجربه‏‌های دلنشین و شیرین را از نو آغاز کنیم. دیر نیست، پس تا آن روز تحمل و شکیبایی تنها راه چاره است. تولدت مبارک باشد….

احمد زیدآبادی دبیر کل سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی (ادوار تحکیم وحدت) که از ۲۵ ماه پیش و در پی انتخابات سال ۱۳۸۸ در بازداشت به سر می برد، در پیامی کوتاه به مناسبت سال‌روز تولد مهدیه محمدی همسر فداکارش، او را دارای شخصیتی به غایت توانمند، خردمند، با تدبیر و شکیبا توصیف کرد.

زیدآبادی که نزدیک ۷۶۷ روز از اسارتش می‌گذرد و تمام این دوران را بدون حتی یک روز مرخصی سپری کرده در پیام خود به مهدیه محمدی آورده است: به لطف خداوند روزی که آن تجربه‏‌های دلنشین و شیرین را از نو آغاز کنیم. دیر نیست، پس تا آن روز تحمل و شکیبایی تنها راه چاره است.

احمد زیدآبادی که پیشتر از سوی دادگاه انقلاب به شش سال حبس تعزیری و پنج سال تبعید به گناباد محکوم شده بود در اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۰ توسط هیاتی متشکل از ۱۲ کارشناس بین المللی مستقل رسانه ای برنده جایزه آزادی مطبوعات سازمان جهانی یونسکو، موسوم به “گیلرمو کانو” شد.

متن کامل این پیام که به نقل از ادوارنیوز بدین شرح است:

مهدیه جانم!

برای تولدت مراسم کوچکی در سلولم برگزار کردم، در واقع تنها کاری که از دستم بر آمد. وقتی به سرنوشتمان می‏‌اندیشم پی‌می‏برم که بیست سال پیش ما فقط همدیگر را انتخاب نکردیم، بلکه کشف کردیم. در آن زمان شاید کمتر کسی فکر می‏‌کرد که دخترک شیطون و یک دنده و غیر سفید محمد -آقای بزرگوار- شخصیتی به غایت توانمند، خردمند، با تدبیر، شکیبا و فداکار است و می‏‌تواند از گذر سختی‌ها و رنج‌های بسیار همسر و مادری نمونه باشد. من در کنار تو و بچه‏‌هامان خوشبختی را با همه وجودم تجربه کردم و بسیار چیزها از سلوک تو آموختم. به لطف خداوند روزی که آن تجربه‏‌های دلنشین و شیرین را از نو آغاز کنیم. دیر نیست، پس تا آن روز تحمل و شکیبایی تنها راه چاره است. تولدت مبارک باشد.

احمد ۲۹/۴/۹۰ زندان رجای شهر، بند ۴، سالن ۱۲ ، سلول ۲۴


Political Prisoners at Rajai Shahr Prison Denied Telephone Privileges for Eight Months

Wednesday July 20th, 2011 [Kaleme] – It has been eight months since the political prisoners at Rajai Shahr prison were denied all telephone contact with their families; this while their families have only been allowed to visit them every two weeks.

The challenges facing the political prisoners at Rajai Shahr prison are manifold. Political prisoners are only allowed to visit with their spouses every two weeks.  The prisoners are being held without access to any medical facilities and with limited access to physicians, often forced to wait months before their medical needs are attended to.

The political prisoners are Rajai Shahr prison, particularly those incarcerated after the rigged presidential elections have also been denied furlough from prison. The so called face to face visitations are such in name, for there is a tall wall between the prisoners and their families. The cabin visitations (visitations from behind a window) are also much more limited that those provided at other prisons because the thick glass panels make it very difficult to see a prisoner’s face. Recent reports also indicate that the prisoners have been denied access to daily fresh air, an act that has led to  protests by the prisoners.

