Monthly Archives: July 2010

A Report from Rajai Shahr Prison For Anyone Who is Willing to Listen

Saeed_masouri

Translator’s Note: I ask anyone who cares about Human Rights, to read the heart breaking letter written by Saeed Masouri, describing the harrowing conditions at Rajai Shar Prison. I ask that you read his account and inform the world of the Human Rights violations and atrocities taking place behind the prison walls in Iran’s notorious prisons; for remaining silent is turning our back on humanity, common decency and the dignity for life.

Thursday 29th July 2010 – RAHANA- In a moving letter, Saeed Masouri incarcerated since 2000, describes the harrowing conditions at Rajai Shahr prison. Dr. Saeed Masouri was arrested in December 2000, in the city of Dezful and is currently being held in Section 10, Ward 4 at Rajai Shahr prison in Karaj. His original trial and appeals court initially resulted in a death sentence. During his 10 years in prison he has spent 3 years in solitary confinement in prisons in Tehran and Dezful. After extensive efforts, his death sentence was reduced to life imprisonment.

According to reports by RAHANA, in the past 10 years, Masouri has never been allowed conditional leave from prison and during his initial arrest and time in solitary confinement, he endured extensive physical and psychological torture. Masouri was transferred to Rajai Shahr prison, renowned for its inhumane conditions a few years ago. In a letter written from inside prison and provided RAHANA News Agency “Human Rights House of Iran”, Masouri describes the inhumane prison conditions. The content of this letter is as follows:


Life outside the prison continues as usual and it is difficult for people to imagine what hell and human tragedy is taking place a few meters behind the prison walls that they casually pass by every day; much like those who lived around the camps in Auschwitz and Dachau and perhaps had no idea what was going on inside the walls of those notorious camps.

I want to paint a picture of Rajai Shahr prison though large in the eyes of the citizens of Karaj, in reality a very small prison because of over crowding. This is a different world, much like hell depicted in fictional movies, full of fire and smoke. A world filled with burnt, black, disheveled faces, naked bodies covered with sweat and red marks from the sting of lice. A world filled with torn trousers scraps of which are used as belts; bare and filthy feet, clothes worn inside out and covered with lice; torn, mismatched slippers. A world in which you are exposed to polluted air, the extreme smell of putrid waste, overflowing sewage from toilets, the toxicity of dry vomit, infectious phlegm and the body odor from bodies in close proximity, rarely given the opportunity to bathe; all coming to a climax with the smell of urine by those who are unable to control themselves.

All this against the backdrop of the tremendous uproar and cries of prisoners who seem to spend their entire day in lines. Prisoners standing in lines holding plastic bottles that have turned black and serve as tea cups; standing in multiple, long, packed lines to use the bathroom, to take a shower, etc.

Faces gaunt with malnutrition, yet hidden behind dense beards and disheveled hair; heart breaking coughs as a result of lung problems caused by contaminated indoor air; unrecognizable bodies that are associated with starving children in Africa; masses of prisoners across the corridors, looking as though they are dead, heat stricken, with soulless eyes staring at the walls and the ceiling; naked bodies searching for lice in the seams of the clothing, bodies that touch other bodies as they pass them by, all too accustomed to the images around them.

A host of other prisoners, deprived of the ability to take a walk because of the crowds, stand alone or in twos, watching others, playing with the stitches on their wrists and neck resulting from self inflicted injuries. Many are holding a small towel or piece of cloth used every few minutes to dry the sweat that accumulates on their head and faces; a cloth that also serves as a means to mask their nose and mouth in order to better tolerate the stench of the contaminated air. Add to all this the commotion and deafening noise of their [prison guards] speakers, shouting out vulgar insults, demanding silence and giving orders to observe the bathroom and toilet rules, etc. You will only understand the severity of the conditions when you realize that a place designed to accommodate at maximum 90 people, is holding over 1100 prisoners. There is one bathroom for every 250 prisoners. There is one bar of soap or liquid soap for every 500 prisoners, one toilet (often full and over flowing) per 170 prisoners. Every 5 prisoners have access to 5 square meters of space, forcing prisoners to use the space in corridors and stairways; one blanket per every 5 – 6 prisoners; prisoners who are forced outside their prison cells from 7pm to 7am, standing in the outdoor areas because of the lack of space indoors. Even in the open air areas, you seldom find a place to stand. Food is often served to many on a piece of newspaper and the only means to eat it, is to find some place to sit in the open air areas. This condition is even obvious to the guards who not face the daunting task of counting and keeping track of the prisoners in such a large crowd, but are also exposed to all kinds of disease and illnesses.

Surprisingly, from early morning until nightfall, the television set can be heard, with talk of human dignity, human rights and the way we manage the world, but not a word is said about what is happening here behind these prison walls. Apparently, public health, bathrooms and toilets are so tied to our country’s security that talking about them is considered a crime against the national security of our nation. Take for example Reza Jooshan, a 22 year old who was moved to solitary confinement because he had the audacity to speak out and complain about the conditions. Though his transfer to solitary confinement came as no surprise to me, the conditions at Rajai Shahr and other prisons are so dire that they will not be solved by sending people to solitary confinement. It is no wonder that for many prisoners incarcerated in Iran’s notorious prisons, being held in a place like Guantanamo and Abu Ghraib jail is but an unattainable dream; execution becoming their only tangible hope to escape from this unbearable human tragedy.

Saeed Masouri
Rajai Shahr Prison
July 2010

Source: http://www.rhairan.us/archives/21043

گزارشی از زندان رجایی‌شهر به هر آن کس که گوش شنوایی دارد… | رهانا
پنجشنبه , ۷ مرداد , ۱۳۸۹ @ ۱۲:۱۸ ق.ظ

سعید ماسوری زندانی که از سال ۱۳۷۹ در زندان به سر می‌برد با نوشتن نامه‌ای از درون زندان گزارشی از وضعیت زندان رجایی‌شهر داده است.
خبرگزاری حقوق بشر ایران – رهانا

دکتر سعید ماسوری که در دی ماه سال ۱۳۷۹ در دزفول بازداشت شد از جمله زندانیان سالن ۱۰ بند ۴ زندان رجایی‌شهر در کرج است. وی در دادگاه‌ اولیه و تجدیدنظر به اعدام محکوم شد و چند سال زیر حکم اعدام بود. وی در مدت ۱۰ سال بازداشت، سه سال را در سلول‌های انفرادی تهران و ذزفول گذراند. حکم اعدام وی پس از تلاش‌های بسیار به حبس ابد کاهش پیدا کرده است.

به گزارش رهانا، در طی ده سال گذشته وی حتا از یک روز مرخصی نتوانسته استفاده کند. در طی مدت بازداشت اولیه و سلول انفرادی وی مورد شکنجه‌های روجی و جمسی فراوانی قرار گرفته بود.

اکنون وی چند سال است که به زندان رجایی‌شهر منتقل شده و در این زندان با وضعیت دشواری به سر می‌برد. وی نامه‌ای از درون زندان در مورد وضعیت این زندان نوشته است که در اختیار رهانا، سامانه خبری «خانه حقوق بشر ایران» قرار گرفته است:

اگر چه ممکن است در خارج از زندان زندگی‌ به ظاهر در جریان باشد ولی‌ قطعاً در همین کرج کسی‌ نمی‌تواند باور کند که چند متر آنطرفتر یعنی‌ پشت دیوار زندانی که از کنار آن عبور می‌کند چه جهنّم و فاجعه انسانی‌ در حال وقوع است،همانطور که خیلی‌ها در اطراف اردوگاههای داخو و آشویتس هم در حال زندگی‌ بودند و شاید به درستی‌ نمی‌‌دانستند درداخل آن چه می‌گذرد.

