Monthly Archives: January 2012

هر سبز یک رسانه – نظر سنجی هماهنگ در مورد مسیرهای راهپیمایی و تجمع در شهر‌های مختلف

مسیر‌های تجمع در شهر‌های مختلف

بیست و پنج بهمن سالگرد حصرهای غیر قانونی نزدیک است. همزمان بی‌کفایتی و فساد شدید اقتصادی حکومت، و تحریمهایی ناشی از عملکرد نابخردانه دولتمردان، نارضایتی عمومی بی‌سابقه‌ای را پدید آورده است. با توجه به تجربیات گذشته جنبش سبز در برگزاری تجمعات خیابانی،گزینه مورد نظر خود را در مورد مسیر و مقصد راه پیمایی روز ۲۵ بهمن، با در نظر گرفتن مؤلفهٔ‌هایی‌ همانند سهولت دسترسی، راه‌های ورودی و خروجی متعدد و دسترسی آسان به وسط نقلیه‌ای عمومی‌ انتخاب کنید. (در صورت عدم وجود گزینه میتوانید آن را اضافه کنید). به امید پیروزی


لینک مستقیم نظرسنجی

 

لینک صفحهٔ ۲۵ بهمن

 

 

 


39 Political Prisoners Declare: The First Step Towards National Sovereignty Is the Unconditional Release of Mousavi & Karroubi

January 25th, 2012 [Kalame] In an open letter addressed to the nation of Iran, 39 political prisoners call upon the nation to come together to create public awareness regarding the upcoming sham and rigged parliamentary elections in February, and continue to do everything in their power to ensure that the detained leaders of the Green movement are released in the month of February.  Moreover the 39 political prisoners request that all independent human rights organizations and freedom fighting individuals across the globe, lend their support to the unconditional release of the leaders of Iran’s Green protest movement.

The full content of the letter as provided to Kaleme is as follows:

In the name of God,

While military and security forces are engaged in controlling the upcoming 9th sham and rigged parliamentary elections, the oppression and pressure on political activists and journalists in Iran continues to augment with the passing of each day. Our society is witnessing a political impasse never before experienced in previous elections. The extreme security atmosphere imposed by an oppressive coup government continues to take victims every day.  Furthermore, the leaders of Iran’s Green opposition movement Mr Mir Hossein Mousavi and Mr. Mehdi Karroubi and Mrs. Rahnavard continue behind house arrest and are subjected to extreme pressure and ever increasing, worrisome restrictions.

Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi have been under illegal house arrest for almost a year, when their only crime was to insist that the rights of their constituents be upheld.  A year ago, Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi applied for a permit to rally and called upon the nation of Iran to come to the streets in support of the freedom fighting movements of Egypt and Tunisia and other countries in the region. The illegitimate ruling government refused to allow such a rally, just as they had denied citizens their right to protest on June 12th, 2009.  When the power of a ruling government is not derived from the actual votes of its citizens and through a democratic process,  opposition forces are not only denied the right to exist, but also face extreme oppression.  The violent and inhumane confrontations after the infamous 2009 presidential elections led to tens of innocent citizens sacrificing their lives to the ambitions of an authoritarian government, while thousand of others [from the elite to the ordinary and the unknown] were violently attacked, accosted and thrown behind bars.

Following the calling by the leaders of the Green movement, many freedom fighting Iranians across our nation came to the streets. The demonstrations by the supporters of the Green movement, 20 months after the coup elections were so glorious that the ruling government had no recourse but to resort to brute force and lies, detaining the leaders of the Green movement much like other political prisoners, journalists, lawyers, professors and students preceding them.

It is now more than 11 months since the illegal arrest and detention of Mir Hossein Mousavi, Mehdi Karroubi and Zahra Rahnavard.  When the ruling government is seeking to fill the parliamentary seats under a cloud of oppression and tyranny, it is the duty of the freedom fighting citizens of Iran to further expand and develop their protest movement and as a first step do everything in their power to ensure the release of their leaders.

The reformists and true freedom fighters responded positively to the assessment of their detained leaders, the calling by those of us behind bars and the demands of the majority of political groups and Iranian citizens, refusing to engage in a rigged parliamentary election process  and further oppression.  The achievement of national sovereignty through a free, fair and healthy election process remains one of the main goals of the Green movement. The first step in this process as laid out in our two statements published in November and December, is the unconditional release of the honorable, honest and determined leaders of the Green movement.

To this end, we call upon all our freedom fighting citizens across the globe to create public awareness regarding the upcoming sham and rigged parliamentary elections in February, and continue to do everything in their power to ensure that the detained leaders of the Green movement are released in the month of February.

Furthermore we ask all freedom fighters across the globe, including all independent human rights organizations to support us in obtaining the unconditional release of the  leaders of Iran’s Green opposition movement from this illegal and cruel detention.

We the signatories of this statement have all personally paid a heavy price for insisting that our legal rights be upheld. We have never hesitated when it comes to seeking justice.  We believe that there is a cost associated with achieving such justice and the ideals of the people’s revolution in 1979, republicanism, freedom, independence, prosperity and progress will only be regained through sustained effort and lack of despair. This is a journey that began with the Constitutional and National Movements and will continue with the hopeful, perseverance of the patient companions of the Green movement.

Signatories:

1. Bahman Ahmadi Amoui

2. Hassan Asadi Zeidabadi

3.Javad Emam

4. Mohsen Amin Zadeh

5. Massoud Bastandi

6. Emad Bahavar

7. Seyed Ali Reza Beheshti Shirazi

8. Seyed Mostafa Tajzadeh

9. Saeed Jalalifar

10. Ali Jamali

11. Amir Khoram

12. Babak Dashab

13. Mohammad Davari

14. Majid Dori

15. Amir Khosro Dalirsani

16. Ali reza Rajai

17. Hossein Zarini

18. Isa Saharkhiz

19. Davood Soleymani

20. Mohammad Seyfzadeh

21. Ghasem Shole Saadi

22 Keyvan Samimi

23. Fereydoon Seyedizad

24. Jalil Taheri

25. Mohammad Farid Taheri Ghazvini

26. Feyzollah Arabsorkhi

27. Siyamak Ghaderi

28. Abolfazl Ghadyani

29. Farshad Ghorbanpour

30. Saeed Matinpour

31. Mohsen Mohagheghi

32. Mehdi Mahmoudian

33. Mohammad reza Motamadnia

34. Ali Malihi

35. Abdollah Momeni

36. Mohsen Mirdamadi

37. Behzad Nabavi

38. Ziya Nabavi

39. Abolfazl Abedini

Source: Kaleme: http://www.kaleme.com/1390/11/05/klm-88130/

 

 

۳۹ زندانی سیاسی: قدم نخست در تحقق حاکمیت ملی، آزادی موسوی و کروبی است

 

اشتراک

 

 

چهارشنبه, ۵ بهمن, ۱۳۹۰

چکیده :اصلاح‌طلبان و آزادی‌خواهان حقیقی به ارزیابی رهبران محبوس خود، ندای ما از درون زندان و خواست اکثریت ایرانیان و جمعیت‌های سیاسی وطن‌دوست، پاسخ مثبت دادند و حاضر به گرم کردن تنور انتخابات مهندسی شده و بازتولید استبداد نشدند. تحقق حاکمیت ملی از مجرای انتخابات آزاد، سالم و منصفانه به‌عنوان خواسته‌ی اصلی جنبش سبز همچنان باقی است. قدم نخست در این راه چنان که در دو بیانیه‌ی آبان‌ماه و آذرماه خود تاکید کردیم، آزادی رهبران آزاده‌ و استوار و صادق جنبش سبز است. …

 

سی و نه زندانی سیاسی در بیانیه ای از همه مردم خواسته اند تا در کنار آگاهی‌بخشی در مورد انتخابات دروغین و مهندسی شده و فرمایشی اسفندماه، از هیچ کوششی برای پیگیری آزادی رهبران محبوس جنبش سبز در بهمن ماه جاری دریغ نکنند.

به گزارش کلمه، در این بیانیه که به امضای سی و نه زندانی سیاسی از طیف های مختلف فکری جنبش سبز رسیده، از تمامی آزادی‌خواهان جهان و نهادهای مستقل مدافع حقوق بشر خواسته شده که برای رهایی رهبران جنبش اعتراضی مردم ایران از حبس نامشروع و ظالمانه، یاری کنند.

این زندانیان سیاسی که خود قربانی سناریوهای ساختگی باند سعید امامی ها هستند، با انتقاد از حبس خانگی رهبران جنبش سبز آورده اند: بیش از ۱۱ ماه از بازداشت و حبس غیرقانونی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد می‌گذرد. اگر حاکمیت به فکر پر کردن نمایشی کرسی‌های مجلس زیر سایه سرکوب و استبداد است، آزادگان ایران‌زمین مکلف‌اند که در تدبیر گسترش و تعمیق جنبش اعتراضی خود و به‌ویژه در گام نخست، آزادی رهبران در حصر و حبس خود باشند.

در این بیانیه با تقدیر از اجماع عمومی برای عدم شرکت در انتخابات تاکید شده است که تحقق حاکمیت ملی از مجرای انتخابات آزاد، سالم و منصفانه به‌عنوان خواسته‌ی اصلی جنبش سبز همچنان باقی است. قدم نخست در این راه چنان که در دو بیانیه‌ی آبان‌ماه و آذرماه خود تاکید کردیم، آزادی رهبران آزاده‌ و استوار و صادق جنبش سبز است.

 

متن کامل این بیانیه که در اختیار کلمه قرار گرفته است به شرح زیر است:

 

به‌نام خدا

نیروهای امنیتی و نظامی درحالی برگزاری انتخابات نمایشی و فرمایشی مجلس نهم را در دستور کار خود قرار داده‌اند که هم‌زمان سرکوب فعالان سیاسی و روزنامه‌نگاران را شدت بخشیده‌اند. جامعه بیشتر از هر زمان شاهد انسداد سیاسی است؛ وضعیتی که در هیچ‌یک از انتخابات‌های پیشین شاهد نبوده‌ایم. فضای سنگین امنیتی و نظامی کودتاگران حاکم بر کشور هر روز قربانی جدیدی می‌گیرد. این همه در حالی صورت می‌گیرد که رهبران جنبش اعتراضی، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی و خانم زهرا رهنورد در زندان خانگی تحت فشارهای بیشتر و محدودیت‌های شدیدتر و نگران‌کننده قرار گرفته‌اند.