Massoud Bastani, Davood Soleymani, Ahmad Zeidabadi, Mehdi Mahmoudnia, Keyvan Samimi, Rasoul Badaghi, Isa Saharkhiz, Heshmatallah Tabarzadi, and others are political prisoners arrested after the rigged presidential elections and currently incarcerated at Rajai Shahr prison.  Except for Davood Solyemani who has been allowed two short three day furloughs from prison, the rest of the political prisoners have not been granted furlough to date. Journalist Keyvan Samimi was allowed furlough only during the time he was incarcerated at Evin prison.  It looks as though the prosecutorial and judicial authorities have decided to deny these prisoners furlough, a right afforded to them under the law, without any particular reason.

Source: Kaleme: http://www.kaleme.com/1390/04/29/klm-66046/

هشت ماه قطع تماس تلفنی زندانیان سیاسی رجایی شهر

 

چهارشنبه, ۲۹ تیر, ۱۳۹۰

چکیده :هشت ماه از قطع تماس تلفنی زندانیان زندان رجایی شهر با خانوده هایشان می گذرد این در حالی است که خانواده این زندانیان هر دو هفته یک بار قادرند زندانی شان را ملاقات کنند…

هشت ماه از قطع تماس تلفنی زندانیان زندان رجایی شهر با خانوده هایشان می گذرد این در حالی است که خانواده این زندانیان هر دو هفته یک بار قادرند زندانی شان را ملاقات کنند .

\براساس خبرهای رسیده به کلمه، ملاقات های این زندان به صورت مردانه ، زنانه تفکیک شده و به عنوان مثال همسر یک زندانی سیاسی می تواند هر دو هفته یک بار همسرش را ملاقات کند.

اما این تنها مشکل زندانیان سیاسی زندان رجایی شهر نیست و آنها بدون کوچکترین امکانات رفاهی و بهداشتی در زندان نگهداری می شوند . این زندانیان برای دسترسی به پزشک محدودیت دارند و در صورت بیمار شدن مدتها طول می کشد تا با پزشک ملاقات کنند .

زندانیان سیاسی زندان رجایی شهر به ویژه زندانیان حوادث پس از انتخابات همچنین از حق هر گونه مرخصی محروم هستند و ملاقاتهای حضوری شان نیز در شرایطی عجیب و در حالی که دیواری میان زندانی و خانواده وجود دارد برگزار می شود .ملاقاتی که به هیچ عنوان شباهتی به ملاقات حضوری ندارد و تنها این نام را بر خود یدک می کشد .همچنین ملاقاتهای کابینی این زندانیان هم محدودیتهای بیشتری از سایر زندانها دارد و شیشه های قطور کابین عملا به خانواده ها امکان دیدن درست و شفاف صورت زندانی شان را نمی دهد .

به تازگی خبرهایی از این زندان منتشر شد که زندانیان سیاسی حتی از حق هواخوری روزانه هم محروم شده اند این اقدام موجب اعتراض زندانیان این بند شده است

در حال حاضر تعدادی از زندانیان سیاسی حوادث پس از انتخابات از جمله مسعود باستانی، داوود سلیمانی، احمد زید آبادی، مهدی محمودیان، کیوان صمیمی، رسول بداقی، عیسی سحرخیز، حشمت طبرزدی و….در زندان رجایی شهر با حداقل امکانات رفاهی نگهداری می شوند.این زندانیان به جز داوود سلیمانی که دو بار از مرخصی سه روزه استفاده کرده هیچکدام بعد از محبوس شدن از حق مرخصی استفاده نکرده اند . کیوان صمیمی ، روزنامه نگار هم تنها زمانی که در زندان اوین بود اجازه یافت از حق مرخصی استفاده کند . به نظر می رسد مسوولان دادستانی و مقلمات قضایی این زندانیان را از حق مرخصی که طبق قانون باید به آنان اعطا شود بدون هیچ منطق مشخصی مرحوم کرده اند .