میخواهم تنها در یک پلان شمایی از زندان رجائی شهر که نزد اهالی کرج بسیار بزرگ مینماید ولی‌ در واقع به دلیل ازدحام جمعیت بسیار کوچک است را به تصویر بکشم . اینجا گویی که دنیایی دیگر است ،چیزی شبیه جهنّم در فیلمهای تخیلی‌،آکنده از آتش و دود و چهرههای سیاه سوخته و ژولیده ، بدنهأی لخت و عرق کرده و سراسر قرمز و آبله ای‌ بر اثر زخم نیش شپش ، شلوار هایی با لنگ پاره شده آن که به عنوان کمربند استفاده شده ، پاهای برهنه و کثیف لباسهای پشت و رو پوشیده شده به خاطر شپش، دمپایی های پاره و لنگه به لنگه، هوای کثیف و آلوده، بوی زباله‌های متعفن شده، گنداب توالت های سر ریز شده، استفراغ‌های خشک ناشی‌ از مسمومیت‌ها ،خلتهای سینه عفونی‌ شده که همهٔ محوطه را فراگرفته،بوی عرق بدن هایی که در این فضای بسته و گرم و آلوده به ندرت امکان حمام کردن می‌‌یابند…همه و همه با بوی زخم ادرار افرادی که نمیتوانند خود را کنترل کنند به اوج می‌‌رسد و این همه با فریاد و همهمهٔ سرسام آور زندانیانی که با بطری‌های پلاستیکی سیاه شده به عنوان لیوان چای در صفهای انبوه،دو صف ایستاده و یا پشت سر هم در صفهای چند ردیفه و فشرده در نوبت توالت و حمام و غیره صف کشیده‌اند ، رخ میدهد .

چهره‌های تکیده شده ناشی‌ از سو تغذیه ولی‌ پنهان در پشت انبوه ریش و موهای ژولیده ، سرفه‌های دلخراش ناشی‌ از مشکلات ریوی به خاطر فضای بسته آلوده، بدنهای غیر متعارف که کودکان قحطی زده آفریقا را تداعی می‌‌کند ، انبوه زندانیان ولو شده در وسط راهروها که یا به خوابی‌ مرگ مانند فرو رفته اند و یا به شکل گرما زده شده وا رفته و با چشمانی بی‌ روح به نقطه ایی از دیوار و سقف خیره مانده و یا چمباتمه به دیوار تکیه داده، لخت شده، شپشها را در درز لباس‌هایشان می‌‌جویند که در حین عبور انبوه نفرات به آنها میخورند ، تقریبا عادت کرده اند.

انبوهی دیگر که تنها به خاطر اینکه امکان قدم زدن در این ازدحام را نمی‌‌یابند تنها و یا دو نفره ایستاده دیگران را تماشا میکنند و یا با بخیه‌های روی مچ و یا گردنشان که ناشی‌ از خود زنی‌ است بازی میکنند و عموما هم تکه پارچه یا حوله ای‌ در دست دارند که هم برای خشک کردن عرق سر و صورت هر چند دقیقه به سرو صورت می‌‌کشند و هم به عنوان ماسکی جلوی دماغ و دهنشان می‌‌گیرند تا بوی گند و آلودگی هوا را به میزانی‌ کنترل و تحمل کنند و با همه اینها در هیاهوی کر کننده بلندگو و یا فریادها یی‌ با فحش‌های رکیک دیگران را به سکوت و رعایت نوبت توالت و حمام و غیره دعوت می‌کند همراه است واین همه را وقتی‌ میتوانیم بفهمیم که بدانیم در جائی‌ که حد اکثر ۹۰ نفر گنجایش استاندارد آن است ، ۱۱۰۰ نفر محبوس است، برای هر ۲۵۰ نفر ۱ حمام ، هر ۵۰۰ نفر یک شیر صابون یا مایع دستشویی هر ۱۷۰ نفر یک توالت ( آن هم اغلب پر و سر ریز کرده است) هر ۵ نفر یک متر مربع جا(به همین خاطر از فضای راهرو و راه پله‌ها هم استفاده میشود) و هر ۵ یا ۶ نفر روی ۱ پتو می‌خوابند و مجبورند از ۷ صبح تا ۷ شب هم بیرون از سلولها و در محوطه هواخوری و جلوی آفتاب باشند چون در سلولها و زیر سقف مطلقاً جا نمی‌‌شوند، حتی در محوطه هواخوری هم به ندرت جائی‌ برای ایستادن گیر می‌‌آید و وقتی‌ غذا برای خیلی‌ها تنها روی تکه ایی روزنامه ریخته میشود به جز داخل هواخوری جائی‌ برای نشستن و خوردن آن نمی‌‌یابند و این اوضاع حتی زندانبانان را هم به سطوح آورده چون حتی امکان شمارش و آمارگیری را هم در این ازدحام جمعیت نمی‌‌یابند و خود نیز در معرض انواع بیماریهایند…

و عجب اینکه تلویزیون از بوق سگ‌ تا پاسی از شب از کرامت انسانی‌، جایگاه انسان و حتی مدیریت جهانی‌ صحبت می‌کند ولی‌ از این اوضاع سخنی به میان نمی اید چرا که صحبت از بهداشت و حمام و توالت با امنیت ملی‌ گره خورده و طرح آن جرمی‌ در ردیف اقدام علیه امنیت و نشر اکاذیب است و اگر کسی‌ هم مثل رضا جوشن جوان ۲۲ ساله ایی که در وقایع انتخابات دستگیر شد به این وضع اعتراض و آنرا بیان کند بلافاصله به سلول انفرادی منتقل می‌‌شود، البته من هم انتظاری غیر از این ندارم ولی‌ اوضاع رجائی شهر ( و البته بقیه زندانها) بسیار اسفناکتر از آن است که سلول انفرادی راه حل آن باشد و بیخود نیست که برای زندانیان در ایران گوانتانامو و ابو غریب رویایی است دست نیافتنی و امید اعدام شدن راه خلاصی سهل الوصول تر و بسیار متداول تر است و دست یافتنی تر…
سعید ماسوری
زندان رجائی شهر
مرداد


Detailed Report on Status of Political Prisoners 14 Months After the Highly Contested Presidential Elections

Prisoners

Wednesday July 28th, 2010-After such unprecedented pressures and obvious human rights violations beginning with the interrogation process and the proceeding Judiciary process, many expected to see an end or at minimum a correction to these types illegal and immoral procedures. Unfortunately, however detainee rights were not only violated during the interrogation and judiciary process but were also prevalent during the investigation phase, as it related to court hearings, court rulings and the arrest and incarceration of political prisoners. This report from Kaleme was published in order to further increase public awareness regarding the status of political prisoners, with a goal to bear witness to the oppression endured by these prisoners in Iran’s notorious jails.

Kaleme – It is approximately 14 months since the highly contested elections of June 12th, 2009 and the unprecedented wave of arrests by the security forces, IRGC and the Judiciary. Despite the fact that some aspects of prisoner experiences have been exposed, much of what occurred remains untold and will be recorded in history as the beginnings of major change for the future of Iran.

After such unprecedented pressures and obvious human rights violations beginning with the interrogation process and the proceeding Judiciary process, many expected to see an end or at minimum a correction to these types illegal and immoral procedures. Unfortunately, however detainee rights were not only violated during the interrogation and judiciary process but were also prevalent during the investigation phase, as it related to court hearings, court rulings and the arrest and incarceration of political prisoners.

Although most political prisoners were segregated from the general prison population, they experienced unprecedented discrimination. Political prisoners were mainly incarcerated in Evin’s ward 350, not because they had committed any crimes, but rather because of their political beliefs. Even though they had not committed any crimes, these prisoners did not have access to many of the rights and amenities provided to other prisoners with criminal records, such as a library, access to newspapers and other printed material, an amphitheater, access to fresh air, exercise room, as well as other privileges such as conditional leave from prison or telephone conversations with family members and loved ones.

The following is a list of political prisoners deprived of the right to conditional leave from prison and those whose who are still awaiting a court date whose status is still unclear.

According to the Constitution, political prisoners with no previous criminal record who have behaved appropriately in prison, have a right to conditional release upon completion of half their sentence. This despite the fact that most political prisoners have been deprived of this right, particularly as there are no criteria for prisoners to prove that they are prisoners of conscience and not prisoners who have been arrested because of threats to the national security of the country.

In addition, some of the prisoners who were given the right to conditional leave and should have been granted additional leave each month based on the law, have now been deprived of this right. This report from Kaleme was published in order to further increase public awareness regarding the status of political prisoners, with a goal to bear witness to the oppression endured by these prisoners in Iran’s notorious jails.