 

آقایان موسوی و کروبی، نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری دهم، تنها به جرم پیگیری رأی موکلان خود و پایمردی بر مواضع حق‌طلبانه‌شان، قریب به یک‌سال است که در حبس و حصر غیرقانونی و ناجوانمردانه‌ بسر می‌برند. یک سال پیش، آنان در چنین ماهی برای حمایت از جنبش‌های مردمی رهایی‌بخش و خواسته‌های انسانی آزادگان تونس و مصر و کشورهای منطقه، درخواست راهپیمایی کردند. پاسخ صاحبان قدرت نامشروع، همانند تمامی روزهای پس از ۲۲خرداد ۱۳۸۸، منفی بود. وقتی اقتدار حاکمیت، متکی بر آراء حقیقی و روندهای دموکراتیک نباشد، نه تنها مخالفان از امکان بروز و ظهور محروم می‌شوند بلکه به شدیدترین شکل مورد سرکوب قرار می‌گیرند. همان مواجهه‌ی خشونت‌بار و ضدانسانی‌ای که پس از انتخابات رسوای ۱۳۸۸، جان ده‌ها شهروند مظلوم را فدای جاه‌طلبی اقتدارطلبان کرد و هزاران شهروند مظلوم (از نخبه تا عادی و از شناخته شده تا گمنام) را ظالمانه به حبس افکند و با سرکوب غیرانسانی مورد حمله و هجمه قرار داد.

در پی فراخوان رهبران جنبش سبز، آزادگان ایران در بسیاری از شهرهای کشور به خیابان آمدند. تجمع اعتراض آمیز سبزها آن هم ۲۰ ماه پس از کودتای انتخاباتی چنان باشکوه بود که حاکمان متکی به زر و زور و تزویر، آزادی رهبران جنبش اعتراضی را برنتافتند. رهبران جنبش سبز نیز همچون بسیاری از ‌فعالان سیاسی، کنشگران مطبوعاتی، حقوقدانان، استادان، و دانشجویان محبوس شدند.

حال، بیش از ۱۱ ماه از بازداشت و حبس غیرقانونی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد می‌گذرد. اگر حاکمیت به فکر پر کردن نمایشی کرسی‌های مجلس زیر سایه سرکوب و استبداد است، آزادگان ایران‌زمین مکلف‌اند که در تدبیر گسترش و تعمیق جنبش اعتراضی خود و به‌ویژه در گام نخست، آزادی رهبران در حصر و حبس خود باشند.

 

اصلاح‌طلبان و آزادی‌خواهان حقیقی به ارزیابی رهبران محبوس خود، ندای ما از درون زندان و خواست اکثریت ایرانیان و جمعیت‌های سیاسی وطن‌دوست، پاسخ مثبت دادند و حاضر به گرم کردن تنور انتخابات مهندسی شده و بازتولید استبداد نشدند. تحقق حاکمیت ملی از مجرای انتخابات آزاد، سالم و منصفانه به‌عنوان خواسته‌ی اصلی جنبش سبز همچنان باقی است. قدم نخست در این راه چنان که در دو بیانیه‌ی آبان‌ماه و آذرماه خود تاکید کردیم، آزادی رهبران آزاده‌ و استوار و صادق جنبش سبز است.

از اینرو از تمامی هموطنان آزاده و آگاه خویش درهرکجای جهان که هستند، می‌خواهیم در کنار آگاهی‌بخشی در مورد انتخابات دروغین و مهندسی شده و فرمایشی اسفندماه، از هیچ کوششی برای پیگیری آزادی رهبران محبوس جنبش سبز در بهمن ماه جاری دریغ نکنند.

همچنین تمامی آزادی‌خواهان جهان و نهادهای مستقل مدافع حقوق بشر را برای رهایی رهبران جنبش اعتراضی مردم ایران از حبس نامشروع و ظالمانه، به یاری می‌طلبیم. سزاوار نیست مدافعان حقوق بشر در جهان چشم بر این ظلم مستدام فروبندند.

امضا‌ء‌کنندگان این بیانیه که خود از پرداخت هزینه‌ برای تحقق خواست‌های قانونی و ایستادن پای سخن حق، ابایی نداشته‌‌اند، بر این باورند که رسیدن به چشم‌اندازهای مطلوب مستلزم هزینه است. معتقدیم که آرمان‌های انقلاب مردمی ۱۳۵۷ و تحقق آزادی و جمهوریت و استقلال و رفاه و پیشرفت، در گرو کوشش پیگیر و تلاش مصمم و بی‌یأس است؛ این راهی است که از مشروطه و نهضت ملی گشوده شده و تداوم‌اش با عزم مستدام یاران صبور و متوکل و امیدوار سبز در پیوند است.  «والعاقبه للمتقین»

 

یعقوب‌وار وا اسفا همی زنم / دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست

والله که شهر بی تو مرا حبس می‌شود / آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او / آن نور موسی عمرانم آرزوست

 

اسامی امضاء‌کنندگان به ترتیب حروف الفبا:

۱- بهمن احمدی امویی

۲- حسن اسدی زید آبادی

۳- جواد امام

۴- محسن امین زاده

۵- مسعود باستانی

۶- عماد بهاور

۷- سید علیرضا بهشتی شیرازی

۸- سیدمصطفی تاجزاده

۹- سعید جلالی فر

۱۰- علی جمالی

۱۱- امیر خرم

۱۲- بابک داشاب

۱۳- محمد داوری

۱۴- مجید دری

۱۵- امیر خسرو دلیر ثانی

۱۶- علیرضا رجایی

۱۷- حسین زرینی

۱۸- عیسی سحر خیز

۱۹- داوود سلیمانی

۲۰- محمد سیف زاده

۲۱- قاسم شعله سعدی

۲۲- کیوان صمیمی

۲۳- فریدون صیدی راد

۲۴- جلیل طاهری

۲۵- محمد فرید طاهری قزوینی

۲۶- فیض الله عرب سرخی

۲۷- سیامک قادری

۲۸- ابوالفضل قدیانی

۲۹- فرشاد قربان پور

۳۰- سعید متین پور

۳۱- محسن محققی

۳۲- مهدی محمودیان

۳۳- محمد رضا معتمد نیا

۳۴- علی ملیحی

۳۵- عبدالله مومنی

۳۶- محسن میردامادی

۳۷- بهزاد نبوی

۳۸- ضیا نبوی

۳۹- ابوالفضل عابدینی

 


Opposition Leader Mir Hossein Mousavi’s Brother: “They Continue to Harass a Heavy Hearted and Concerned Family”

January 18th, 2012 – [Kaleme: Zahra Sadr]  Mir Abdollah Mousavi, Opposition Leader Mir Hossein Mousavi’s older brother is an old and ailing man who continues to work behind his small and humble neighborhood store and yet he too is not immune to the harassment by security forces who have approached him at his store on numerous occasions.  An older brother who endured the pain of separation during the 8 years of war [with Iraq] so that our nation would feel less pain, was so tormented and concerned [as a result of the lack of news regarding his brother] that he finally decided to leave his small neighborhood store and appear in front of Akhtar prison with the hope to obtain any news of his brother. Alas, he was only harassed and accosted by the security agents stationed outside Akhtar street.

With his warm Azari accent, Mir Abdollah tells Kalame’s reporter:” We were concerned for my brother and his wife. They have been taken hostage there for months. We miss them so much!”

Mir Abdollah adds: ” We’ve have been longing to see him for months.  We didn’t want anything. We were just worried. I am an older brother who is only worried about his brother. All we wanted to do was to see him and to be assured that he is fine. But they wouldn’t let us.”

Mir Abdollah Mousavi continues in dismay: ” The security agents stated that they don’t know such a person. I asked “How can you not know him?” The entire world knows him, why is it that you don’t ? ”  We waited for ten minutes and they told us to go home.  We left and came back again, but they once again refused to allow us to see my brother.”

Mir Abdollah adds: ” They said we don’t know anyone by the name of Mousavi.”   When we ask Mir Abdollah about the claims by government owned media outlets that insist that their loved ones [Mousavi and Rahnavard] are not behind bars but are rather being protected for their own good, he responds: “No one has any news of my brother and his wife. They have been banned of all visitation rights. Their daughters, his brothers, even we we have no idea what condition they are living under. We are all in a state of limbo…”

Mir Abdollah states: “Approximately two months ago, my brother’s daughter was allowed to see them. After that visit, we have had no news of them.  It is very distressing not to know whether they sick, healthy, in good spirits, etc. We are completely in the dark.”

We ask Mir Abdollah regarding the accusations against Mir Hossein during his months behind house arrest; we wonder how a man who was responsible for our country during the most critical conditions,  an eight year war with Iraq when our country faced the direct threat of invasion by an enemy, can be accused of collaborating with foreign interests and treason against his country.  He responds with a heavy heart: “Mir Hossein would never do such a thing. They make up these rumors against him.”

As if thinking out loud from a place filled with old and obscure memories, Mir Abdollah continues calmly: “They did not behave in an appropriate manner and this behavior has harmed everyone.  If they had behaved appropriately, we would not be in such a predicament…”

After a brief pause, Mir Abdollah continues: “They are not supposed to arrest and detain someone without a trial and in the absence of a judge and then prevent them from seeing anyone. We must do something. They must hold a trial and determine what if any crimes have been committed.  If the courts find them to be guilty, then incarcerate them according to the provisions provided under the law.  It is  wrong to continue to detain them without stating what crimes they have committed and in the absence of a trial, judge and jury.”

When asked why certain individuals are so afraid of Mir Hossein being released, Mir Abollah Mousavi, a concerned brother who has always remained outside the ruthless political arena responds: “Their intent was to harm and harass. They have left us in a state of limbo for more than ten months.  This type of behavior cannot be interpreted in any other manner than the intent to harm people.”

Mir Hossein Mousavi’s father, Mir Esmail Mousavi passed away less than two months after the illegal incarceration of Mousavi and his ever faithful wife Zahra Rahnavard.  At the time, when Mir Hossein was allowed to see his father’s cold and lifeless body for a few moments he repeated: “Patience… patience… patience…” ; a message that with the passing of each day has become exceedingly more meaningful not only to his brothers and daughters, but to all supporters of the Green movement.

Today, Mir Hossein’s older brother carries with him the memories of a father and brother stating: ” We are just like you.  There is nothing we can do.  They are in charge of everything and will do what every they want.”

