Monthly Archives: November 2011

Incarcerated Singer/Song Writer Arya Aramnejad’s Wife: “Our Artists Belong in the Hearts of Our Citizens, Not in Our Prisons!”

Saturday November 20th, 2011 [Kaleme: Masih Alinejad] –  Arya Aramnejad, singer, songwriter and supporter of the Green movement was arrested on the afternoon of November 8th, 2011 upon returning home from following up at the appeals court on the case that was filed against him after Ashura in 2009.

The following is the translation of an interview Masih Alinejad conducted with incarcerated with Arya Aramnejad’s wife Adeleh Ziyai:

What is the latest news on your husband?

I last I heard from Arya was when I spoke with him briefly over the phone from prison four days ago.  Unfortunately he was not feeling well. He was tired,  tense and seemingly under a lot of pressure.

Do you believe that there is reason for concern for Arya’s condition and well being?

Absolutely. In our brief telephone conversation he asked several times that we bring him warm clothes and books. However, despite my numerous attempts and requests and the promise I was given by the prosecutor, to date and until the time of this interview, there has been no cooperation what so ever.  Access to basic amenities and conditions necessary for survival are the basic rights of every human being.  I am highly critical of the fact that my husband has been denied these rights.

Do you have any information regarding Arya’s interrogation processes?

During our one brief telephone conversation from prison, he mentioned that since his arrest, he has only been interrogated once or twice.  He was very upset about the manner in which his case was being handled. Every time I asked him to tell me the methods of interrogation used, they threatened to end the telephone conversation. As a result we were unable to touch upon this issue.

Do you have any idea why Arya was arrested?

Even after all this time, the reasons for Arya’s arrest remain a mystery to me and many of his friends.  Why did they arrest him exactly on the day when he went to the appeals court to inquire about the final verdict on his case?  In the first case against him, he was informed that he was charged with writing songs. This last time when security agents came to our house to arrest him, Arya asked to see the arrest warrant and the agents eventually showed it to him, though reluctantly.

Was the reason for the arrest noted in the arrest warrant

Interestingly enough the reason for the arrest was described as : “The accused is a singer for the seditious movement and was arrested for his song “Ali Rise” after Ashura in 2009. Upon his release on bail, the accused continued with his seditious activities.”

Is it fair to state then that he was accused of being involved in the “sedition” and arrested a result of singing his songs?

This is what they stated in the arrest warrant.  I am truly saddened. Why is recounting the reality and what is happening in society through songs and poetry considered a seditious act? In what part of the world is giving hope to people that conditions may change interpreted as sedition? What segment of society, what type of human being would be against a noble human characteristic such as sympathy for the plight of others, including mothers who are mourning the loss and senseless death of their loved ones?

Are the songs of my husband anything but an honest commitment to the silent pain of an awakened nation? In which one of his songs has Arya ever lied or stated an untruth?  In which one of his songs has he put the security of his country or compatriots in danger? Has he ever insulted anyone in any of his songs? In which one of his songs has he ever called upon his compatriots to upheaval or creating social chaos?  Shame on us for treating our artists so unfairly and violating their rights when they are guilty of nothing more than solidarity with their nation and a having an endless sense of responsibility, honesty and integrity.

Can you expand upon the case against Arya the first time he was arrested after the events in Ashura of 2009? Is it possible that this last arrest was a result of the previous charges against him?

Arya was severely effected by the shocking events that took place after Ashura in 2009 and wrote a song called “Ali Rise” in honor of that day. They raided our house and arrested Arya on February 15th, 2010. It was right after Ali Rise was released, a song that actually included many religious Shiite themes.

It is both surprising and regretful that in an Islamic country such as ours, the reward for an artist who produces influential religious works of art is imprisonment.  As a result of Arya’s resistance and his refusal to succumb to false confessions despite the enormous pressure on him, the unfounded “charges” against him were defined as “crimes” and he was sentenced to 10 months behind bars after his first trial. On the day he was rearrested, he had gone to the appeals court to follow up on the first case against him and he was told that his case was still under review and he must continue to wait for a response.  Despite these claims, they arrested him once again, as soon as he arrived  home. I find it highly unlikely that the old case against him would be closed and a new charge would be issued,  within the thirty minutes it took for him to come home from the court house.