Political Prisoners Who Have Been Deprived of Conditional Leave From Jail

Javad MahZad, Hossein Nourani Nejad, Majid Dari, Iman Azarian, Abtin Ghafari, Abolfazl Ghasemi, Massoud Babapour, Ziya Nabavi, Milad Asadi, Ali Malihi, RajabAli Dashab, Misam Beyk Mohammadi, Mehdi Karimian Eghbal, Mohammad Oliayi Far, Ali Tajernia, Alireza Iranshahi, Saman Nouranian, Mohammad Tahery Ghazvini, Kouhyar Goudarzi, Abbas Kakai, Saeed Hatami, Faramarz AdbolNejad, Mehdi Fatahbakhsh, Hossein Sohrabpour, Abdolrahim Mahoosh, Gholam Ali Behzadian Nejad, Ayoob Ghanbarian, Arman Rezakhani, Jamshid Mirzai, Amir Aslaani, Yaghouti Shaolian, Majid Tavakoli,
Ghader Rahimi, Mehdi Mahmoudian, Isa Saharkhiz, Rasoul bedaghi, Reza Rafii, Massoud Bastani, Ahmad Zeydabadi, Davood Soleymani, Heshmatallah Tabarzadi, Bahare Hedayat, Hengameh Beheshti, Mehdiye Golroo, Mot-hare Bahrami, Atefe Nabavi, Reyhaneh Hajebrahim Dabagh, Maryam Akbari Monfared, Zahra Jabari, Fatemeh Rahnama, Masoomeh Yavari, Ezra Ghazi Mirsaeed,….

Prisoners in Limbo Still Awaiting Sentences:

Hossein Sarchahi, Saeed Maleki, Siyamak Rahmani, Mehdi Koohkan, Mehdi SadaatSharif, Emad Bahavar, AliReza Beheshti Shirazi, Ghorban Behzadian Nejad, Ali Arab Maziar, Nezam Hassanpour, Adbolreza Tajik, Mohammad Davari, Isa Saharkhiz, Ali Ajami, Mohsen Sadeghipour, Sina Zahiri, Shiva Nazar Ahari, Kobra Zaghedoost, Mahboobe Karami, Fatemeh Khoramjoo, Farah Vazham, Parvin Javadzadeh.

Prisoners Whose Conditional Release Dates Are Passed Due & Have Been Deprived of This Right For No Reason:

Amir Mohammadi, Hossein Nouraninejad, Ali Tajernia, Ghader Rahimi, Ali Arshadi, Mohsen Abadi, Babak Bordbar, Faramarz Abadallah Nejad, Abbas Kakai, Ali Parviz, Arab Ghebadi,

Prisoners Deprived of Additional Conditional Leave:

Some prisoner who were provided conditional leave, have been deprived of additional leave provided to other non political prisoners. These individuals include:

Abdollah Momeni, Bahman Ahmadi Amoui, Mohammad Varshavi, Mohsen Abadi, Mohammad Ali Rabati, Ali Parviz, Hossein Azami, Mohsen Jafari, Mohsen Mirdamadi

Source: Kaleme http://www.kaleme.com/1389/05/06/klm-27108

گزارش تفصیلی از شرایط زندانیان حوادث انتخابات به تفکیک محرومیت ها

چهارشنبه, ۶ مرداد, ۱۳۸۹

چکیده : انتظار می رفت پس از انواع فشارها و زیر پا گذاشتن بدیهی ترین حقوق بازداشت شدگان در مرحله بازجویی ها ، در مراحل بعد با در اختیار قرار دادن متهمان به قوه قضاییه ، این رویه اصلاح شود. اما در مراحل بعدی نیز حقوق متهمان در زمینه رعایت آیین دادرسی، بازپرسی ها، برگزاری دادگاه ها، احکام صادره و نحوه نگاه داشتن زندانیان سیاسی تضییع شد. انتشار این فهرست از سوی کلمه با هدف آگاهی بیشتر افکار عمومی از وضعیت زندانیان سیاسی و کمک به بهبود وضعیت آنها از ظلم مضاعفی که بر آنها می رود، صورت می گیرد.

کلمه :نزدیک به ۱۴ ماه از انتخابات پرمناقشه ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ و موج بی سابقه بازداشت ها از سوی نهادهای امنیتی و انتظامی، سپاه و قوه قضاییه می گذرد. در مورد آنچه بر سر بازداشت شدگان آمد با وجود افشای برخی از ابعاد آن هنوز ناگفته های بسیاری وجود دارد که در تاریخ به ثبت خواهد رسید و منشا تحولات مهمی در آینده ایران خواهد بود.

در این مدت انتظار می رفت پس از انواع فشارها و زیر پا گذاشتن بدیهی ترین حقوق بازداشت شدگان در مرحله بازجویی ها ، در مراحل بعد با در اختیار قرار دادن متهمان به قوه قضاییه ، این رویه اصلاح شود. اما در مراحل بعدی نیز حقوق متهمان در زمینه رعایت آیین دادرسی، بازپرسی ها، برگزاری دادگاه ها، احکام صادره و نحوه نگاه داشتن زندانیان سیاسی تضییع شد.

اگر چه اکثر زندانیان سیاسی و نه البته همگی از سایر زندانیان تفکیک شدند، اما این تفکیک همراه با تبعیض فراوان بین آنها بوده است. زندانیان سیاسی که به خاطر عقایدشان و نه جنایت و یاکلاهبرداری اکثرا در بند ۳۵۰ اوین به سر می برند، در این بند از حداقل امکاناتی که دیگر زندانیان جرائم عادی در بندهای دیگر برخوردارند، همچون کتابخانه ، جراید و روزنامه های مورد در خواست ، آمفی تاتر، محل هواخوری مناسب، سالن ورزشی و نیز امتیازاتی چون تماس تلفنی به اندازه دیگر زندانیان، ملاقات خصوصی و حضوری با خانواده ها و مرخصی محرومند.

در زیر فهرستی از زندانیان سیاسی که از حقوقی همچون مرخصی و آزادی مشروط برخوردار نشده اند و یا بلاتکلیف مانده اند ارائه می شود.

بر اساس قانون زندانیان سیاسی که سابقه کیفری ندارند حق استفاده از آزادی مشروط را پس از طی نیمی از دوره محکومیت خود دارا هستند مگر بدرفتاری خاصی داشته باشند.این در حالی است که این حق به کمتر زندانی سیاسی تعلق گرفته و به خصوص در این باره دیدگاههای سیاسی زندانی و بر سر موضع بودن یا نبودن او ملاک قرار گرفته است تا ثابت شود که این زندانیان بر خلاف ادعاهای مسولان امر، زندانی عقیدتی و سیاسی هستند نه امنیتی.

همچنین برخی از زندانیان که مدتی به مرخصی رفته بودند و طبق قانون و عرف زندان باید مرخصی آنان به اصطلاح تقویم شده و هر ماه در موعد مشخصی به مرخصی بروند، مدتی است که از این حق محروم شده اند. انتشار این فهرست از سوی کلمه با هدف آگاهی بیشتر افکار عمومی از وضعیت زندانیان سیاسی و کمک به بهبود وضعیت آنها از ظلم مضاعفی که بر آنها می رود ، صورت می گیرد.