Like the rest of the world, Mir Ardbollah remains hopeful that history will be a fair judge and according to his own words, he leaves judgment to “the one and only God”  Mir Abdollah continues in a calm and self assured manner: ” God wants what ever is fair and just. Sooner or later, the truth and justice will prevail and I have no doubt in my mind that Mir Hossein speaks the truth.”    Mir Abdollah firmly insists: ” My brother has done nothing wrong. There is no reason to accuse him. When the rights of people were trampled upon, they took it upon themselves to defend those rights and that is why they find themselves in such a predicament.”

Mir Abollah adds: “Our people are aware of everything. They know everything today, but there is nothing they can do when people are arrested for daring to speak the truth!”

We asked Mir Abdollah if he has any message for the authorities and he responds: ” I don’t have anything in particular to say to the government officials.  We are like all other people.  It doesn’t matter what we say.  They are the ones in charge.”

Source: Kaleme: http://www.kaleme.com/1390/10/28/klm-87241/

 

برادر میرحسین موسوی: دل‌تنگ و دل‌نگرانیم، آزارمان می دهند

 

اشتراک

 

 

چهارشنبه, ۲۸ دی, ۱۳۹۰

چکیده :او مانند تمام دنیا دیده های دیگر که تاریخ خوانده امیدوار است و به گفته ی خود همه چیز رابه «خدای احد و واحد» واگذار کرده است. آرام و مطمئن می گوید: «هر که حق هست خدا همان را می خواهد. دیر یا زود، حق همیشه پیروز است و بی شک میرحسین حق است.» میرعبدالله قاطعانه تاکید می کند: «برادرش کاری نکرده که مقصر باشد. آن ها زمانی که ناحق شد، از حق دفاع کردند و برای همین گرفتار شدند.»…

 

کلمه- زهرا صدر:

میرعبدالله موسوی برادر سالخورده و بزرگ میرحسین است. پیرمردی که در مغازه کوچکش مشغول کسب است اما او هم از آزار و اذیت ماموران امنیتی در امان نمانده است. چند بار به مغازه‌اش رفته اند. بازجومنشانه تفتیش و توهین کرده اند و رفته اند.

نمی‌تواند نگرانی خود را از حال برادر پنهان کند. برادری که  ۸ سال در جنگ نشسته خوابید تا مردم سختی را کمتر حس کنند.

چند روز پیش دلشوره و نگرانی امانش را بریده بود، دلشوره ای از همان جنس که می گویند درد برادر کمر برادر را خم می کند. آنقدر که دیگر طاقت نیاورد و از کنج مغازه ی کوچکش در محله درخونگاه به سوی زندان اختر میرود شاید بتواند خبری  از او بگیرد. اما با برخورد زننده زندانبانان  مواجه می شود.

 

با لحظه ی شیرین آذری برای خبرنگار کلمه تعریف می کند: «نگران برادرم و همسرش بودیم که مدت هاست آنجا اسیر شده اند. دل ما برایشان خیلی تنگ شده.»

 

میرعبدالله موسوی می گوید: «خیلی وقت بود مشتاق زیارتشان بودیم». می گوید: «کاری نداشتیم، نگران بودیم. نگرانی یک برادر برای برادر. می‌خواستیم بریم و فقط ببینیمشان. می‌خواستم مطمئن شوم که حال آن ها خوب است، اما نگذاشتند.

آقای موسوی با صدایی غمگین و در عین حال مبهوت می گوید: «مامورهای آنجا گفتند ما چنین آدمی را نمی شناسیم. من گفتم

چطور نمی شناسید؟ همه ی دنیا ایشان را می شناسند شما چطور او را نمی شناسید؟

 

ده دقیقه ای ایستادیم. گفتند بروید منزلتان. ما رفتیم و دوباره برگشتیم اما باز هم مانع شدند و نگذاشتند برادرم را ببینم. فرزند ارشد مرحوم میراسماعیل موسوی بار دیگر ناباورانه تکرار می کند: گفتند ما اصلا کسی را به اسم موسوی نمی شناسیم.»

وقتی از اخبار رسانه های دولتی می گویم و ادعاهایی که “عزیزانش در بند نیستند و صرفا تحت حفاظت هستند.” می گوید: «هیچ کس با آن ها ارتباط ندارد. مانع دیدار همه می شوند. دخترهایش، ما، برادران. اصلا نمی دانیم در چه شرایطی نگهداری می شوند. همه همینطور بلاتکلیف مانده ایم.»

 

میرعبدالله تصریح میکند: حدود یکی دو ماه پیش دختر برادرم توانسته بود آنها را ببیند و بعد از آن دیگر هیچ خبری نداریم. اینکه اصلا نمی دانیم در چه حالی‌اند و آیا مریض هستند و یا سالم، آزار دهنده است.

 

با برادر بزرگ میرحسین موسوی از اتهام هایی که این ماه ها به او زده شد میگوییم و اینکه چطور می توان به کسی که در بحرانی ترین شرایط، ۸ سال زیر تهاجم مستقیم دشمن، کشور را اداره کرده است اتهام ارتباط با بیگانگان و خیانت به کشور را زد، با دلی گرفته فقط می گوید: «میر حسین اهل این حرفها نیست. این شایعات را از خودشان در آورده اند…»

 

انگار به خاطرات گذشته بازگشته آرام و نامفهوم، گویی با خود فکر می کند، می گوید: «این ها رفتار خوبی نکردند و همه را گرفتار کرده اند. اگر رفتار مناسبی داشتند این پیش‌آمدها اتفاق نمی افتاد.»

 

میرعبدالله موسوی با کمی مکث اضافه می کند: «قرار نیست که کسی را بگیرند بدون محکمه و قاضی همینطور نگه دارند و نگذارند با هیچ کس دیدار داشته باشد. بالاخره باید کاری کرد. یک دادگاهی تشکیل شود و ببینند که چه گناهی مرتکب شده اند. اگر مقصر بودند، هر چقدر قانون گفت نگهشان دارند اما نمی شود که بدون هیچ گناه و بی دادگاه و قاضی زندانیشان کنند.»

 

این برادر دل تنگ که به گفته ی خود وارد وادی بی رحم سیاست نشده است در پاسخ به این سوال که چرا برخی از آزادی میرحسین می ترسند می گوید: «اینها می خواستند اذیت کنند و آزار بدهند. بیشتر از ده ماه است که بلاتکلیف گذاشته اند. معنی این چیزی جز آزاد دادن نیست.»

 

کمتر از دو ماه حبس غیر قانونی میرحسین موسوی و همراه همیشگی اش نگذشته بود که میر اسماعیل موسوی دار فانی را وداع گفت و آه ندیدن پسر دربندش را بر دل همه باقی گذاشت. آن روزها وقتی میر دربند برای دقایقی توانست با پیکر سرد شده ی پدر دیدار کند به تنها جمله ای بسنده کرد که این روزها معنایش برای برادران و دختران و یاران و همراهان سبز بیشتر معنا یافته است؛ صبر صبر صبر..

 

و حالا برادر بزرگتر که چمدانی از خاطرات پدر و برادر بر دوش دارد در پاسخ به اینکه چه باید کرد، می گوید: «ما هم مثل شما.. کاری از ما بر نمی آید. هر کاری بخواهند دست خودشان است و انجام می دهند.»

 

او اما مانند تمام دنیا دیده های دیگر که تاریخ خوانده امیدوار است و به گفته ی خود همه چیز رابه «خدای احد و واحد» واگذار کرده است. آرام و مطمئن می گوید: «هر که حق هست خدا همان را می خواهد. دیر یا زود، حق همیشه پیروز است و بی شک میرحسین حق است.» میرعبدالله قاطعانه تاکید می کند: «برادرش کاری نکرده که مقصر باشد. آن ها زمانی که ناحق شد، از حق دفاع کردند و برای همین گرفتار شدند.»

 

آقای موسوی افسوس میخورد و می‌گوید: «مردم خودشان همه چیز را فهمیده اند. آن ها امروز همه چیز را می دانند اما چه می‌توانند بکنند وقتی هر کس نفس حق می کشد بازداشت می شود».

 

به میرعبدالله موسوی می‌گویم آیا با مسوولان سخنی دارید که پاسخ می‌شنوم:«من حرف خاصی خطاب به مسئولان ندارم. ما هم مثل همه ی مردم هستیم. از حرف ما چیزی در نمی آید همه چیز دست آنهاست


Opposition Leader Mehdi Karroubi’s son Hossein Karroubi: “My Father is Incommunicado and in Solitary Confinement

Monday January 16th, 2012 –  While Mehdi Karroubi has been under house arrest for almost a year and deprived of all basic civil rights, according to the latest reports by his family, the limited and rare visitations with his family members have now also been banned by the security agents.

According to reports by Kaleme, this news has been confirmed by Mehdi Karroubi’s son Hossein Karroubi who stated: ” Ever since my father sent a message through my mother, Fatemeh Karroubi referring to the upcoming [parliamentary] elections as a sham, the weekly visitations my father had been allowed with my mother have been discontinued.  Furthermore, the two newspapers he had recently been allowed to read, were also taken away from him. My father is living in a small apartment under conditions similar to solitary confinement.”

In a meeting that recently took place with prisoners of the pre-Islamic Revolution era, Mrs. Karroubi pointed to this issue stating: ” In light of the upcoming parliamentary elections, Mr. Karroubi asked me to transmit a message to our compatriots and I did as he asked.  However, after the publication of this news, I am no longer allowed to visit with him and the behavior of the agents at the Intelligence Ministry has become exceedingly more insulting.”

In a recent message addressed to the nation in relation to the upcoming parliamentary elections, Mehdi Karroubi stated: “They seek to establish a rigged and forced election process.  These gentlemen have no respect for or belief in the votes of our citizens and they have already prepared themselves for rigged elections.”

Source: Kaleme:  http://www.kaleme.com/1390/10/26/klm-86927/

شدید محدودیتها؛ مهدی کروبی در وضعیت انفرادی و بدون ملاقات است

اشتراک

دوشنبه, ۲۶ دی, ۱۳۹۰

چکیده :از روزی که اقای کروبی پیامی را مبنی بر فرمایشی خواندن انتخابات توسط سرکار خانم فاطمه کروبی منتشرنموده اند از ان روز به بعد ملاقات هفتگی شیخ با مادرشان را قطع کرده اند وهمچنین آن دو روزنامه ای راکه مدت کوتاهی برای مطالعه در اختیارشان قرار داده میشد دیگر نمی دهند وایشان در آپارتمان کوچکی به صورت انفرادی زندگی می کنند…

در حالی که مهدی کروبی نزدیک یک سال است با حداقل امکانات و برخورداری از کمترین حقوق شهروندی در زندان خانگی بسر می برد، اخیرا ماموران امنیتی همان امکانات و ملاقاتهای محدود نیز قطع کرده اند.