Can you expand upon what happened on the day he was arrested this last time?

It was 2:00pm on November 8th, 2011. Arya had just returned home after a fruitless visit to the appeals court. As soon as he descended his car, five individuals attacked him in front of the entrance to our building, punching him in the mouth. I was at home and when I noticed that the it took longer than usual for the key to unlock the door, I saw that Arya was trying to open the door while handcuffed in order to allow the agents to enter our residence.

How many agents accompanied him into the house?

Five plain clothes agents entered the house with Arya. They searched the entire premises. They confiscated Arya’s computer, his CDs, his writings, my computer, my CDs and all my writings and poems.

I ask legal experts why did they take my belongings if the arrest warrant was for Arya? If my personal belongings were taken inadvertently, now that they know they belong to me and not Arya, why have they not returned them? Other friends with similar experiences know very well that these individuals are often keen to confiscate satellite dishes.  I was so shocked and shaken by their sudden entrance into the house that according to Arya, I lost consciousness for a while and they had to remove the Arya’s handcuffs so he could attend to me.

Do you mean to say that they searched the house and took your belongings while Arya was still there?

They searched everything.  They even searched my closet and my clothes, despite Arya’s strong protests. They even searched my purse.  Interestingly enough the evidence that Arya had gathered and written in order to prove his innocence at the appeals court as it related to the charges that were filed against him after Ashura, were also confiscated and recorded as “evidence related to the Green movement.”

How is Arya’s health?

Unfortunately Arya suffers from a hereditary heart condition that took the lives of his late mother and sister. As a result we are all extremely worried about his health, particularly since in the recent months when ever he was stressed his symptoms returned. He had consulted with a physician who had recommended that a number of tests be performed.  I am extremely concerned that his heart condition will deteriorate as a result of the pressures of incarceration in solitary confinement.

What are your demands from the officials?

The first and foremost demand that I and all others who support Arya and are concerned for his well being have is Arya’s unconditional release. In addition, we ask these honorable men to provide the necessary conditions behind bars to ensure the well being of an individual who suffers from a hereditary heart condition and in doing so provide an artist who has done nothing but defend the rights of his compatriots to take advantage of the same basic rights afforded all citizens and in particular prisoners. It is our desire to see his case proceed in accordance to the law.

These types of disturbing encounters are not becoming of an Islamic state that claims to adhere to religious principles based on morality. Our second demand is that the officials at the judiciary expedite the handling of this case in order to eliminate the agitation that has been caused within the artistic community and the public at large.  Our citizens are wise and supportive of the artistic community and sensitive to their plight and will take an immediate stance against injustice.

Is there anything else that I have not touched upon that you would like to expand upon?

I would like your readers to know that Arya is one of the few artists in his genre whose work is followed by individuals from a variety of segments of our society, from artists to politicians, to religious figures and even friends who are non religious or come from a secular background.  Whether a fundamentalist or a reformist, he is an individual who not only talks about human values but actually lives them. It is the essence of a noble individual that is the secret to their ever lasting popularity.

I believe that in an environment where the wolves are waiting for an opportunity to devour the wealth and investments of our nation and every word spoken and action taken  by the authorities is carefully scrutinized in order to present Iran as a country that is a danger to its neighbors and systematically violates human rights, this type of behavior is costly and will lead to irreversible consequences.

Our enemies are looking for excuses to attack our country.  It is the courageous and valuable individuals like Arya who have always been a thorn in the eyes of our enemies. Unfortunately these days we don’t distinguish between friend and foes in Iran. Your friends are not only those who agree with everything you say and it goes without saying that not every critic is your enemy.

What I wish to tell the authorities is that the likes of Arya are not only not enemies of our beloved land but because of their artistic and human spirit and the fact that they encourage hope and awareness across a variety of segments of our society, they are able to enable progress not just through their written words, but through tangible, measurable means.  Our artists belong in the hearts of our citizens not in our prisons.  I am hopeful that with the immediate release of such artists, the real asset and wealth of our nation is returned to society so that the damages inflicted upon the art world and our nation’s spirits can be reversed over time.