الف: زندانیانی که تا کنون به مرخصی نرفته اند:

جواد ماه زاده، حسین نورانی نژاد، مجید دری ،ایمان آذریان ، آبتین غفاری، ابوالفضل قاسمی،مسعود بابا پور،ضیا نبوی،میلاد اسدی،علی ملیحی،رجبعلی داشاب، میثم بیک محمدی، مهدی کریمیان اقبال، محمد اولیایی فرد، علی تاجر نیا، علیرضا ایرانشاهی،سامان نورانیان، محمد طاهری قزوینی، کوهیار گودرزی، عباس کاکایی، سعید حاتمی، فرامرز عبدالله نژاد، مهدی فتاح بخش، حسین سهراب پور،عبدالرحمن ماهوش،غلام حسین عرشی،ارسلان ابدی،محمد امین ولیان، حمزه باغبان، کیارش کامرانی، سعید حبری، محمد رضا رجبی، علی بهزادیان نژاد، ایوب قنبریان،آرمان رضاخانی، جمشید میرزایی، امیر اصلانی، یاقوتی شائولیان،مجید توکلی، قادر رحیمی، مهدی محمودیان، عیسی سحرخیز،رسول بداغی،رضا رفیعی،مسود باستانی، احمد زیدآبادی، داوود سلیمانی، حشمت الله طبرزدی ،بهاره هدایت ،هنگامه شهیدی ،مهدیه گلرو ،مطهره بهرامی و عاطفه نبوی ،ریحانه حاج ابراهیم دباغ ،مریم اکبری منفرد ،زهرا جباری ،فاطمه رهنما ، معصومه یاوری و عذرا قاضی میرسعید و …

ب:زندانیانی که هنوز حکم بدوی آنها صادر نشده و بلاتکلیف هستند:

حسن سرچاهی،سعید ملکی، سیامک رحمانی،مهدی کوهکن، مهدی سادات شریف،عماد بهاور،علی رضا بهشتی شیرازی،قربان بهزادیان نژاد، علی عرب مازار،نظام حسن پور،عبدالرضا تاجیک، محمد داوری، عیسی سحرخیز،علی عجمی، محسن صادقی نور، سینا ظهیری ،شیوا نظر آهاری ،کبری زاغه دوست ،محبوبه کرمی ،فاطمه خرم جو ،فرح وازحام ،پروین جواد زاده .

ج. زندانیانی که موعد آزادی مشروط آنها گذشته و از این حق بدون هیچ دلیلی محروم شده اند:

امیر محمدی، حسین نورانی نژاد،علی تاجرنیا، قادر رحیمی، علی ارشدی، محسن عبدی،بابک بردبار، فرامرز عبدالله نژاد، عباس کاکایی، علی پرویز،عرب قبادی.

د :محرومیت از مرخصی مجدد

برخی افرادی که یک بار به مرخصی رفته اند و به زندان بازگشته اند نیز از حق مرخصی مجدد برخلاف زندانیان عادی و غیر سیاسی محروم اند.

تعدادی از این افراد عبارتند از:عبدالله مومنی،بهمن احمدی امویی،محمد ورشویی، محسن عبدی،محمد علی رباطی، علی پرویز،حسین اعظامی،محسن جعفری ،محسن میردامادی


All Phones Disconnected in Evin’s Ward 350 – Prisoners Chant Slogans Behind Visiting Booths

Prisoners

Tuesday, July 27th, 2010 – According to reports by a number of the families of prisoners in Evin’s Ward 350, in an effort to silence the complaints by prisoners regarding inappropriate behavior by prison guards, all telephone contact was banned on the day that coincided with the birthday commemoration of Imam Mehdi. Prisoners whose only means of congratulating their families on Islamic religious holidays is through telephone communication were deprived of this right as of Monday.

Kaleme: The telephones at Evin’s ward 350 were disconnected one day before the birthday commemoration of Imam Mehdi. Despite the fact that the only means for prisoners to congratulate their families during Muslim religious holidays is via telephone communication, they were nevertheless deprived of this right as of Monday, July 26th. This ward, known as the laborers ward, holds over 200 prisoners arrested after the presidential elections last year.

Mondays are generally visitation day. According to the families, in the past few weeks, both the prisoners and their families have been mistreated by prison guards. The behavior by the prison guards deteriorated to a point that yesterday the prisoners finally began protesting and chanting slogans in the visitation booth area and were confronted by prison guards who tried to calm the situation and return them to their cells.

The prison guards at Evin and in particular ward 350 are notorious for keeping the families of prisoners waiting in long lines for hours in order to reduce their visitation time and negatively effect their spirits. Additionally, according to recent orders from Tehran’s Prosecutor General Jafari Dolat Abadi, in the past few months, prisoners are no longer allowed to meet with their children and siblings and are only allowed visitation rights with their spouses and parents.

According to reports by a number of the families of prisoners in Evin’s Ward 350, in an effort to silence the complaints by prisoners regarding inappropriate behavior by prison guards, all telephone contact was banned on the day that coincided with the birthday commemoration of Imam Mehdi. Prisoners whose only means of contacting their young children is via telephone conversations.

Family members of the prisoners report very poor conditions at ward 350, pointing to the fact that a while back, even the small library was closed. In addition, unlike other general wards at Evin, prisoners at ward 350 are also deprived of a fitness room. Telephone conversations are monitored very closely and unlike other wards, prisoners at this ward are only given a few minutes to talk to their loved ones and even this privilege is at times removed without warning. The store at this ward only sells fruit once a month and in small quantities, forcing prisoners to share the fruit based on a lottery system. This lack of access to fruit has led to the weakening of prisoners and repeated illnesses.

Currently 3 of Mousavi’s advisers are being held in ward 350, namely Ali Reza Beheshti Shirazi, Ghorban Behzadian Nejad and Ali Arab Mazar. Abdol Allah Momeni student activist, Bahman Ahmadi Amoui, journalist, Ali Melihi, Milad Asadi, Ali Tajernia, Keyvan Samimi, Hossein Norani Nejad, Majid Dari, Ziya Nabavi, Ali Zahed and many others political prisoners are also being held in this ward.

Source: Kaleme http://www.kaleme.com/1389/05/05/klm-27006

قطع تمامی تلفن های زندانیان بند ۳۵۰ در روز میلاد حضرت مهدی / شعار های زندانیان در کایین های ملاقات

سه شنبه, ۵ مرداد, ۱۳۸۹

چکیده : به گفته تعدادی از خانواده های زندانیان بند 350 ، مسوولان این بند در واکنش به اعتراض زندانیان به رفتارهای نامناسب زندانبانان ،تمامی تماس های تلفنی زندانیان را ،هم زمان با میلاد حضرت مهدی (عج ) قطع کرده اند .زندانیان که در روزهای اعیاد مذهبی مسلمانان تنها وسیله ارتباطی با خانواده شان برای تبریک تلفن است از روز دوشنبه از این امکان هم محروم شده اند .

کلمه :تلفن بند ۳۵۰ زندان اوین از یک روز قبل از میلاد حضرت مهدی ( عج ) قطع شده است .زندانیان که در روزهای اعیاد مذهبی مسلمانان تنها وسیله ارتباطی با خانواده شان برای تبریک تلفن است از روز دوشنبه از این امکان هم محروم شده اند .

به گزارش خبرنگار کلمه ،در ابن بند زندان اوین که به بند کارگری هم معروف است بیش از ۲۰۰ نفر از زندانیان حوادث پس از انتخابات نگهداری می شوند .

روز دوشنبه نیز روز ملاقات زندانیان این بند با خانواده هایشان است .اما خانواده زندانی ها می گویند در هفته های جاری هم خودشان و هم زندانیان با برخوردهای بسیار نامناسب ماموران زندان مواجه شده اند تا جایی که زندانیان دیروز دست به اعتراض زدند و حتی در سالن ملاقات کابین زندان اوین شعارهایی سر دادند که مسوولان زندان با اعزام نیرو به سالن ملاقات کابینی تلاش کردند آنها را آرام کنند و به سلول هایشان بازگردانند.

زندانبانان اوین بویژه بند ۳۵۰ در روز های ملاقات ساعتها زندانیان و خانواده هایشان را در صف های طولانی نگه می دارند تا ساعت ملاقات آنها کم شود یا قبل از ملاقات روحیه زندانی های سیاسی و خانواده های شان به هم بریزد . این در حالی است که به دستور دادستان تهران ، جعفری دولت آبادی طی چند ماه گذشته امکان ملاقات حضوری زندانیان سیاسی با فرزندان ، خواهران و برادران شان هم لغو شده و فقط همسر و پدر و مادر زندانیان سیاسی می توانند آنها را به صورت حضوری ملاقات کنند .

به گفته تعدادی از خانواده های زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ ، مسوولان این بند در واکنش به اعتراض زندانیان به رفتارهای نامناسب زندانبانان ،تمامی تماس های تلفنی زندانیان را ،هم زمان با میلاد حضرت مهدی (عج ) قطع کرده اند .زندانیانی که حالا فقط از طریق تلفن می توانند با کودکان خردسال شان صحبت کنند .