به گزارش کلمه، حسین کروبی با اعلام این خبر گفت: از روزی که اقای کروبی پیامی را مبنی بر فرمایشی خواندن انتخابات توسط  مادرم، سرکار خانم فاطمه کروبی منتشرنموده اند از ان روز به بعد ملاقات هفتگی شیخ با مادرشان را قطع کرده اند وهمچنین آن دو روزنامه ای راکه مدت کوتاهی برای مطالعه در اختیارشان قرار داده می شد دیگر نمی دهند و ایشان در آپارتمان کوچکی به صورت انفرادی زندگی می کنند.

پیش از این نیز خانم فاطمه کروبی در دیدار با زندانیان پیش از انقلاب به این موضوع اشاره کرده و گفته بود: آقای کروبی از من خواستند در باب انتخابات پیش رو مطالبی را به اطلاع هموطنان برسانم و من چنین کردم. اما بدنبال انتشار خبر، ملاقات من هم با ایشان قطع شده است و رفتار ماموران وزارت اطلاعات بسیار توهین آمیز شده است.

مهدی کروبی چندی پیش در پیامی خطاب به مردم در خصوص انتخابات آینده مجلس گفته بود: می خواهند انتخاباتی فرمایشی و دستوری ترتیب دهند. آقایان هیچ اعتقادی به رای مردم ندارند و از هم اکنون خود را برای برگزاری انتخاباتی فرمایشی آماده می‌کنند


With Increasing Restrictions at “Akhtar Prison”, Concerns Mount Regarding Zahra Rahnavard’s Physical Well Being

January 15th, 2011  [Kaleme]  Almost a year has past since the illegal house arrest of Mir Hossein Mousavi and his wife Zahra Rahnavard.  During this time, Mousavi and Rahnavard have been deprived of their basic civil rights such as visitation and contact with their family members and loved ones. Moreover, family members and supporters who approach Akhtar street with the hope to find out any news of Mousavi and his wife are treated harshly by the agents stationed around [what is commonly referred to now] as “Akhtar Prison”.

Mousavi and Rahnavard’s communication with the outside world was completely cut off for a period of more than three months, with no communication what so ever with their family after the first and last visit with their daughters on August 24th, 2011 when Mir Hossein reportedly stated “the future is bright” and “given the current environment participation [in the upcoming parliamentary elections] is meaningless.”

In recent weeks for reasons that remain highly ambiguous and disturbing, these restrictions have become even more stringent. Mousavi and Rahnavard have once again been rendered incommunicado and security agents have banned all communication including telephone contact or the ability to receive any news of their condition.

 It is worth mentioning that contrary to the news recently published by a number of media outlets, to date, Mousavi and Rahnavard’s daughters have never visited their parents at their parents’ residence.  It goes without saying that the far and few between visitations that have been allowed to date have been at locations other than Mousavi and Rahnavard’s residence and have unfortunately not led to any comfort or peace of mind for their daughters. If anything, witnessing the bitter circumstances of their parents and the behavior of the agents in charge of their security has only further increased their concerns.

According to reports received by Kalame, after a year of being deprived of seeing his brother, one of Mousavi’s older brothers who has recently not only lost his father but also seen his nephew tragically martyred, approached Akhtar street along with his wife with the hope to break the silence surrounding Mousavi and Rahnavard’s condition and find out any news of their health and well being.  The agents reportedly stationed at Akhtar street not only refused to collaborate with a worried brother, but reportedly told him in a vile and contemptuous manner that he should return home and never again show his face at Akhtar street.

After stating that they have no information, the prison guards reportedly commented that no one lives at Akhtar street and when Mousavi’s brother insisted that it was not the case, the guards claimed that no one knows who Mousavi and Rahnavard are and individuals with such name do not live at this location! This claim that no one knows who Mousavi is and no one by this name lives at Akhtar street, has been made on numerous occasions in the past leading to extreme concern regarding the real whereabouts of Mir Hossein Mousavi and Zahra Rahnavard, two innocent and steadfast companions of the people’s Green Movement of Iran.

Given the utter lack of information regarding Mousavi and Rahnavard,  Mousavi’s older brother only approached the prison at the dead-end alley way on Akhtar street because like other family members he too had been extremely worried about his brother and sister-in-law’s physical well being and sought to inquire about their condition.  Mousavi’s brother  was forced to leave Akhtar street, shocked and in dismay over the inhumane and unethical behavior of the security agents, without obtaining any news of his incarcerated loved ones.

The disrespectful and harsh conduct by the security agents towards Mir Hossein Mousavi’s brother took place while Mir Hossein Mousavi and Zahra Rahvard continue to be deprived of the basic rights afforded all prisoners in Iran such as telephone contact with their loved ones.   Though Mousavi and Rahnavard has been allowed a hand full of short and restricted visitation with their family members over the past year, the security atmosphere surrounding their house arrest and the restrictions imposed upon them, has increased over the past several months.  In recent months, authorities have refused to even provide the family with slightest news regarding their well being, whereabouts and condition. 

The media outlets associated with the ruling government and their security apparatus continue to spread rumors and insults regarding Mir Hossein Mousavi and Zahra Rahnavard.  This couple with Rahnavard’s significant weight loss and the fact that her hands were shaking and she seemed distressed during some of the visitation, has led to extreme concern by family members regarding the safety of the food and the risks associated with the drugs provided to Mousavi and Rahnavard and the possibility of a plot against them.

The Islamic Medical Association had expressed concern regarding the health of the leaders of the Green movement in early summer demanding that Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi be examined by independent physicians. This demand was however ignored by the authorities of the Islamic Republic of Iran.

Furthermore in a recent letter addressed to the authorities of the ruling government of Iran regarding the health of the leaders of the Green Movement,  Saeed Hajarian one of Iran’s security experts warned the authorities , pointing to a “undesirable and bitter rumor”, noting that even imagining the validity of such a rumor would be beyond disturbing.

Source: Kaleme:  http://www.kaleme.com/1390/10/25/klm-86536/

زندان اختر؛ افزایش محدودیت ها و نگرانی از وضعیت جسمی زهرا رهنورد

اشتراک

یکشنبه, ۲۵ دی, ۱۳۹۰

چکیده : برخلاف اطلاعات داده شده در برخی رسانه ها تابه حال دیداری با دختران به صورت جمعی، یا درخانه پدری صورت نگرفته و همین چند ملاقات پراکنده ی انگشت شمار علاوه براینکه که در مکانی خارج از محل نگهداری این دو شخصیت بوده است، هیچ یک نتوانسته موجب آسایش و آرامش خاطر نسبی فرزندان گردد. بلکه دیدن شرایط تلخ آنها و نیز نحوه برخورد ماموران افزایش نگرانی فرزندان را به همراه داشته است…

در حالی که نزدیک به یک سال از زندان خانگی غیرقانونی میرحسین موسوی و زهرا رهنورد می گذرد، آنان نه تنها از حداقل حقوق شهروندی خود در ملاقات و صحبت با اعضای خانواده بهره مند نیستند، بلکه ماموران اطراف «زندان اختر» برخورد بسیار نامناسبی با اقوام و نزدیکانی که برای گرفتن کوچکترین خبری به کوچه اختر می روند، دارند.

پیش از این بعد از دیدار میرحسین موسوی و همسرش در دوم شهریور ماه با فرزندان خود که برای بار اول و آخر در خانه یکی از دختران بود و به دنبال انتقال این گفته میرحسین که آینده روشن است و ذکر این مساله که با توجه به شرایط شرکت در انتخابات بی معنی است به مدت بیش از سه ماه کلیه ارتباطات به طور صددرصد با خانواده قطع شده بود.

همچنین در هفته های اخیر به دلایلی مبهم و نگران کننده مجددا کلیه ارتباطات بسیار محدود و کم شمار باز هم بطور کامل قطع شده و ماموران از هرگونه ملاقات یا ارتباط تلفنی یا رسیدن هر خبری جلوگیری می کنند.

شایان ذکر است برخلاف اطلاعات داده شده در برخی رسانه ها تابه حال دیداری با دختران به صورت جمعی، یا درخانه پدری صورت نگرفته و همین چند ملاقات پراکنده ی انگشت شمار علاوه براینکه که در مکانی خارج از محل نگهداری این دو شخصیت بوده است، هیچ یک نتوانسته موجب آسایش و آرامش خاطر نسبی فرزندان گردد. بلکه دیدن شرایط تلخ آنها و نیز نحوه برخورد ماموران  افزایش نگرانی فرزندان را به همراه داشته است.

به گزارش خبرنگار کلمه، در آخرین مورد این رفتارها، یکی از برادران سالخورده میرحسین موسوی که نزدیک به یک سال است بعد از غم از دست دادن پدرو خواهرزاده شهیدش ، در فراق برادر خود نیز است، همراه با همسرش به کوچه اختر محل زندگی برادر خود می رود تا شاید بتواند این سد بی خبری را شکسته و اطلاعی هرچند اندک از سلامت آنها بدست آورد.

ماموران مستقر در این مکان نه تنها هیچ همراهی و همکاری با این برادر نگران نکردند بلکه با برخوردی زننده و تمسخر آمیز از آنان می خواهند که دیگر به این مکان مراجعه نکنند و به خانه خود رفته استراحت نمایند!

زندانبانان با ابراز بی اطلاعی از میرحسین موسوی گفته اند که کسی اینجا نیست و در برابر اصرار برادر میرحسین ادعا کرده اند که کسی میرحسین موسوی یا زهرا رهنورد را نمی شناسد! و افرادی به این اسم در اینجا نیستند. این ادعا که ما اینجا میرحسین موسوی نداریم یا کسی به این اسم نمی شناسیم اخیر بارها تکرار شده و نگرانی بسیار جدی در مورد محل نگهداری این دو همراه مظلوم و مقاوم جنبش سبز ایجاد کرده است.

این برادر سالخورده که در روزهای گذشته به شدت نگران و مضطرب وضعیت برادر خود شده برای فرونشاندن اضطرابی که در کل خانواده از بی خبری از برادر و همسر برادرش وجود دارد به زندان بن بست اختر مراجعه کرده بود. بردار میرحسین موسوی ناباورانه و متاثر از این رفتار غیرانسانی و غیراخلاقی بدون اینکه موفق شود اطلاعی از عزیز در بند خود بدست آورد، باز می گردد.