Source: Kaleme – http://www.kaleme.com/1390/08/28/klm-80678/

 

 

گفت‌و‌گوی کلمه با عادله ضیایی، همسر هنرمند حامی جنبش سبز

 

همسر آریا آرام‌نژاد: با مشت به دهان آریا کوبیدند/ جای هنرمند در قلب مردم است، نه زندان

 

اشتراک

 

 

شنبه, ۲۸ آبان, ۱۳۹۰

چکیده :دشمنان چشم تعرض به این سرزمین دارند که خدای ناکرده در صورت چنین تهدیدی، به اعتراف دوست و دشمن، کسانی که استخوان در گلو و خار در چشم دشمنان خواهند بود، جوانان ارزشمند و غیوری چون آریا هستند. امثال آریا نه تنها دشمنان این مرز و بوم نیستند بلکه به لطف روح انسانی و هنری شان، با پاشیدن امید و آگاهی بر زندگی قشر های مختلف مردم می توانند روند پیشرفت و اقتدار واقعی کشور را نه فقط در نوشته و حرف، بلکه در واقعیت ملموس، بهبود ببخشند. جای هنرمند در قلب مردم است نه زندان….

 

کلمه – مسیح علی نژاد:

خانواده آریا آرام نژاد نسبت به وضعیت سلامت این هنرمند زندانی ابراز نگرانی کرده و خواستار تسریع در رسیدگی به پرونده و همچنین آزادی هرچه سریعتر او شده اند.

 

آریا آرام نژاد، ترانه سرا و خواننده ی جوان بابلی که با سرودن آهنگ های اعتراضی خود بارها نسبت به وضعیت زندانیان دیگر ابراز نگرانی کرده بود، این بار خودش در زندان به سر می برد و خانواده ی اش نگران وضعیت او هستند.

 

نزدیک به ۳۰۰ هنرمند و فعال مدنی و سیاسی هم چندی پیش با امضای نامه‌ای خواستار آزادی این هنرمند جوان شدند.

آریا آرام‌نژاد که پیش از این در عاشورای سال ۸۸ پس از خواندن یک آهنگ اعتراضی درباره به وضعیت موجود بازداشت شده بود، بار دیگر در ۱۷ آبان ۹۰ زمانی که برای پیگیری پرونده محکومیت خود به دادگاه تجدید نظر استان مازندران واقع در ساری مراجعه کرده بود، پس از بازگشت به منزل از سوی ماموران امنیتی بازداشت و به مکان نا‌معلومی انتقال داده شد.

 

با عادله ضیایی، همسر آریا آرام نژاد، در مورد اتهامات احتمالی و دغدغه های این زندانی در بند گفت و گویی انجام داده ایم که در پی می آید:

 

آخرین خبری که از وضعیت همسرتان دارید چیست؟

آخرین خبر من مربوط به چهار روز قبل است که ایشان تماس کوتاهی گرفتند که متاسفانه حالشان خوب نبود، خسته و عصبی و تحت فشار به نظر می رسید.

 

یعنی بعد از آن تماس تلفنی، احساس می کنید نگرانی برای وضعیت آریا وجود دارد؟

قطعا، چون در تماس تلفنی شان چندین بار تاکید داشتند که برایشان لباس گرم و همچنین کتاب ببرم. اما علی رغم درخواست مکرر من و قول مساعد جناب آقای دادستان در این مدت و تاکید خودشان، تا این لحظه که با شما صحبت می کنم متاسفانه هیچگونه همکاری ای انجام نشده است. داشتن امکانات اولیه مناسب برای زنده ماندن و زندگی از ابتدائی ترین حقوق نه حتی انسان بلکه موجود زنده است و من از این بابت بسیار معترض هستم.

همینطور طبق اطلاعاتی که به من رسیده، متاسفانه زندان ایشان از آب آشامیدنی مناسبی برخوردار نیست. وضعیت سلامتی آریا متاسفانه مناسب نیست و من شدیدا نگران سلامتی او هستم. تا او را نبینم آرام و قرار ندارم و تنها چیزی که مرا مجاب به مصاحبه کرد، فقط و فقط شرایط سخت جسمی و روحی آریا است.