به گفته خانواده های زندانیان ، بند ۳۵۰ زندان اوین از همه امکانات رفاهی محروم است تا جایی که تنها کتابخانه کوچک این بند نیز چندی پیش تعطیل شد. همچنین زندانیان این بند از زندان اوین بر خلاف سایر بندهای عمومی از داشتن ورزشگاه هم محرومند . تلفن های این بند که بر آن کاملا فضای امنیتی حاکم است نیز بر خلاف سایر بند های زندان دو یا سه دقیقه در روز است که گاه و بی گاه و به بهانه های مختلف زندانیان از آن هم محروم می شوند . فروشگاه بند ۳۵۰ نیز فقط یکبار در ماه میوه برای فروش می آورد و میزان میوه برای فروش به قدری کم است که برای تقسیم آن بین زندانیان از روش قرعه کشی استفاده می شود .کمبود میوه در زندان موجب ضعف شدید بدنی زندانیان و بیماری های مکرر آنها شده است.

اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین سه مشاور میر حسین موسوی علیرضا بهشتی شیرازی ،قربان بهزادیان نژاد و علی عرب مازار به سر می برند . عبدالله مومنی فعال دانشجویی ، بهمن احمدی امویی روزنامه نگار ،علی ملیحی ، میلاد اسدی ، علی تاجرنیا ، کیوان صمیمی ،حسین نورانی نژاد ، مجید دری ، ضیا نبوی ، علی زاهد و …. از دیگر زندانیان سیاسی این بند محسوب می شوند


One Year After Her Initial Arrest, Shiva Nazar Ahari’s Fate Remains Uncertain – تکلیف شیوا را روشن کنید

Shiva

Monday, July 26th, 2010 – Summary: Shiva Nazar Ahari was first arrested one day after the highly controversial 10th presidential elections in 2009 and transferred to Evin prison. Three months later she was released on approx $190,000 USD bail, however shortly after she was arrested a second time on the December 20th, 2009 when she was on her way to the city of Qom in order to attend Ayatollah Montazeri’s funeral. Shiva’s mother says: “I have visited the Revolutionary Court on numerous occasions in order to inquire about my daughter’s uncertain fate, however, each time I only encountered offensive and insulting behavior.”

Kaleme: Nearly one year after her initial arrest, the family of Shiva Nazar Ahari, journalist and human rights activist, remain extremely concerned about her uncertain fate, particularly as a court hearing has still not be held to review her case. This despite the fact that the Judge assigned to her case, Judge Pir Abasi had promised that even though her initial court date scheduled in June was delayed, the two cases against her were being consolidated and her case would be reviewed as soon as possible. Shiva Nazar Ahari, journalist and a member of the Committee of Human Rights Reporters has spent over 100 days in solitary confinement and is currently at the women’s ward in Evin prison.

Nazar Ahari was first arrested one day after the highly controversial 10th presidential elections in 1999 and transferred to Evin prison. Three months later she was released on approx $190,000 USD bail, however shortly after she was arrested a second time on the December 20th, 2009 when she was on her way to the city of Qom in order to attend Ayatollah Montazeri’s funeral. Since her second arrest, Nazar Ahari has been deprived of a court hearing and as such, one year after her initial arrest, her fate still remains unclear.

The content of Kalame’s discussion with Shiva Nazar Ahari’s mother, Shahrzad Kariman regarding the latest status on Shiva’s case is as follows:

Mrs. Nazar Ahari what is the latest news regarding Shiva’s case? Was a court hearing finally held to hear your daughter’s case?

It has been 7 months since my daughter’s second arrest and she still remains in limbo in prison. During these 7 months, Shiva was in ward 209 for approximately six months and in the general ward for the duration of one month. I have visited the Revolutionary Court on numerous occasions in order to inquire about my daughter’s uncertain fate, however, each time I only encountered offensive and insulting behavior.

Why? What exactly did you request from the judge assigned to her case that would lead to such offensive behavior?

Shiva’s father and I have only one question, namely why it is that despite the fact that the two cases against my daughter were consolidated and despite assurances about a month and a half ago by Judge Pir Abasi, assigned to her case that a court hearing to review her case will be held soon, she still remains in jail in a state of limbo. I approached the court only one time in order to pose this question, and was treated very offensively by the individual in charge of Mr. Pir Abasi’s office, to the point that I was sick for two days after that visit. Shiva’s father also visited the court on another occasion to follow up on her case. On this occasion, Mr. Satari, in charge of Mr. Pir Abasi’s office only repeated his offensive and unacceptable behavior. Though I must say that lately their behavior has improved slightly.

Are you saying that Shiva’s father also visited Judge Pir Abasi’s office to follow up on her case?

Yes, he was only going to ask a simple question regarding this matter. After all, isn’t it the right of her mother and father, after one year of uncertainty regarding her fate, =to pose a simple question? Unfortunately the individual in charge of Mr. Pir Abasi’s office treated my husband in the same offensive manner. He even threatened my husband that if he refuses to leave the court in less than three minutes, he will have him arrested. As a result, my husband who was in a hurry to leave the court in order to avoid being arrested, fell down the stairs and broke his leg. He still has a cast. What type of behavior is this by the Revolutionary Court towards a mother and father?

Have you ever complained to Tehran’s prosecutor regarding this unacceptable behavior?

I have been asking for a long time for a meeting with the prosecutor and have heard no response to date. This lack of response is not just limited to my request to meet with the prosecutor. To date I have also requested three times to meet with my daughter and these requests have also gone unanswered. Currently I am only able to see Shiva once a week from behind a booth. It has been a long time since I met with my daughter in person. Why won’t the prosecutor allow us to see our loved ones from up close at least once a month?

What is your daughter’s current condition in the women’s ward at Evin? What are the sanitary and general conditions in this ward?

Shiva never complains about her condition, neither when she was in ward 209, nor now that she is in the general ward.She is currently being held in a room with 26 other women. This room only has 21 beds, which means that 5 or 6 women sleep on the floor and Shiva is one of them. The water is often turned off in this ward and they generally only have access to water 2 or 3 hours a day. The sanitary conditions in this ward are sub par to say the least and there has even been talk about the prevalence of lice. As far as nutrition goes, the food at this ward is also below standards and prisoners rarely have access to fruit at the prison store. Shiva recounted once that 26 people shared one melon. The prison store only provides canned food, which is hardly healthy and nutritious. I am therefore concerned for my daughter’s well being, despite the fact that she reassures me that all is well.

How are your daughter’s spirits holding up under the circumstances?

Shiva is a strong girl. She never complains about anything. However, this state of limbo and uncertainty even upsets and concerns her.

What would you like to request of the authorities in charge of Shiva’s case?

I ask the Judiciary authorities and in particular those individuals assigned to her case, to follow up on her case, so that her fate can be determined and we can finally end this cycle of uncertainty. Based on her first case file, Shiva was to have been released on approx $190,000 USD on bail. We have not touched that money. We are hopeful that once the initial court hearing has been held, like many other defendants, she too will be allowed to leave jail on bail. We are also hopeful that once her trial has been held she will be released from jail.

Source: Kaleme http://www.kaleme.com/1389/05/04/klm-26871

تکلیف شیوا را روشن کنید

دوشنبه, ۴ مرداد, ۱۳۸۹

چکیده : شیوا نظرآهری در سال 88 و درست یک روز بعد از انتخابات پرمناقشه دهم دستگیر و روانه زندان اوین شد .اما پس از سه ماه با قرار وثیقه دویست میلیون تومانی آزاد شد .اما طولی نکشید که بار دیگر در 29 آذرماه وقتی برای شرکت در مراسم تشییع جنازه آیت الله منتظری عازم قم بود دستگیر و زندانی شد . مادر شیوا می گوید:”بارها به دادگاه انقلاب مراجعه کرده ام تا پی گیر این بلاتکلیفی دخترم باشم اما رفتارها در آنجا بسیار توهین آمیز است .”