این رفتار بی ادبانه و خشن در حالی صورت می گیرد که میرحسین موسوی و زهرا رهنورد حتی از حق ملاقات مطابق روال زندانیان عادی یا تماس تلفنی با اعضای خانواده خود نیز محروم شده اند و معدود ملاقاتهای بسیار کوتاه و نامنظمی هم که تاکنون صورت گرفته، در چند ماه گذشته رفته رفته محدودتر و امنیتی تر شده، تاحدی که هفته های اخیر حتی با هرگونه خبرگیری ساده نیز مخالفت می شود.

این وضعیت بد در کنار خبرپراکنی های مغرضانه ی رسانه های حکومتی و امنیتی، اتهامها و توهین های مکرر و ابهام در نیت آنان در راستای پخش اینگونه خبرها و نیز در کنار کاهش وزن مشهود خانم رهنورد ، لرزش دست و حالت رنجور او در بعضی دیدارها، خانواده را دچار بهت و نگرانی جدی در مورد سلامت غذایی و خطرات دارویی آنها یاتهیه سناریویی بدخواهانه درمورد آنان کرده است.

انجمن اسلامی جامعه پزشکی اوایل تابستان امسال از وضعیت سلامت رهبران جنبش سبز ابراز نگرانی کرده و خواستار معاینه میرحسین موسوی و مهدی کروبی توسط پزشکان مستقل شده بود، درخواستی که هیچگاه اجابت نشد.

همچنین سعید حجاریان که از کارشناسان زبده امنیتی کشور است چندی پیش در نامه ای نسبت به سلامت رهبران جنبش سبز به دولتمردان هشدار دادو به ” شایعه تلخی” اشاره کرد که حتی تصورش آزار دهنده است


REPORT | The Number of Iranian Journalists Arrested Increases; Those Already Behind Bars Abused, Facing Severe Restrictions

January 9th, 2012 [Khabarnegaran Iran]  The arrest of Iranian journalists by security forces continues while those behind bars at Evin Prison in Tehran and Rajai Shahr prison in Karaj continue to face severe restrictions without the ability to take advantage of furlough.

According to reports by various news agencies, Fatemeh Khoradmand, journalist and wife of political prisoner Massoud Lavasani was arrested last night.   Fatemeh Khoradmand is a journalist and graduate of the school of journalism at Azad University in Tehran.  Despite being expelled from Hamshahri Institute [the largest journalism institute in Iran], Khoradmand was still semi active as a journalist.  According to the latest reports by The Committee to Protect Journalists, with 43 journalists behind bars, Iran currently ranks as one of the countries in the world with the most imprisoned journalists.   The latest arrests take place in a backdrop of worsening conditions for journalists behind bars in Rajai Shahr and Evin prison and ever increasing pressure on their families and loved ones.

Mehdi Mahmoudian Once Again Severely Beaten, Insulted and Threatened At Evin Prison

Mehdi Mahmoudian is an incarcerated journalist who has been behind bars at Rajai Shahr prison for the past two years and has been denied furlough from prison.  Last week, while serving his 6 year prison sentence, Mahmoudian was beaten while being transferred by IRGC agents to the IRGC’s Ward 2A at Evin prison.  The reasons for this transfer remain undisclosed.  According to the same reports, the beatings by baton continued when Mahmoudian arrived at Ward 2A. In addition to being beaten, during his interrogation process, Mahmoudian faced vulgar insults by IRGC agents who threatened him because of the letters he had been writing while in prison.

According to informed sources, the beatings were so severe that Mahmoudian reportedly lost consciousness and security agents were forced to transfer him to the prison infirmary where he was connected to an oxygen mask. It  is also worth mentioning that Mahmoudian was recently hospitalized as a result of a heart condition.

Mehdi Mahmoudian, journalist and human rights activist was arrested on September 7th, 2009 and transferred to Evin prison, following the protests that took place in reaction to rigged results of the presidential election in 2009 .  Mahmoudian, head of the Communication Department for the Participation Front, was one of the individuals who exposed the atrocities that had occurred at Kahrizak prison.

Massoud Bastani in Dire Physical Condition

The reports of illnesses at Rajai Shahr prison continue.  Despite his dire physical condition, prison officials at Rajai Shahr prison and the Iranian Judiciary have refused to grant Massoud Bastani medical furlough and continue to delay his transfer to a hospital for medical treatment.

Bastani an incarcerated journalist currently serving a 6 year prison sentence at Rajai Shahr prison in Karaj, suffers from severe migraine headaches that have led to several incidents of Hemiparesis (weakness on one side of the body) resulting in his transfer to the prison infirmary.

According to the forensic doctors who examined him in prison, Bastani is in dire need of a CT scan and should be transferred to a hospital as soon as possible in order to be examined by medical specialists.  To date, however, Rajai Shahr prison officials and the Judiciary have refused to send Bastani to a hospital outside of prison.

Bastani’s family are gravely concerned about his physical condition. His mother has expressed alarm regarding her son’s condition stating: ” Massoud has been in prison for more than 2 1/2 years without even one day of furlough from prison.  His physical condition has deteriorated on a daily basis due to his lack of movement and limited access to fruit and appropriate nutrition. Prior to his incarceration, Massoud had problems with his teeth and gums and also suffered from a digestive disorder. He now also suffers from Hyperlipidemia (high cholesterol blood levels) and even though they have conducted blood tests and come to the conclusion that he requires medical care, the prison officials unfortunately continue to ignore our requests for medical furlough.”

Massoud Bastani was arrested on July 5th 2009 and sentenced to 6 years imprisonment on charges of propaganda against the regime and colluding and conspiring with the intent to disturb public order. Bastani was at Evin prison until January 2009 but was transferred to Rajai Shahr prison, a prison housing dangerous offenders, on January 25th, 2009.  Bastani has been deprived of furlough from prison since his arrest.

Isa Saharkhiz Admitted to the Hospital in Shackles

Reports from Rajai Shahr prison point to the fact that Isa Saharkhiz, incarcerated journalist was recently transferred in shackles to a hospital and remains admitted, chained to his hospital bed.

Irangreenvoice.com reports that Saharkhiz who has been behind bars for 29 months without one day of furlough, had become extremely weak as a result of his numerous hunger strikes, political fasts and the various pressure and restrictions exerted upon him while in prison.

According to the latest reports, four security agents are present 24×7 in the small hospital room where Sharkhiz is receiving medial care, monitoring his communication with others.  Despite his physical weakness and the fact that he suffers from various ailments, his hands and feet are chained in the form of an X to his hospital bed during most hours of the day and night.

Saharkhiz has reportedly lost a significant amount of weight and suffers from extreme fluctuations in blood pressure. Hospital personnel report that the limited access to fruit, vegetables and a variety of  vitamins, has led to negative physiological affects.

Last month Saharkhiz’s wife addressed a letter to Tehran’s prosecutor demanding that her husband receive medical attention outside of prison and the family offered to pay for all the expenses associated with his medical care. Although her request was ignored until a few days ago, Saharkhiz’s physical condition reportedly deteriorated to such a degree that judicial and prison authorities finally agreed to allow him to be transferred to an external hospital for medical treatment.

Saharkhiz was one of many journalists arrested after the rigged presidential elections and until this recent transfer to the hospital he had been denied furlough from prison.  He is a member of the Central Council of the Association for the Defense of Press Freedom in Iran, the former editor of the banned monthly publication Aftab and was the head of the press department at the Iranian Ministry of Culture and Education during former President Khatami’s administration.

Saharkhiz was illegally arrested in early July 2009 after publishing a number of articles critical of the ruling government and the Supreme Leader and in support of the Green Movement.

Hassan Fathi Remains Behind Bars in Solitary Confinement

Hassan Fathi is yet another incarcerated journalists in a state of limbo at Evin prison since November. His family have recently expressed grave concern regarding the fact that he remains in solitary confinement.

In an interview with BBC Farsi, one of Fathi’s family members described the behavior by security and judiciary officials as highly degrading adding: “If he is guilty then put him on trial and execute him based on the laws of our land. Our martyrs lost their lives so that there would be no discrimination.”

Fathi’s family insist on his innocence and the illegal nature of his arrest, rejecting the charges of “spreading lies and negatively influencing public opinion” filed against him. They state: ” Fathi is a well known and respected journalist who has been writing for 30 years.”

Fathi’s arrest was widely condemned both inside Iran and abroad with 102 Iranian journalists signing a statement demanding his immediate and unconditional release.

Hassan Fathi was arrested on November 13th. Pro government media outlets claimed that he had been arrested as a result of his interview with BBC Farsi regarding the blast at the Revolutionary Guard depot that killed at least 17 soldiers.

Continued Pressure on Journalists in the Provinces of Iran

Journalists in the provinces of Iran are also under extreme pressure. In recent weeks, rather than granting journalists bail, many have been handed down further prison sentences. Case in point, Hamid Moazeni, journalist and writer from the city of Boushehr was arrested and transferred to prison.

Advar News reported that Moazeni was arrested by agents of the Intelligence Ministry on September 27th, 2011 in the city of Bushehr and was released on 90,000 USD bail after enduring 15 days behind bars.

Moazeni was an active member of the electoral campaign for former opposition leader Mehdi Karroubi, now under house arrest for over 300 days.  He also collaborated with independent media outlets in the city of Boushehr and his resume includes editorial responsibility for local weekly newsletters such as “Birmi”, “Avab Baharestan”, “Daryayeh Jonoob” and “Salam Jonoob”, to name a few.

In other news, the appeals court in the province of Eastern Azerbaijan has upheld the 6 month sentence issue against Saeed Moghanli, poet and journalist from the city of Tabriz.

Though Saeed Moghanli was reportedly cleared of the charge of “cooperation with a hostile country, namely the United States (as a result of participating in journalism training in the Republic of Azerbaijan) another charge pending against him, “using illegitimate funds for purposes of education” (to participate in journalism courses) has been overthrown and handed down to the public criminal courts for review.   Moghanli was also charged with “propaganda against the regime”, as a result of the poems he posted on his personal web blog; a charge that led to a 6 month prison sentence.

Saeed Matinpour Behind Bars for 2 Years and 5 Months Without Furlough

According to reports from Evin prison, Saeed Matinpour, incarcerated journalist and human rights activist from Azerbaijan behind bars at Evin’s ward 350, continues to be deprived of visitation rights, all telephone contact and furlough from prison.