 


Let Us Lend a Helping Hand to Two Innocent, Defenseless Iranian Refugees Who Need Our Support – By Saeid Pourheydar

July 8th, 2011 -He spent months in solitary confinement in the IRGC Ward 2A at Evin prison.  If he had not managed to flee, he would have at minimum received a 20 year prison sentence, if not the death penalty.  My phone rang last night. “Saeid are you home? Do you have dinner? Can we come over?” He and his wife had eaten nothing but sunny side up eggs for two days and that without any bread…!

He left all his possessions in Iran, fleeing the country at night in order to save his life.  He has nothing left, for he used the small apartment he had painstakingly bought with so many loans as bail to get out of prison.  He also lost his parents years ago during the war [8 year Iran-Iraq war]. For the past 15 months, his only means of support for such items as rent, clothing, food, etc. had come from other refugees who find themselves in a slightly better predicament.

He is a man of pride and principle. My heart ached as I watched the tears rolling down his face last night…  He is unable to work for asylum seekers in Turkey are not allowed to work without a work permit.  He sometimes works illegally, but this dear friend is unable to perform physically challenging jobs for his shoulders were repeatedly dislocated by force while he was incarcerated at the IRGC Ward 2A at Evin and as a result, he is no longer able to carry anything heavier than 5 kilos.

He and his wife turn to God now for hope.  Though they have no money to their name and their spirit has been broken, they remain hopeful, despite the fact that the few individuals who helped them on occasion will be leaving Turkey in the next few days.

It was only after my continuous insistence that these beloved friends agreed to allow me to write about their plight, with the hope that I would find someone willing to assist them.  We must not forget the countless, faceless soldiers of this movement. They have made so many sacrifices and risked their lives and today they turn to us for support… Let us stand with them during this time of need…

In the event that you wish to support these compatriots in need and would like to contact them directly either by phone or email, please send me an email at saeed.pourheydar@gmail.com.

Yours humbly

Saeid Pourheyar Journalist and Former Political Prisoner

 

دو پناهجوی بی پناه چشم انتظار یاری ما

by Saeid Pourheydar on Friday, July 8, 2011 at 7:30am

 

ماهها در سلول انفرادی بند دو.الف سپاه بود ، اگر موفق نمی شد جانش را نجات دهد، حکم اعدام اگر نمی گرفت، حداقل بیست سال زندان در انتظارش بود . دیشب تلفنم زنگ زد ، سعید خونه ای ؟ شام داری ما بیایم ؟ آمد ، خودش و همسرش . دو روزی می شد که نهار و شام شان نیمرو بود ، بدون نان !

همه دار و ندارش را گذاشت ایران و شبانه از کشور خارج شد ، جانش را نجات داد . آپارتمان کوچکش را که با هزار بدبختی ، قرض و وام خریده بود سندش را گذاشت برای وثیقه و دیگر هیچ نداشت . پدر و مادرش را هم که سالها پیش در جنگ از دست داده بود .

پول اجاره خانه ، لباس ، غذای شان و …… را پانزده ماه است که دیگر پناهجوها که کمی وضعشان بهتر است تامین می کنند . بچه آبرو داری است و دلم اتش گرفت وقتی دیشب اشکهایش را دیدم . کار هم که نمی تواند بکند ، در ترکیه پناهجوها اجازه کار ندارند ، بعضی ها پنهانی کار می کنند ، اما این دوست نازنین نمی تواند . کتف هایش را وقتی در دو.الف سپاه بود از جا درآورده بودند چند بار ، حالا دیگر نمی تواند بار بیشتر از پنج کیلو را بلند کند چه برسد به کار .

حالا دیگر امیدشان فقط به خداست ، نه پولی برایشان مانده است و نه روحیه اما سرشار اند از امید . دو سه نفری هم که به این دوستان هر از گاهی کمک مالی می کردند تا چند روز دیگر از ترکیه خواهند رفت .

با هزار بدبختی اجازه گرفتم از این دوست نازنین که مطلبی را بنویسم به این امید که شاید کسی برای کمک به آنها پیدا کنم . نباید فراموششان کنیم ، سربازان گمنام این جنبش کم نیستند ، هزینه دادند ، از جانشان گذشتند اما حالا به کمک و یاری ما چشم دوخته اند . یاری شان کنیم ….