کلمه : بلاتکلیفی و عدم برگزاری دادگاه شیوا نظر آهاری ،روزنامه نگار و فعال حقوق بشر پس از نزدیک به یک سال حبس خانوداه اش را به شدت نگران کرده است . این در حالی است که قاضی پرونده وی پیر عباسی در دادگاهی که خرداد ماه قرار بود برای وی برگزار شود اما به دلایلی به تعویق افتاد به شیوا و خانواده اش قول داد که پس از تجمیع پرونده های وی هر چه زودتر دادگاه اش را برگزار کند. شیوا نظرآهاری روزنامه نگار و عضو کمیته گزارشگران حقوق بشر، که در دوران حبسش بیش از ۱۰۰ روز را در سلول‌های انفرادی گذرانده است هم اکنون در بند نسوان زندان اوین به سر می برد .

وی در سال ۸۸ و درست یک روز بعد از انتخابات پرمناقشه دهم دستگیر و روانه زندان اوین شد .اما پس از سه ماه با قرار وثیقه دویست میلیون تومانی آزاد شد .اما طولی نکشید که بار دیگر در ۲۹ آذرماه وقتی برای شرکت در مراسم تشییع جنازه آیت الله منتظری عازم قم بود دستگیر و زندانی شد . بازداشتی که تاکنون نیز بدون برگزاری هیچ دادگاهی همچنان ادامه دارد و این فعال حقوق بشر همچنان در وضعیت بلاتکلیف زندانی است .

خبرنگار کلمه درباره آخرین وضعیت شیوا نظر آهاری با مادرش ،شهرزاد کریمان به گفت و گو نشسته است :

خانم نظر آهاری از آخرین وضعیت پرونده شیوا چه اطلاعی دارید ؟ آیا بالاخره دادگاه دخترتان برگزار شد ؟

الان هفت ماه است که از بازداشت دوم دخترم می گذرد اما او کاملا بلاتکلیف در زندان به سر می برد .از این هفت ماه شیوا در مجموع شش ماه را در بند ۲۰۹ و یک ماه را دربند عمومی گذرانده است .بارها به دادگاه انقلاب مراجعه کرده ام تا پی گیر این بلاتکلیفی دخترم باشم اما رفتارها در آنجا بسیار توهین آمیز است .

چرا ؟ مگر شما چه تقاضایی از قاضی پرونده دارید که شاهد رفتارهای توهین آمیز هستید ؟

من و پدر شیوا فقط یک سوال داریم که چرا با وجود وعده ای که قاضی پرونده آقای پیر عباسی حدود یک ماه و نیم قبل به ما داد که با تجمیع دو پرونده دخترم دادگاهش به زودی بر گزار می شود او همچنان بلاتکلیف به سر در زندان است . من یک بار فقط برای پرسیدن این موضوع به دادگاه مراجعه کردم اما رییس دفتر آقای پیر عباسی برخورد بسیار توهین آمیزی با من داشت تا جایی که پس از آن دو روز بیمار شدم . یک بار دیگر هم که پدرش برای پی گیری وضعیت ایشان به دادگاه رفت بازهم ایشان یعنی آقای ستاری ، رییس دفتر قاضی پیر عباسی همان برخورد زننده را تکرار کرد .هرچند که اخیرا برخوردشان تا حدی بهتر شده است.

پدر شیوا هم برای پی گیری برگزار نشدن دادگاه به دفتر قاضی مراجعه کرده بود ؟

بله فقط یک سوال کوتاه در همین باره داشت .یعنی ما به عنوان پدر و مادر دخترمان که نزدیک به یک سال از حبسش می گذرد ولی هنوز بلاتکلیف است این حق را هم نداریم ؟ اما مسوول دفتر آقای پیرعباس همین برخورد را با پدر شیوا هم کرد . حتی همسرم را تهدید کرد که اگر ظرف سه دقیقه دادگاه را ترک نکند بازداشت می شود . به این خاطر پدر شیوا که سعی می کرد زود دادگاه را ترک کند تا مبادا بازداشت شود از پله ها سر خورد و اکنون نیز پایش در گچ است .اخر این چه برخوردی است که دادگاه انقلاب با یک پدر و مادر دارد ؟

آیا هرگز گلایه تان را از این برخوردها به دادستان تهران گفته اید ؟

اکنون مدتهاست که تقاضای ملاقات با دادستان را داده ام اما جوابی نگرفته ام البته این موضوع فقط مختص به دیدار با دادستان نیست تا کنون سه بار تقاضای ملاقات حضوری با دخترم را داده ام که آن هم به جایی نرسیده است .اکنون فقط هفته ای یک بار از پشت کابین او را ملاقات می کنم .از آخرین ملاقات حضوری با دخترم مدتها می گذرد نمی دانم چرا دادستان اجازه نمی دهد ما عزیزانمان را ماهی یک بار از نزدیک ببینیم .

اکنون وضعیت دخترتان در بند نسوان زندان اوین چگونه است ؟ آیا این بند از نظر شرایط بهداشتی و رفاهی وضعیت مناسبی دارد ؟

شیوا هیچ وقت از شرایط گلایه ای ندارد چه آن وقت که در بند ۲۰۹ بود چه اکنون که در بند عمومی است . او اکنون در اتاقی به همراه ۲۶ زن دیگر به سر می برد . این اتاق ۲۱ تخت دارد بنابراین پنج -شش نفری کف خوابند که شیوا هم یکی از آنهاست و بر زمین می خوابد .قطعی آب هم همیشه در این بند وجود دارد وروزی دو سه ساعت آب دارند . از نظر بهداشتی هم شرایط مناسبی بر این بند حاکم نیست تا جایی که می گویند شپش در این بند شیوع پیدا کرده است .از نظر تغذیه هم که غذاهای این بند اصلا خوب نیست . میوه یا مواد مغذی هم در فروشگاه زندان به فروش نمی رسد مثلا شیوا تعریف می کرد که یک خربزه را ۲۶ نفر با یکدیگر قسمت کرده اند . فروشگاه زندان هم که جز کنسرو چیزی ندارد کنسرو هم که همه می دانند اصلا برای بدن مفید نیست .به همین دلیل نگران سلامت دخترم هستم هر چند او از همه چیز ابراز رضایت می کند .

پس وضعیت روحی دخترتان مساعد است ؟

بله شیوا دختر مقاومی است و هیچ وقت از چیزی گلایه نمی کند اما این بلاتکلیفی او همه ما را نگران و آشفته کرده است .

چه تقاضایی از مسولان پرونده شیوا دارید ؟

از همه مسولان قضایی به ویژه کارشناس پرونده او تقاضا دارم که پی گیر پرونده شیوا باشند تا او از این بلاتکلیفی در آید . شیوا به خاطر پرونده اولش ۲۰۰ میلیون وثیقه دارد که ما تاکنون به آن دست نزده ایم .امیدوارم با برگزاری دادگاه و با استناد به این وثیقه او هم مثل خیلی های دیگر که بلافاصله بعد از برگزاری دادگاه آزاد شده اند، آزاد شود یا به مرخصی بیاید


Zahra Rahnavard’s Warm & Heart Felt Letter To Two Voices of Freedom Sara and Leyla Tavasoli

Rahnavard_with_flower

Translator’s Note: I decided to translate this piece because it touched my heart. As an Iranian woman, I grew up in a family that was neither particularly religious, nor did it adhere to the traditions of Islam or any other religion for that matter. Yes, Zahra Rahnavard and I grew up with very different influences and probably have very different backgrounds, and yet, this brave and courageous Green women’s words resonate with me on so many levels. As different as we may seem on the outside, like many other Iranians we believe in human dignity. I am proud of Rahnavard’s tireless fight and steadfast stance when it comes to human rights, women’s rights and prisoner’s rights in Iran. Over the past year, she has never been afraid to speak her mind and to stand up for those who are voiceless, regardless of the pressures upon her by the oppressive and tyrannical government of Iran. Zahra Rahnavard is an Iranian lioness and though I’ve never met her in person, I am proud to have had the opportunity to get to know her a little better through translating some of her statements over the past year.

Thursday 22nd July 2010 – As per Kalame, Zahra Rahnavard, who had recently sent letters to Fatemeh Shams and Jila Bani Yaghoob (the wives of two brave prisoners Mohamad Reza Jalalipour and Bahman Ahmadi Amoui), has now also sent a warm and heart felt letter to two sisters, one of whom has been sentenced to six years prison and is married to the political prisoner Farid Taheri and another who personally witnessed the martyrdom of one of our citizens on Ashura last year in Tehran.