In an interview with Jaras online, Matinpour’s wife, Atieh Taheri while reiterating that her husband has been deprived of his basic human rights, confirmed that he has been behind bars for 2 years and five months without one day of furlough.  According to his wife, Matinpour has not only have the authorities not agreed to grant him furlough, but he has also been deprived of face to face visitation for the past six months.

Mrs. Matinpour added: ” Every week I travel from Zanjan to Tehran in order to see him from behind a telephone booth. Though this travel back and forth is very difficult, in comparison to what our loved ones are enduring behind bars, this hardship is nevertheless  insignificant. Saeed suffers from extreme back ache.  He has had Xtrays taken and the doctors have diagnosed that one of his vertebrae has been displaced and is inflamed.  As a result he was given medication to treat the pain.  They told us to coordinate a doctor’s visit outside of prison, but because they wanted to put him in shackles outside of prison, Saeed refused to go to the doctor’s office.”

Saeed Matinpour was arrested on May 25th 2007 and spent 9 months behind bars at the Intelligence Ministry’s detention center in Zanjan and at Evin prison where he was beaten and interrogated under extreme pressure.  Ultimately, the 15th branch of the Revolutionary Court in Tehran presided by judge Salavati sentenced him to 7 years in prison on charges of collaboration with foreign countries and 1 year in prison on charges of propaganda against the regime, bringing his total sentence to 8 years behind bars.  It is worth mentioning that Matinpour rejected all charges against him and was not given the opportunity to defend himself in a court of law.

Matinpour is a graduate of philosophy from the University of Tehran and a member of the editorial board of the weekly newsleter “”Yarpagh” and “Moje Bidari”.  He is also a civil activist and used to blog in the Azari language.

Incarcerated Journalists Deprived of their Right to Face to Face Visitations and Furlough from Prison

Bahman Ahmadi Amoui is yet another incarcerated journalist who has been deprived of face to face visitations and furlough from prison for the past 2 1/2 years.  Ahmandi Amoui a journalist in the field of economics, was arrested at his home on June 20th, 2009 along with his wife Jila Baniyaghoub and continues behind bars at Evin prison.  Ahmadi Amoui was granted furlough once, but has not left prison for the past two years.   According to his family he is only allowed to see his wife and other family members from behind a telephone cabin window and has been deprived of all face to face visitation for the past year. Ahmadi Amoui has not even been allowed telephone contact with his old and ailing mother living in the provinces.

Like many other families of political prisoners, Ahmadi Amoui’s family have repeatedly requested that Tehran’s prosecutor grant him furlough, but to date all requests have been denied; this while the Revolutionary Court is in possession of a bail from the family in the amount of $50,000 dollars.   Ahmadi Amoui was sentenced to five years in prison by the 54th branch of the appeals court on charges of writing critical articles regarding the economic policies of Ahmadinejad’s government in Sarmayeh Newspaper and on his personal web blog.  He was also charged for his activities as editor of Khordad-e-No Website.

Ahmad Zeidabadi, Keyvan Samimi and other incarcerated journalists are also behind bars deprived of their basic human rights.  Ahmad Zeidabadi was arrested the day after the controversial presidential elections in 2009. During his time behind bars, he has only been granted 48 hours of furlough from prison.  Keyvan Samimi has been in prison for more than 2 years and has yet to be granted furlough.  Samimi is suffering from a number of ailments and his children have repeatedly requested that judicial authorities grant him medical furlough, but all requests have been ignored to date.

In addition to the aforementioned journalists, many other journalists are currently spending their days behind bars in prisons across Iran under very difficult circumstances, deprived of all basic human rights.

Source:  http://khabarnegaran.info/article.php3?id_article=712&fb_source=message

ادامه بازداشت روزنامه نگاران؛ تشدید محدودیت های روزنامه نگاران زندانی

19 دی 1390

خبرنگاران ایران -در حالیکه وضعیت برخی از روزنامه نگاران زندانی و بدون مرخصی در زندان اوین و رجایی شهر کرج وخیم تر می شود، روند بازداشت روزنامه نگاران توسط نهادهای امنیتی هم ادامه دارد.

بنابراین گزارش های سایت های مختلف خبری، «فاطمه خردمند» روزنامه‌نگار و همسر مسعود لواسانی زندانی سیاسی شب گذشته بازداشت شد .

«فاطمه خردمند» روزنامه‌نگار و دانش آموخته رشته روزنامه‌نگاری دانشگاه آزاد تهران است. وی سال گذشته از موسسه همشهری اخراج شد اما با این وجود به صورت پراکنده به روزنامه‌نگاری مشغول بوده است.

بنا به آخرین گزارش «کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران»، ایران با ۴۳ روزنامه نگار زندانی در صدر جدول کشورهایی است که بیشترین روزنامه نگار زندانی را دارند.

بر اساس گزارش این کمیته، ایران با ۴۲ روزنامه‌نگار زندانی برای دومین سال متوالی در صدر این فهرست قرار دارد و این در حالی است که روز به روز بر تعداد روزنامه نگاران زندانی افزوده می شود.

این بازداشت جدید در حالی صورت گرفته است که وضعیت خبرنگاران بازداشتی در زندان اوین و زندان رجایی شهر هر روز بدتر می شود و خانواده های این روزنامه نگاران تحت فشارهای بیشتری قرار می گیرند.

مهدی محمودیان؛ ضرب و شتم مجدد در اوین

 

«مهدی محمودیان» ، روزنامه نگار زندانی که بیش از دوسال بدون مرخصی در زندان رجایی شهر است هفته گذشته توسط بازجویان سپاه به دلایل نامشخص و در حالی که مشغول گذراندن حکم شش سال زندانش بود، به بند دو الف سپاه در اوین منتقل و در مسیر انتقال به زندان اوین مورد ضرب و شتم قرار گرفت.

همچنین در بند دو الف هم این ضرب و شتم با باتوم ادامه یافت و محمودیان ضمن بازجویی مجدد با کلمات رکیک بازجوها مواجه بود که او را به خاطر نگارش نامه هایی از زندان تهدید می کردند.

منابع آگاه اعلام کرده اند که شدت ضرب و شتم ها تا حدی بوده که گفته می شود مهدی محمودیان بی‌هوش شده و بازجویان مجبور شده‌اند او را به بهداری زندان منتقل کرده و دستگاه اکسیژن به او وصل کنند.

مهدی محمودیان چندی پیش به دلیل مشکلات قلبی در بیمارستان بستری بود .

مهدی محمودیان، روزنامه نگار و فعال حقوق بشر، در تاریخ ٢۶ شهریور ٨٨، در جریان اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری، بازداشت و به زندان اوین منتقل شد.

وی مسئول ستاد اطلاع رسانیِ جبهه مشارکت و یکی از افشاگران فجایع بازداشتگاه کهریزک بود.

مسعود باستانی؛ وضعیت وخیم جسمانی

اما باز از زندان رجایی شهر خبر بیماری شنیده می شود. با وجود وضعیت بسیار بد جسمی مسعود باستانی در زندان، مسوولان زندان رجایی‌شهر و دستگاه قضایی از اعزام وی به بیمارستان خودداری می‌کنند.

مسعود باستانی روزنامه‌نگار، که دوران محکومیت شش سال زندان خود را در زندان رجایی‌شهر کرج سپری می‌کند از سردردهای شدید و مداوم در زندان رنج می‌برد و این وضعیت سبب شده که چندین بار وی دچار لمسی بدن شده و به بهداری زندان منتقل شود.

بنابه گفته پزشکان پزشکی قانونی که به زندان آمده و وی را مورد معاینه قرار داده‌اند، این روزنامه‌نگار باید در اسرع وقت به بیمارستان برای معاینه و سی.تی.اسکن و درمان اعزام شود.

با این وجود مسوولان زندان رجایی‌شهر و دستگاه قضایی از اعزام وی به بیمارستانی خارج از زندان خودداری کرده‌اند.

بر اساس این گزارش، وضعیت بد مسعود باستانی در زندان سبب نگرانی شدید خانواده‌ی وی شده است. مادر مسعود باستانی در خصوص وضعیت بد جسمانی پسرش ابراز نگرانی کرده و می گوید: الان مسعود دو سال و نیم بدون حتی یکروز مرخصی در زندان است. این در حالی است که بخاطر تحرک نداشتن و نرسیدن میوه و مواد غذایی مناسب شرایط جسمانی اش روزبروز بیشتر شده است. از قبل که مشکل لثه و دندان و مشکلات گوارشی داشت و الان هم چربی خون به این مشکلات اضافه شده است و با اینکه آزمایش خون هم داده اند و باید برای درمان رسیدگی شود اما متاسفانه به درخواست مرخصی بی توجهی می شود.

مسعود باستانی از تاریخ ۱۴ تیر ماه ۱۳۸۸ بازداشت و به اتهام تبلیغ علیه نظام و اجتماع و تبانی برای ایجاد اغتشاش به شش سال زندان محکوم شده است. وی تا بهمن ماه ۱۳۸۸ در زندان اوین به سر می‌برد، اما در تاریخ پنجم بهمن ماه ۱۳۸۸ از زندان اوین به زندان رجایی‌شهر که محل نگهداری مجرمان خطرناک است، منتقل و در این زندان نگهداری شد.

وی تاکنون از مرخصی نیز نتوانسته استفاده کند .

عیسی سحرخیز؛ بستری شدن در زندان با دستبند و پابند

همچنین باز از رجایی شهر خبر می رسد که «عیسی سحرخیز» روزنامه‌نگار زندانی، طی روزهای اخیر با دستبند و پابند از زندان به بیمارستان منتقل و با همان وضعیت بستری شده است.

سایت ندای سبز آزادی در این باره گزارش داد که این فعال مطبوعاتی که بیش از ۲۹ ماه است بدون یک روز مرخصی در زندان به سر می‌برد، بر اثر اعتصاب غذاهای متعدد و روزه های سیاسی طولانی و نیز فشارها و محدودیت‌های گوناگون در زندان، به شدت ضعیف شده است.

بنا بر این گزارش، چهار مامور امنیتی به صورت دائمی در اتاق کوچکی که تخت سحرخیز در آن قرار دارد، مراقب او و روابط اش هستند. با وجود ضعف جسمی و بیماری های مختلف سحرخیز، دست و پای او در اغلب ساعات شبانه روز به صورت ضربدری به تخت زنجیر شده است.

بر اساس این گزارش، سحرخیز نسبت به ماه‌های گذشته، دچار ضعف و لاغری شدید شده است. او از تغییرات شدید فشار خون رنج می برد.