شماره تماس و ایمیلش را دارم ، کسی اگر بود برای کمک در اختیارش بگذرام تا خودشان مستقیم تماس بگیرند با این دوستان

دوستانی که تمایل به کمک دارند با این ایمیل در تماس باشند

saeed.pourheydar@gmail.com


Be Proactive! Send Ahmed Shaheed UN Special Rapporteur for Human Right in Iran Letters & Reports on Human Rights Violations

July 8th, 2011 -[Jaras] The authorities of the Islamic Republic of Iran have made both official and unofficial statements that the recent assignment by the UN of a special rapporteur for human rights in Iran is both “unacceptable” and “politically motivated”.  Given that the government of Iran has refused to issue a visa for the UN special rapporteur to enter Iran for the purpose of preparing a report on the current human rights conditions, we [Jaras] are publishing the address of the UN Special Rapporteur for Human Rights in Iran so that all Iranian activists can contact his office and in doing so bring the attention of the international community to the widespread human rights violations occurring in Iran.

The address for the UN Special Rapporteur For Human Rights in Iran is as follows:

Dr. Ahmed Shaheed

UN Special Rapporteur for Human Rights in Iran

Office of the UN High Commissioner for Human Rights

Palais des Nations

CH-1211 Geneva 10

Switzerland

It is worth mentioning that despite the claims by Iran’s foreign minister two weeks ago following the announcement of Ahmed Shaheed as the UN’s Special Rapporteur for Human Rights in Iran that “Iran has no fear or concerns regarding the presence of a special rapporteur in the country”, the foreign minister later changed his statement on Tuesday June 28th, 2011 supporting a position taken by Iran’s parliament and judiciary that “The Islamic Republic of Iran will not accept the UN Special Rapporteur on Human Rights”.

Ramin Mehmanparast, the spokesperson for the Islamic Republic’s Foreign Ministry, echoed the foreign minister’s latest remarks in a recent interview with journalists claiming that the assignment of a Special Rapporteur for Human Rights in Iran had taken place “under a political pretext and as a result of pressure from western countries”. The spokesperson for the Foreign Ministry continued: “This assignment was outside the norms that apply to all other countries and as such was deemed unacceptable.”

On June 17th, 2011 the UN Human Rights Council first announced the Foreign Minister of Maldives as its Special Rapporteur For Human Rights in Iran, an assignment that met with a strong objection from the authorities of the Islamic Republic of Iran including the head of Iran’s judiciary and high ranking officials in Iran’s parliament

The Islamic Republic of Iran’s Defiance of International Treaties

Given the treaties signed by the Islamic Republic of Iran and Iran’s membership in the United Nations, Iran has agreed to work with this organization and to adhere to international laws.  Despite the fact that under this treaty Iran is to cooperate with the UN’s Special Rapporteur for Human Rights in Iran, the Islamic Republic of Iran has systematically denied the special rapporteur entry into the country since 2005.

In December of 2010, the UN General Assembly asked the Secretary General of the UN, Ban Ki-Moon to publish and present quarterly reports on human rights issues in Iran to the UN’s Human Rights Council.  To date the Islamic Republic of Iran has provided no cooperation in the preparation of such reports.

In a report sent to the aforementioned council in March, the Secretary General of the UN, Ban Ki-Moon described the widespread violation of human rights in Iran as alarming. It is worth mentioning that reports by the UN’s General Secretary are prepared through cooperation with victims of torture, former prisoners, international human rights organization and with the help of Iranian activists.