As per Kalame, the full content of Zahra Rahnavard’s letter to Sara and Leyla Tavasoli is as follows:

I have known you both for some time now. Your courage, innocence, purity, social activism, your sense of faith and morality have not gone unnoticed by me. Neither has your defense of justice, fight for freedom, human dignity and self esteem. All these characteristics are traits I have seen in both of you for years. I did not make your acquaintance through this Green movement, nor did I meet you on the blood filled day of Ashura.

I have known you for over thirty years, from your childhood days when our families met to recite the Quran and have political discussions; when you would both enter the room like delicate butterflies, sometimes even uttering a short Sura from the Quran in your dainty and childlike voices, welcoming all those present to your house, with your sweet offer of tea and sweets. Yes, I have known you for what seems like an eternity, from the days when you were immersed in the learning of the Quran and were beginning to spread your wings.

My loving Sara and Leyla, I have known you both from before your university days when you were both exemplary honor students. I don’t just know you through your mother who was a dear and cherished friend to all of us. I don’t know you just because you are related to your uncle, Dr. Abrahim Yazdi, who used to represent Imam Khomeini in the United States. I don’t even know you through your brave and courageous father, Mr. Tavasoli who was the first mayor of Tehran after the revolution, a mayor whose efforts and initiatives, not with standing the efforts of Mayors that succeeded him, are still present all over Tehran.

As we artists would say, I have not only observed you from afar, but also examined you up close.

My dear Sara and Leyla, you are present throughout this great nation of ours. Every breath taken by the Saras, Leylas, Shivas, Jilas, Mastanehs, the Shirine Ebadis, Mofidis, Mansouris, Baharehs, Parastoos, Samiyehs, Nargesses, the Mahboobe Karimis, the Mahdieh Golroos, the Atefeh Nabavis, Hengamehs and so many other countless, courageous women, symbolizes the thoughts and cries of protest throughout Iran’s glorious yet ancient history; the patience and perseverance of women who have sacrificed either a child or a husband in their quest for justice. And yet, despite the absence of their loved ones, either martyred or imprisoned, remain triumphant in this journey called life.

Yes, I have experienced both of you. I have stood by you and with you. We have experienced the same trials and tribulations and have common concerns for stability in Iran; a proud and glorious concern that has led to us coming together and knowing each other all too well.

My dear Sara and Leyla; you who have withstood so much, I feel your presence in the ancient Elamite [translator’s note: Elamite is an extinct official language of the Persian Empire from the sixth to fourth centuries BC.], in the inscriptions of those who lived with love in Hegmatan and Pars, in those beautiful cuneiform inscriptions; I see you in Iran’s breath taking nature and in the great glory and civilization of this land. I have experienced your essence over and over again, each time more vibrant and those memories will remain with me for ever.

Everyone is aware of your [Iranian women] blessed presence in the anti-colonial tobacco movement, in the fight for freedom during the Constitutional Revolution, during the nationalization of our country’s oil, our national independence movement, our freedom seeking Islamic Republic and Islamic revolution, and now in this Green movement, your proud presence that has witnessed our martyrs and served as a voice for freedom and human dignity.

My dear and proud Sara and Leyla, I am thankful to God that Iranian women were not cheated of their right to carry the burden of our civilization and thousands of years of history; a civilization and history so eloquently exemplified in you two sisters.

I request that the nation of Iran and in particular our courageous women ask the power mongers loudly and clearly: Where are the rights of Iranian women, rights that were nurtured through our values and faith? What have you done to the rights of the Saras, Leylas, Shivas, Baharehs, Mehdiyes, Jilas, Badris and Mahboobe’s? Why were they threatened, tortured and imprisoned rather than appreciated and befriended? Why did you not extend an olive branch to those forsaken rather than tarnish the glorious history of the great nation of Iran?

Zahra Rahnavard – Tehran

Source: Kaleme http://www.kaleme.com/1389/04/31/klm-26450

شاهد شهیدان و صدای آزادی انسان بوده اید

پنجشنبه, ۳۱ تیر, ۱۳۸۹

کلمه _گروه سیاسی :دکتر زهرا رهنورد پس از نامه هایی که برای فاطمه شمس و ژیلا بنی یعقوب ، همسر دو زندانی مطلوم اما شجاع و مقاوم (محمد رضا جلایی پور و بهمن احمدی امویی ) در هفته های اخیر نوشته است ،این بار به دو خواهر که یکی همسر یک زندانی سیاسی صبور (فرید طاهری) است و خودش نیز محکوم به شش سال حبس شده است و آن دیگری شاهد عینی شهادت یکی از شهروندان در عاشورای تهران بوده ،نامه ای پر مهر نوشته است

به گزارش کلمه،متن کامل نامه زهرا رهنورد به سارا و لیلا توسلی به این شرح است :

سارا و لیلای عزیز

شما را ،تازه نشناخته ام .شجاعت تان ،پاکی و خلوص تان ،حضور اجتماعی تان را ،ایمان و اخلاق تان را ،هیچ یک برای من ناشناس نیست .حق طلبی ،آزادی خواهی ،کرامت انسانی و عزت نفس تان ،نه! هیچ کدام برای من اطلاعات تازه ای را در باره شما مطرح نمی کند.شما را نه در جنبش سبز و نه درعاشورای خونین نشناخته ام

حتی ،شما را ،نه در دوستی های خانوادگی مان از سی و اندی سال پپیش ،که در جلسات قرآن و نهج البلاغه و تحلیل های سیاسی ،در خانه پدرتان و سایردوستان که همچون پروانه می چرخیدید و گاه با صدای ظریف و کودکانه ،سوره کوچکی را تلاوت می کردید و از حاضران با آب و چای و قند و شیرینی پذیرایی می کردید و قندانها را زودتر از همه از مجلس بیرون می بردید!و در گوشه ای مشغول چشیدن شیرینی قندها می شدید.نه حتی از آن زمان که در پرتو قرآن ،می بالیدید و اوج می گرفتید ، که شناخت من از شما به هزاران سال پیش می رسد.

سارا و لیلای مهربان ،شما را ،نه از آن وقت که به دانشگاه رفتید و جزو ممتازان دانشگاهی بودید ،شما را نه به واسطه مادرتان که دوست مهربان و فرهیخته همه ما بود ، شما را نه بواسطه دایی گرامی تان آقای دکتر ابراهیم یزدی ،که روزی روزگاری ،نماینده امام خمینی در امریکا بودند و شما را نه به واسطه پدر شجاع و مبتکرتان شجاع تان شناختم،مهندس توسلی را می گویم که به عنوان نخستین شهردار تهران پس از انقلاب که هنوز جای جای این شهر سرشار از یادگارهای خلاق و چاره ساز ایشان است و این سخن البته زحمات و ابتکارات شهرداران بعدی را نفی نمی کند.

و به قول ما اهالی هنر ،شما را نه از نمای دور ،بلکه از نمای نزدیک می شناسیم.

سارا و لیلای عزیز ،شما در سراسر ایران پرعظمت حضور دارید.هرلحظه نفس کشیدن ساراها و لیلاها ،شیواها ،ژیلاها ،مهساها ،شیرین عبادی ها ،مفیدی ها ،منصوری ها ،بهاره ها ، پرستوها ،سمیه ها ،نرگس ها ، محبوبه کرمی ها ، مهدیه گلروها ،عاطفه نبوی ها و هنگامه ها و دیگر زنان شجاع را ،هریک به شکلی و اندیشه ای و فریادی و اعتراضی و ابتکاری در شکوه ایران هزارساله می بینم ،در صبر و مقاومت زنانی که فرزند یا همسر را تقدیم راه حق کرده اند و در غیاب آنها که یا به شهادت رسیده اند یا اسیر زندانهای ستم هستند . سرفرازانه ،زندگی را به اوج می رسانند .

آری !من شما را تجربه کرده ام .کنار شما و با شما و با دغدغه های همیشگی ام برای سرفرازی و پایداری ایران و چه نگرانی شکوهمندی ،همه ما یکدیگر را می شناسیم .