 

آیا هیچ اطلاعی از وضعیت بازجوئی های آریا دارید؟

در تماس تلفنی که انجام شد، ایشان گفت که در این مدت فقط یکی دو بار بازجوئی شده و این نشان دهنده ی روندی کند برای پرونده آریا است و از این موضوع بسیار ناراحت بود. اما هر وقت من از ایشان می خواستم در مورد روند بازجوئی صحبت کند، تهدیدش می کردند که تلفن را قطع خواهند کرد. برای همین صحبت زیادی در این زمینه نشد.

 

اصلا می دانید آریا برای چه دستگیر شده ؟

هنوز بعد از گذشت این مدت، این علامت سوال بزرگ برای من و خیلی از دوستانِ اوست که چرا آریا را دستگیر کردند؟ چرا درست در روزی که برای بررسی نتیجه پرونده اش به دادگاه تجدید نظر رفته بود؟ در اولین مکالمه اش گفته بود به جرم ساختن آهنگها بازداشت شده و همین طور روزی که مامورین برای بازداشت آریا به منزل آمده بودند، ایشان مصر بود که حکم دستگیری را ببیند و مامورین هم با اکراه نشان دادند.

 

علت دستگیری را هم نوشته بودند؟

اتفاقا نکته ی جالب توجه همین بود که در توضیح علت بازداشت نوشته بودند: ایشان خواننده جریان فتنه است! و بعد از عاشورای ۸۸ آهنگ «علی برخیز» را خوانده و دستگیر شده و بعد از آزادی به قید وثیقه “به فتنه گری ادامه داده است”!!

 

پس به نظر می رسد منظور از «فتنه گری» خواندن همان آهنگ های انتقادی بوده که منجر به دستگیری شده، درست است؟

این چیزی بود که در حکم دستگیری نشانش دادند. بسیار متاسفم. در کدام فرهنگ لغت، روایت کردن وضعیت واقعی و ملموس جامعه به زبان شعر مصداق فتنه گری است؟ در کجای دنیا امید دادن به مردم برای بهبود شرایط، فتنه گری تعبیر می شود؟ چه قشری از انسانها و با چه تفکری می توانند مخالف حس والا و انسانی همدردی با مادرانی که داغدار بیگناه کشته شدن عزیزانشان هستند، باشند؟

آیا ترانه های این هنرمند چیزی غیر از صداقت محض، تعهد و بی تفاوت نبودن به دردهای خاموش اما بیدار مردم است؟ ایشان در کدام ترانه اش حرف کذب و ناراستی زده است؟ در کدام ترانه امنیت مردم و کشورش به خطر افتاده؟ آیا به کسی توهینی شده؟ در کدام آهنگ، ایشان هموطنانش را دعوت به خرابکاری، آشوب و اغتشاش کرده است؟ بدا به حال ما که هنرمندانی را چنین مورد بی مهری و هتک قرار می دهیم که جرمشان چیزی جز متعهد بودن، مسئولیت پذیری، شرافت وصداقت بی پایان نیست.

 

ممکن است کمی از دستگیری اول آریا در عاشورای ۸۸ و روند پرونده اش بگویید؟ و آیا این احتمال وجود دارد که بدون ابلاغ حکم، او را برای اجرای حکم قبلی برده باشند؟

ایشان بعد از اتفاقات تکان دهنده عاشورای ۸۸ به شدت متاثر شد و تصمیم به ساختن آهنگی گرفت که به «علی برخیز» معروف شد. بعد از انتشار این آهنگ که اتفاقا از مضامین مذهبی شیعه سرشار بود، در ۲۶ بهمن ۸۸ با حمله به منزل، ایشان را بازداشت کردند.

جای شگفتی و تاسف است که در یک کشور اسلامی، پاداش و نهایت حمایت از هنرمندی که خالق یک اثر مذهبی تاثیرگذار بود، زندان است. به این”اتهام” – که به دلیل استناد های بی پایه و همچنین ایستادگی آریا با وجود فشار های بسیار بسیار زیاد و تمکین نکردن ایشان به اعتراف به موارد خواسته شده از او – به “جرم” تبدیل نشد، ایشان در دادگاه اول به ۱۰ ماه حبس محکوم شد.