Source: Jaras http://www.rahesabz.net/story/3965

آدرس گزارشگر ویژه حقوق بشر برای ارسال گزارش و نامه

جــرس: آدرس گزارشگر ویژه حقوق بشر در امور ایران برای ارسال گزارشها و نامه های شهروندان منتشر شد

درحالیکه مقامات جمهوری اسلامی در اظهار نظرات رسمی و غیر رسمی خود، ورود گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد در مورد ایران را “غیر قابل پذیرش” و “سیاسی” خوانده و از عدم صدور مجوز برای ورود و حضور وی در ایران و تهیه گزارش خبر داده بودند، منابع خبری جرس، آدرس تماس و ارسال گزارش به این گزارشگر ویژه را در اختیار کاربران و فعالان ایرانی قرار داده، تا بتوانند موارد نقض حقوق بشر و شهروندی را به آگاهی این مقام بین المللی برسانند.

سایت جرس در همین راستا، آدرس مکاتبۀ آقای احمد شهید، گزارشگر ویژه حقوق بشر در امور ایران را، به شرح زیر در اختیار کاربران قرار می دهد:

 

Dr. Ahmed Shaheed

UN Special Rapporteur for Human Rights in Iran

Office of the UN High Commissioner for Human Rights

Palais des Nations

CH-1211 Geneva 10

Switzerland

گفتنی است درحالیکه وزیر خارجه جمهوری اسلامی دو هفته پیش و پس از اعلام نام احمد شهید، ادعا کرده بود که “هیچ نگرانی و ترسی از حضور گزارشگر ویژه‌ در ایران نداریم”، اما وی روز سه شنبه هفتم تیرماه سخن خود را تغییر داده و همراه با مقامات قضایی و مجلس شورای اسلامی تاکید کرد که “جمهوری اسلامی گزارشگر ویژه حقوق بشر را نخواهد پذیرفت.”

همزمان با وی نیز رامین مهمانپرست سخنگوی وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی، در نشست هفتگی اخیر خود با خبرنگاران ادعا کرد، تعیین گزارشگر ویژه‌ی حقوق بشر برای ایران “با اهداف سیاسی و تحت فشارهای کشورهای غربی” انجام شده و این موضوع خارج از قاعده‌ای است که باید برای همه کشورها به شکل طبیعی انجام شود بنابراین تعیین چنین افرادی از نظر ما قابل قبول نخواهد بود.

شورای حقوق بشر سازمان ملل ۲۷ خرداد سال جاری وزیر خارجه مالدیو را به عنوان گزارشگر ویژه‌ی خود معرفی کرد، که مقام‌های جمهوری اسلامی، از جمله رئس قوه قضاییه و مقامات ارشد مجلس، مخالفت‌ های جدی خود را با این اقدام اعلام کرده اند

بی‌اعتنایی جمهوری اسلامی به پیمان‌های بین‌الملل

جمهوری اسلامی بر اساس پیمان‌هایی که امضا کرده و به دلیل عضویت در سازمان ملل متعهد به همکاری با این نهاد و تبعیت از مقررات حقوق بین‌المللی شده است. یکی از این مقررات همکاری با گزارشگران ویژه‌ی حقوق بشر سازمان ملل است که ایران از سال ۲۰۰۵ میلادی از ورود آنها به کشور جلوگیری کرده است

دسامبر سال ۲۰۱۰ مجمع عمومی سازمان ملل بان کی‌مون، دبیرکل این سازمان را موظف کرد هر سه ماه گزارشی از وضع حقوق بشر در ایران تهیه کند و به شورای حقوق بشر سازمان ملل ارائه دهد. جمهوری اسلامی در تهیه‌ی این گزارش‌ها هیچگونه همکاری‌ای نکرده اس

بان کی‌مون اسفند ماه سال گذشته در گزارشی به شورای یادشده نقص گسترده‌ی حقوق بشر در ایران را نگران‌کننده خوانده بود. گزارش‌های دبیرکل سازمان ملل با یاری اطلاعات و گزارش‌هایی تهیه می‌شود که از قربانیان شکنجه، زندانیان سابق، نهادهای بین‌المللی حقوق بشر و تشکل‌های ایرانی فعال در این حوزه به دست می‌آید.