همچنین گزارش مذکور به نقل از منابع بیمارستانی می افزاید: دسترسی نداشتن سحرخیز در زندان رجایی شهر به میوه و سبزی، و کمبود ویتامین های مختلف، تاثیرات فیزیولوژیک و جسمی محسوسی بر وی به همراه داشته است.

همچنین در کبد سحرخیز نیز غده ای مشاهده شده که پزشکان در حال بررسی آن هستند.

از ماه ها قبل، همسر سحرخیز با ارسال نامه به دادستان تهران، خواستار پیگیری معالجات وی در خارج از زندان، به خرج و هزینه‌ی خانواده اش شده بود. این درخواست ظاهرا تا چند روز پیش بی پاسخ مانده؛ و ظاهرا وخامت وضع جسمی سحرخیز که پزشکان بهداری رجایی شهر مکرر به آن گواهی داده بودند، بدان حد رسیده که مقامات قضایی و امنیتی با تعقیب درمان وی در خارج از زندان موافقت کرده اند.

سحرخیز از جمله زندانیان حوادث بعد از انتخابات است که از یک روز مرخصی نیز برخوردار نشده است. عیسی سحرخیز، عضو شورای مرکزی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات ایران، مدیر مسئول ماهنامه توقیف شده آفتاب و مدیرکل مطبوعات داخلی وزارت ارشاد در دوران اصلاحات است. وی نیمه تیرماه ۸۸ و پس از نگارش چند یادداشت انتقادی، حمایت از جنبش سبز، و نقد صریح رهبر جمهوری اسلامی، به شکل غیرقانونی بازداشت شد.

حسن فتحی؛ ادامه بازداشت در سلول انفرادی

اما «حسن فتحی» روزنامه نگار دیگری است که در زندان اوین از آبان ماه بلاتکلیف بسر می برد. خانواده وی اخیرا از ادامه نگهداری او در سلول انفرادی ابراز نگرانی کردند.

یکی از بستگان فتحی در گفت و گو با بی بی سی، برخورد مقامهای امنیتی و قضایی را بسیار تحقیرآمیز توصیف کرد و گفت: اگر او گناهی کرده، برابر مقررات جاری مملکت محاکمه و اعدامش کنند. ما شهید دادیم که تبعیض نباشد.

خانواده آقای فتحی تاکید دارند که او بی گناه بازداشت شده است و اتهام “تشویش اذهان عمومی و نشر اکاذیب” به او وارد نیست.

او گفت: “او پیشینه روشنی در زمینه روزنامه نگاری دارد و ۳۰ سال است که در مطبوعات ایران قلم می زند.

بازداشت حسن فتحی با محکومیت گسترده داخلی و خارجی روبرو شده است. 102 روزنامه نگار ایرانی با امضای بیانیه ای خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط او شده اند.

حسن فتحی در ۲۲ آبان بازداشت شد و رسانه های محافظه کار علتش را مصاحبه او با بی بی سی فارسی درباره انفجار پایگاه موشکی سپاه پاسداران در حومه تهران اعلام کردند.

روزنامه نگاران شهرستانی؛ فشارها ادامه دارد

از سوی دیگر روزنامه نگاران شهرستانی نیز فشارهای زیادی را تحمل می کنند به طوریکه با ادامه فشار های دستگاه های امنیتی طی هفته های اخیر و تبدیل شدن قرار وثیقه به قرار بازداشت، «حمید موذنی» ، روزنامه نگار و نویسنده بوشهری بازداشت و راهی زندان شد .

ادوارنیوز گزارش داد که این روزنامه نگار پنجم مهرماه امسال در محل شورای شهر استان بوشهر توسط ماموران اداره اطلاعات استان بوشهر بازداشت و پس از تحمل 15 روز حبس به قید وثیقه 100 میلیونی آزاد شد .

حمید موذنی در انتخابات گذشته در ستاد مهدی کروبی ، نامزد دربند دوره دهم ریاست جمهوری فعالیت می کرد و سابقه همکاری با اکثر نشریات مستقل استان بوشهر و همچنین سردبیری هفته نامه های محلی همچون ” بیرمی ” و ” آواب بهارستان ” ، ” دریای جنوب ” و ” سلام جنوب ” را در پرونده فعالیت مطبوعاتی خویش دارد.

همچنین در خبر دیگر مربوط به خبرنگاران شهرستانی، دادگاه تجدید نظر استان آذربایجان شرقی، با رد اعتراض به حکم صادره از سوی دادگاه بدوی، حکم ۶ ماه حبس «سعید موغانلی» شاعر و روزنامه نگار تبریزی را تایید کرد.

«سعید موغانلی» طی حکمی از سوی شعبه یکم دادگاه انقلاب تبریز از اتهام “همکاری با کشور متخاصم آمریکا” (به دلیل شرکت در دوره آموزش خبرنگاری در جمهوری آذربایجان) تبرئه شده و یکی دیگر از اتهامات وی دائر بر “تحصیل مال نامشروع” به علت “شرکت در دوره خبرنگاری” با صدور قرار عدم صلاحیت به دادگاه عمومی جزایی ارجاع شده است.

این در حالی است که اتهام دیگر سعید موغانلی مبنی بر “تبلیغ علیه نظام” به علت “سرودن شعر و انتشار آن در وبلاگ شخصی‌اش” منجر به صدور ۶ ماه حبس تعزیری شده است.

سعید متین پور؛ دو سال و پنج ماه زندان بدون مرخصی

همچنین از زندان اوین نیز خبر رسیده است که «سعید متین پور»، فعال حقوق بشر و روزنامه نگار آذربایجانی محبوس در بند 350 زندان اوین است که از حق مرخصی و ملاقات حضوری و تلفن “محروم” است.

«عطیه طاهری» همسر این روزنامه نگار با اشاره به محرومیت همسرش از حقوق اولیه خود به سایت جرس گفته است که مدت دو سال و پنج ماه است که همسرم در زندان بسر می برد بدون اینکه از حق مرخصی برخوردار باشد. تا الان نه تنها با مرخصی او موافقت نکرده اند بلکه ملاقات حضوری هم به مدت شش ماه است که “قطع” شده است.

او با اشاره به اینکه همسرش در بند 350 زندان اوین محبوس است، ادامه می دهد: من هر هفته برای ملاقات کابینی از زنجان به تهران می آیم و این رفت و آمدها خیلی سخت است، البته در مقابل سختی هایی که عزیزانمان در بند تحمل می کند، هیچ است. از سوی دیگر سعید کمر درد شدیدی دارد که به پزشک مراجعه کرده و یک عکس خاصی از کمرش گرفته اند و تشخیص داده اند که یکی از مهره های کمرش جابجا شده و ملتهب است و دارو دادند. بعد به ما گفتند با یک پزشک در بیرون از زندان هماهنگ کنید، اما چون می خواستند به سعید پابند بزنند و او را به دکتر ببرند سعید حاضر نشد با پابند به مطب پزشک برود.

سعید متین پور چهارم خرداد سال 86 در زنجان بازداشت و به مدت نه ماه در سلولهای وزارت اطلاعات زنجان و اوین تحت بازجویی و فشارهای سخت قرار داشت و در طی این مدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود. نهایتا شعبه 15 دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی طی حکمی در خرداد 87 وی را به اتهام ارتباط با بیگانگان به هفت سال و به اتهام تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی به یکسال و مجموعا به هشت سال حبس تعزیری محکوم کرد. این در حالی است که وی این اتهام را قبول نکرد و در دادگاه به او اجازه دفاع از این اتهام داده نشد.

متین پور فارغ التحصیل رشته فلسفه از دانشگاه تهران و عضو هیات تحریریه هفته نامه های «یارپاق»، «موج بیداری» و وبلاگ نویس و فعال مدنی آذری زبان است

.

روزنامه نگاران زندانی محروم از ملاقات حضوری و مرخصی

بهمن احمدی امویی ، دیگر روزنامه نگار زندانی نیز بیش از دو سال و نیم است از ملاقات حضوری و حق مرخصی محروم است .این روزنامه نگار اقتصادی ۳۰ خرداد ماه سال ۱۳۸۸ به همراه همسرش، ژیلا بنی یعقوب در منزل مسکونی شان بازداشت شد و تاکنون در زندان اوین به سر می برد. او در مدت زندانی بودنش تنها یک بار از مرخصی استفاده کرده و بیش از دو سال است که از هر گونه حق مرخصی محروم مانده است.

به گفته خانواده این زندانی سیاسی، او تنها اجازه دارد به به صورت کابینی با همسر و دیگر اعضای خانواده اش ملاقات کند. این زندانی یکسال است هیچ گونه ملاقات حضوری با خانواده اش نداشته و حتی اجازه نیافته در این مدت تماس تلفنی کوتاهی با مادر سالخورده اش که در شهرستان زندگی می کند، داشته باشد.

خانواده احمدی امویی نیز مانند بسیاری دیگر از خانواده های زندانیان این بند بارها از دادستان تهران برای وی درخواست مرخصی و یا آزادی موقت کرده اند اما تاکنون با این درخواست ها نیز مخالفت شده است.این در حالی است که وی دارای پانصد میلیون تومان وثیقه در نزد دادگاه انقلاب است.او از سوی شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر به پنج سال زندان قطعی محکوم شده است.

مهم ترین مصادیق اتهامی احمدی امویی، نگارش مقالات انتقادی در باره عملکرد اقتصادی دولت احمدی نژاد در روزنامه سرمایه و وب سایت شخصی اش و همچنین سردبیری وب سایت خرداد نو عنوان شده است.

احمد زید آبادی دیگر ، روزنامه نگار زندانی به همراه کیوان صمیمی و دیگر روزنامه نگاران از کمترین حقوق یک زندانی محروم هستند، احمد زید آبادی که درست فردای روز انتخابات بحث برانگیز سال 88 دستگیر شد .تنها 48 ساعت از حق مرخصی بهره برده و کیوان صمیمی نیر بیش از دو سال است از هر گونه مرخصی محروم بوده است. کیوان صمیمی نیز مبتلا به بیماری است و با وجود اینکه بارها فرزندانش از مسوولان قضایی تقاضای مرخصی درمانی کرده اند آنها هیچ اهمیتی به این درخواستها نمی دهند .

علاوه بر این روزنامه نگاران بسیار دیگری از اهالی رسانه که در زندان های مختلف کشور هستند به سختی با تضییع کوچکترین حقوق خود روزگار می گذرانند.