سارا و لیلای مقاوم ،من ،شما را در ایلام باستان سراغ گرفته ام ،در هگمتانه و پارس و بیستون که عاشقانه زیسته اید ،در کتیبه هایی با خط زیبای میخی ،نام شما حک شده است ،در خطوط زیبای کوفی و نستعلیق ،در مسجدها ،حسینیه ها ،در طبیعت زیبای ایران ، قرائت شکوه دوران عظیم و تمدن این سرزمین ،بر پیشانی تابناک شما ،بارها و بارها تکرار و تجربه کرده ام و هربار ،تازه و تازه تر و پرطراوت تر ،آن را حفظ کرده ام.

کیست که نداند؟در جنبش ضد استعماری تنباکو ،در آزادی خواهی ها و قانون گرایی ها ی انقلاب مشروطه ،در ملی شدن فوران نفت ،در جنبش ملی و در استقلال ،آزادی و جمهوری اسلامی،انقلاب اسلامی ،شما چه حضور پر برکتی داشته اید و در جنبش سبز ،حضور بالنده تان شاهد شهیدان و صدای آزادی و کرامت انسان بوده است.

سارا و لیلای سرفراز،اگر بانوان ایران ،هزاران سال تاریخ و تمدن را در وجود خود چون کوله باری عظیم و پرانتظار ،حمل نکنند ،چه مغبون خواهند بود و خدا را شکر که چنین نیست و نمونه اش شما دو خواهر هستید.

من به ملت ایران ،به ویژه زنان شجاع ایران پیشنهاد می کنم که یک صدا به قدرت طلبان بگویید :آیا حق زنان ایرانی که پیوسته در دامن اخلاق و ایمان پرورش یافته اند ،حق ساراها و لیلاها ، شیواها و بهاره ها و مهدیه ها و ژیلاها و بدری ها و محبوبه ها زندان و مجازات و تهدید است یا تحبیب و تقدیر؟آیا شاخه زیتونی بر تارک ماه ،بهتر است یا تازیانه ای بر پیکر تاریخ پر عظمت ایران.

زهرا رهنورد -تهران

۳۰ تیرماه ۱۳۸۹


Zahra Rahnavard Visits Mansour Osanloo’s Family – دیدار زهرا رهنورد با خانواده اسانلو

Rahnavard_mrs_osanloo

Friday July 23rd, 2010 – According to Jaras, Zahra Rahnavard met with the family of Mansour Osanloo, imprisoned leading trade union activist and former head of the Syndicate of Workers of Tehran and Suburbs Bus Company. During her visit with the Osanloo family, Rahnavard expressed her deep sympathy to Osanloo’s wife, mother and other members of his family present, wishing Mr. Osanloo and his family patience and good heath as they continue to wait for his safe return home.

Rahnavard reiterated her conviction that circumstances change, that life has a tendency to evolve and in the end, those who have endured hardship yet have remained hopeful, strong and patient, will always overcome.

Rahnavard expressed harsh criticism regarding the recent inhumane and unlawful treatment of political and civic prisoners, expressing hope that an end will finally be put to this type of behavior as soon as possible.

During this visit, the Osanloo family described the pressure, difficulties and hardship that both Osanloo and his family members have had to endure during the past few years. Mansour Osanloo, the 51 year old head of the Syndicate of Workers in Tehran has been repeatedly arrested and violently accosted by security forces due to his civic activities. He was last arrested during the summer of 2007 and has been in prison since.

Osanloo, along with other political prisoners arrested after the rigged elections on June 12th, 2009 including Isa Saharkhiz, Ahmad Zeydabadi, Heshmatallah Tabarzadi, Mehdi Mahmoodian and Masoud Bastani is being held at Rajai Shahr prison in Karaj.

Source: Jaras http://www.rahesabz.net/story/20011/

دیدار زهرا رهنورد با خانواده اسانلو

جرس: زهرا رهنورد با خانواده منصور اسانلو، رییس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران، دیدار کرد.

بر اساس گزارش رسیده به جرس در این دیدار زهرا رهنورد ضمن همدردی با همسر و مادر اسانلو و دیگر اعضای این فعال مدنی، برای آنان و زندانی دربندشان آرزوی صبر و سلامتی کرد.

رهنورد تاکید کرد که روز و روزگار، چنین نخواهد ماند و، سختی‌ها با پایداری و امید و صبوری، به فرجام خواهد رسید.

او همچنین با انتقاد شدید از برخوردهای غیرانسانی و غیرقانونی انجام شده با زندانیان سیاسی و خانواده‌هایشان در ماه‌های اخیر، ابراز امیدواری کرد که روند مزبور هرچه زودتر پایان پذیرد.

در این دیدار اعضای خانواده اسانلو به شرح مجموعه مشکلات و سختی‌ها و فشارهایی که در سال‌های اخیر متوجه این فعال مدنی و خانواده‌اش شده است، پرداختند.

منصور اسانلو رئیس 51 ساله‌ی سندیکای شرکت واحد در چند سال اخیر، بارها مورد بازداشت و برخوردهای خشن قرار گرفته است. وی در آخرین بازداشت خود، از تابستان 1386 تاکنون در حبس است.

اسانلو هم‌اینک همراه با جمعی دیگر از زندانیان سیاسی حوادث پس از انتخابات 22خرداد ازجمله عیسی سحرخیز، احمد زیدآبادی، حشمت‌الله طبرزدی، مهدی محمودیان و مسعود باستانی در زندان رجایی‌شهر کرج بسر می‌برد


Majid Tavakoli Finally Meets With His Family After 3 Months – ملاقات مجید توکلی با خانواده اش پس از سه ماه

Majid

Wednesday July 21st, 2010 – HRANA: Majid Tavakoli, well known Iranian student activist, was finally allowed to meet with his family after 3 months. In an interview with HRANA, Ali Tavakoli, Majid’s brother announced that on Monday July 19th, 2010, he was given permission to visit with his brother for only 10 minutes from behind a booth.

Ali Tavakoli described his brothers physical appearance better than before and confirmed that he was in excellent spirits given that he has been in prison for more than seven months. Due to the very long trip from Shiraz to Tehran, the 10 minute duration of the permitted visit, and the fact that both of his parents are in poor physical health, only Ali, Majid’s brother traveled from Shiraz for this particular visit.

Majid Tavakoli was sentenced to 8 1/2 years imprisonment and been in jail since December 7th, 2009. As a result of poor conditions in Evin’s ward 350 and Tavakoli’s pulmonary condition and abdominal bleeding, he was transferred a few weeks ago to the prison’s infirmary.

It is worth mentioning that Tavakoli’s lawyer and family continue to wait for an appeals court to be held in relation to his sentence.

Source: HRANA http://hra-news.org/1389-01-27-05-27-21/2875-1.html

هرانا؛ ملاقات مجید توکلی با خانواده اش پس از سه ماه
چهارشنبه 30 تیر 1389 ساعت 17:24 |

خبرگزاری هرانا – مجید توکلی، فعال سرشناس دانشجویی، پس از بیش از سه ماه موفق به ملاقات با خانواده ی خود شد.

علی توکلی در گفتگو با گزارشگر هرانا اعلام کرد که روز دوشنبه 28 تیرماه تنها 10 دقیقه توانست برادر خود را، آن هم به صورت کابینی، ببیند.

وی وضعیت جسمی مجید توکلی را بهتر از قبل توصیف کرد و روحیه ی وی را پس از تحمل بیش از هفت ماه زندان، عالی دانست.

به دلیل اینکه پدر و مادر این زندانی سیاسی در شرایط جسمی مساعدی نیستند و بایستی مسافت طولانی تهران تا شیراز تنها در 10 دقیقه طی کنند، تنها علی توکلی، توانسته با برادرش ملاقات کند.

مجید توکلی از 16 آذرماه سال گذشته تاکنون در زندان به سر می برد و با حکمی هشت و نیم ساله مواجه است.

وی چند هفته پیش به دلیل نارسایی ریوی و شرایط نامناسب بند امنیتی 350 زندان اوین(بند کارگری) دچار خونریزی و به بهداری منتقل شده بود.

گفتنی است خانواده و وکیل آقای توکلی کماکان منتظر برگزاری دادگاه تجدید نظر در رابطه با حکم صادره هستند