Oppostion Leader Mehdi Karroubi’s Family Express Concern Regarding A Potential Plot Against Him

January 8th, 2012 – [Saham News] A group of former political prisoners and activists with a variety backgrounds arrested before the revolution met with Mrs. Karroubi today.  According to Saham News, the individuals present spoke of their memories during the struggles prior to the revolution, fondly remembering Mehdi Karroubi’s courage and perseverance during that period and expressing grave concern for the illegal manner in which the ruling government has treated both opposition leaders Mehdi Karroubi and Mir Hossein Mousavi.

After thanking all those present for their support of her husband, Mrs. Karroubi provide a brief comparative analysis of the events of the past two years and the behavior of the current security related entities vis-a-vis activists and their respective families versus the behavior of the Savak during the time of the Shah.  The comparison provided by Mrs Karroubi had a strong affect on all those present.

Mrs Karroubi stated: “The inhumane and irreligious behavior by security agents witnessed during this time was unprecedented during the 15 years we battled the Shah’s regime. We never heard of such behavior even in the stories recounted by friends and other families of political activists during that era.”

While talking about her personal experiencing during that era, Mrs Karroubi recounted a particular incident as described by a well known clergyman associated with the office of Imam Khomeini who stated that at the time of the struggle against the Shah, Mr. Harshemi Rafsanjani had once hidden an important document in one of the family albums prior to the Savak raiding his home. During the inspection of the house, one of the security agents began walking towards the cupboard in which the album in question and other personal items were placed, leading to Hashemi Rafsanjani protesting loudly against such an indiscretion.  Upon realizing what had happened the individual in charge of the security agents reportedly interfered, banning the agent from inspecting any personal items and demanding that he extend an apology to the family for his behavior. Mrs. Karroubi added: ” Today a regime that claims to be Islamic, brutally attacks the residence of a twice former head of parliament and an individual whom they themselves referred to as a member of their ranks, as though they have found a safe house or conquered a castle.”

Mrs. Karroubi next pointed to the brutal attack by plain clothes agents supported by the regime’s security apparatus during the holy nights of Ghadr and the six consecutive nights that followed during the month of February last year, reiterating that prior to the revolution the Savak and other government entities took responsibility for their behavior and never treated the families of political prisoners offensively. Mrs Karroubi added that today however, in the name of Islam and the revolution, these gentlemen give cart blanch to unknown individuals to engage in illegal behavior to the point that even a simple security agent sees his behavior as supported under the law and when confronted with criticism  regarding the illegal nature of his behavior merely responds ” We are the ones who determine what is legal and what is not.”

Mrs. Karroubi added that when the time is right, the family will publish the details of what they endured during the bitter nights when their house was raided by agents of the Intelligence Ministry, including the details of their interrogation, the manner in which their personal belongs were confiscated and the disgusting behavior of the security agents during the time of their illegal house arrest.  Mrs. Karroubi emphasized that this behavior will have no effect on Mr. Karroubi’s will and the efforts of his family to correct the deviation that has occurred [in the ideals of the revolution].

In conclusion, based on the last visit with her husband Mrs. Karroubi reiterated: ” Mr. Karroubi asked me to express his opinions regarding the upcoming elections to my compatriots and I did exactly as he asked. Since the publication of his opinion, my visitation rights with my husband have been revoked and the behavior by the agents of the Intelligence Ministry has become extremely insulting.”

Mrs Karroubi also referred to the location where Mr. Karroubi is currently being held noting: “Despite having received a significant sum of money from the family, the ruling government continues to hold Mr. Karroubi in solitary confinement in an old building. Recently the adjacent building was demolished and with the collapse of a few floors, the entire building can collapse any minute.  We have warned them repeatedly regarding this issue and requested that Mr. Karroubi be transferred to a more secure location. These individuals however, deliberately ignore the concerns and statements by the family and technical experts.  Some of our friends and supporters are worried about a potential plot [by the ruling government] against Karroubi, but I hope that their concerns are unfounded.”

It is worth mentioning that in a message addressed to the citizens of Iran two weeks ago regarding the upcoming parliamentary elections [ a statement transferred via Fatemeh Karroubi and published by Saham News] Mehdi Karroubi said: ” They intend to organize a rigged and forced election process. These gentlemen have no respect for or belief in the votes of our citizens and have already prepared themselves for a rigged election.”

Source: Saham News:  http://sahamnews.net/1390/10/148782/

 

ابراز نگرانی خانواده کروبی از احتمال “طراحی یک سناریو”

 

 

فاطمه و مهدی کروبی

سحام نیوز: امروز گروهی از مبارزان و زندانیان سیاسی قبل از انقلاب از گرایش های مختلف با خانم فاطمه کروبی دیدار کردند. به گزارش خبرنگار سحام نیوز، در این دیدار تعدادی از زندانیان سیاسی پیش از انقلاب با بیان خاطرات دوران مبارزه، از شجاعت و استقامت مهدی کروبی در آن دوران به نیکی یاد کردند و نگرانی عمیق خود را نسبت به برخورد غیر قانونی حاکمیت با این چهره درخشان دوران مبارزه و مهندس موسوی اعلام کردند.

در این دیدار خانم کروبی در ابتدا از محبت یاران و همرزمان آقای کروبی در دوران مبارزه تشکر کردند و سپس با بیان بخشی از حوادث دو سال اخیر به مقایسه ای کوتاه میان رفتار دستگاه امنیتی فعلی با ساواک، نسبت به فعالان سیاسی و خانواده آنان پرداختند. این مقایسه که نکات متعددی در آن نهفته بود به شدت حاضرین مجلس را تحت تاثیر قرار داد.

 

فاطمه کروبی:

این رفتارها هیچ تاثیری در اراده کروبی و خانواده او در تلاش برای اصلاح انحراف موجود ایجاد نکرده و نخواهد  کرد

همسر مهدی کروبی در ادامه گفتند که “در این مدت شاهد رفتارهای غیر شرعی و غیر انسانی مامورانی بودم که در ۱۵ سال دوران مبارزه هم ندیده بودم و حتی از دوستان و خانواده مبارزان آن دوران نیز نشنیده بودم. ایشان ضمن بیان تجربه های شخصی خود به نقل از یکی از روحانیون محترم دفتر امام گفتند که آقای هاشمی رفسنجانی در دوران مبارزه، پیش از ورود ساواک به منزل، سند مهمی را در آلبوم خانواده پنهان می کند. هنگام بازرسی، یکی از ماموران به طرف کمدی که وسایل شخصی در آن بوده می رود که با فریاد ایشان که بی حیایی را به کجا رسانده اید مواجه می شود؛ مسئول تیم جلو آمده و اجازه بازرسی و دیدن آلبوم و وسایل شخصی خانواده را نمی دهد و از ایشان عذر خواهی می کند. حال در نظامی که نام اسلام را یدک می کشد به منزل کروبی، رئیس دو دوره مجلس و همان که او را از ارکان نظام می خواندند، آنچنان وحشیانه حمله می کنند که گویا این قوم خانه تیمی پیدا کرده اند و یا قلعه ای را فتح نموده اند.”

حاکمیت با اخذ مبلغ قابل توجه ای از خانواده؛ کروبی را در ساختمانی قدیمی و بطور انفرادی زندانی کرده است. اخیرا ساختمان جنبی این زندان ابداعی تخریب شده و با گود کردن چند طبقه هر لحظه امکان ریزش ساختمان وجود دارد. بارها این موضوع را هشدار داده ایم و خواستار انتقال ایشان به مکانی امن هستیم اما این افراد عامدانه به سخن و نگرانی خانواده و کارشناسان فنی توجه نمی کنند. برخی از دوستان نگران سناریویی در این باب هستند که امیدوارم درست نباشد.

خانم کروبی در ادامه به حمله وحشیانه عوامل لباس شخصی تحت حمایت دستگاه امنیتی در شب های لیالی قدر و شش شب متوالی بهمن ماه سال گذشته اشاره کرده و تصریح کردند که در پیش از انقلاب ساواک و عوامل حکومت، بار رفتار خود را می پذیرفتند و هرگز متعرض خانواده فعالان سیاسی نمی شدند؛ اما امروز به نام انقلاب و اسلام هر فعل نامشروع و غیر قانونی از سوی آقایان مباح و مجاز شمرده شده است. بطوریکه یک مامور ساده رفتار خود را در حکم قانون دانسته و در مقابل اعتراض به غیر قانونی بودن رفتار می گوید “معیار قانون ما هستیم”.

 

خانم کروبی گفتند خاطرات تلخ شب یورش ماموران وزارت اطلاعات به منزل، از جمله بازرسی و توقیف همه وسایل شخصی و رفتارهای مشمئز کننده ماموران در دوران حبس را با ذکر جزئیات در زمان مقتضی منتشر خواهند کرد. ایشان اضافه کردند که این رفتارها هیچ تاثیری در اراده کروبی و خانواده او در تلاش برای اصلاح انحراف موجود ایجاد نکرده و نخواهد  کرد.

در پایان ایشان با توجه به آخرین دیدار خود با همسرشان تصریح کردند: آقای کروبی از من خواستند در باب انتخابات پیش رو مطالبی را به اطلاع هموطنان برسانم و من چنین کردم. اما بدنبال انتشار خبر، ملاقات من هم با ایشان قطع شده است و رفتار ماموران وزارت اطلاعات بسیار توهین آمیز شده است.

خانم کروبی به مکان حبس اشاره کردند و یادآور شدند که “حاکمیت با اخذ مبلغ قابل توجه ای از خانواده؛ کروبی را در ساختمانی قدیمی و بطور انفرادی زندانی کرده است. اخیرا ساختمان جنبی این زندان ابداعی تخریب شده و با گود کردن چند طبقه هر لحظه امکان ریزش ساختمان وجود دارد. بارها این موضوع را هشدار داده ایم و خواستار انتقال ایشان به مکانی امن هستیم اما این افراد عامدانه به سخن و نگرانی خانواده و کارشناسان فنی توجه نمی کنند. برخی از دوستان نگران سناریویی در این باب هستند که امیدوارم درست نباشد.

لازم به توضیح است که مهدی کروبی دو هفته قبل در پیامی خطاب به مردم در خصوص انتخابات آینده مجلس گفت: می خواهند انتخاباتی فرمایشی و دستوری ترتیب دهند. آقایان هیچ اعتقادی به رای مردم ندارند و از هم اکنون خود را برای برگزاری انتخاباتی فرمایشی آماده می‌کنند.

این پیام را فاطمه کروبی از قول ایشان در مصاحبه با سحام به اطلاع مردم رساندند.