در روز دستگیری مجدد، ایشان برای پیگیری حکم دادگاه تجدید نظر به دادگاه رفته بود که به آریا گفته بودند پرونده در دست بررسی و مطالعه است و فعلا باید صبر کنید اما به محض بازگشت به منزل دستگیر شد. من بعید می دانم در فاصله نیم ساعت پرونده بسته شود، حکم صادر شود، ابلاغ شود و اجرا شود.

کمی از روز دستگیری آریا در این مورد بازداشتی اخیر برای ما می گویید؟

ساعت دو بعد از ظهر روز ۱۷ آبان بعد از برگشتن از دادگاه بی نتیجه ی تجدید نظر، به محض پیاده شدن از خودرو، پنج نفر در ورودی ساختمان به آریا حمله کردند و با مشت به دهانش کوبیدند. من منزل بودم. وقتی دیدم کلید بیش از حد معمول در قفلِ در می چرخد، رفتم در را باز کردم، دیدم آریا با دستان دستبند زده داشت تلاش می کرد که در را برای ماموران باز کند.

چند مامور همراهش بودند؟

پنج مامور لباس شخصی به همراه آریا وارد خانه شدند و همه جا را گشتند. کامیپیوتر آریا، سی دی ها و نوشته هایش را به همراه کامپیوتر من، سی دی ها و نوشته ها و شعر های من بردند.

من از حقوقدانان می پرسم، اگر حکم بازداشت برای آریا بود، چرا وسایل مرا برده اند؟ حالا که می دانند وسایل من است، چرا بر نمی گردانند؟ دوستانی که در شرایط مشابه قرار گرفتند، می دانند که این برادران تمایل زیادی به بردن رسیور ماهواره دارند که این کشف و ضبط زودتر از بقیه موارد اتفاق افتاد. شوک ورود این افراد به خانه آنقدر برای من زیاد بود که به گفته آریا تا مدتی بیهوش بودم و مامورین مجبور شدند دستبند آریا را باز کنند.

یعنی به همراه آریا منزل را گشتند و برخی از وسایل شما را هم بردند؟

همه جا را گشتند. اتاق من و حتی همه کمد های لباس که آریا به شدت معترض شده بود اما متاسفانه حتی کیف دستی مرا هم بررسی کردند. یک نکته جالب توجه این بود که بعد از بررسی خودروی آریا، مطالبی را که آریا برای رد مستدل اتهامات و اثبات بی گناهی اش برای جرم های ذکر شده در دادگاه اول نوشته بود و قرار بود بعد از تکمیل به دادگاه تجدید نظر تقدیم کند، به عنوان “مدارک مربوط به جنبش سبز” ثبت و با خود بردند.

وضعیتِ بیماری و سلامتی آریا چگونه است؟

متاسفانه یک بیماری قلبی ارثی در خانواده شان وجود دارد که مادر محترم و یکی از خواهرانِ آریا هم بر اثر همین بیماری به رحمت خدا رفتند. همه ی نگرانی این است که آریا هم درگیر این مشکل است. متاسفانه در چند وقت اخیر به محض اینکه وضعیتی باعث فشار روانی و عصبی بر آریا می شد، این مسئله افزایش پیدا می کرد که با یک پزشک مشورت شده بود و قرار بود یک سری آزمایشات انجام بشود که این اتفاقات افتاد و چون در حال حاضر آریا در انفرادی و وضعیت فشار قرار دارد، من به شدت نگران بیماری قلبی ایشان هستم.

خواسته شما از مسئولین چیست؟

اولین و مهم ترین خواست من و همه دلسوزان و همه کسانی که به نوعی نگرانی خودشان را از این بازداشت اعلام کردند، آزادی بی قید و شرط آریا است، و بعد اینکه از این بزرگواران می خواهم که تا آزادی ایشان شرایط مناسب زیستی و سلامتی را برای آریا که سابقه بیماری ارثی دارد، فراهم کنند و اجازه دهند کسی که به زبان لطیف هنر از حقوق مردم دفاع می کند، حداقل حقوق نه حتی شهروندی، بلکه حقوق مرسوم یک زندانی را در این ایام داشته باشد که باز شاهد مورد دیگر از قانون گریزی در پرونده نباشیم.

این برخوردهای آزاردهنده، زیبنده یک دولت اسلامی که داعیه دار اخلاق و اصول دین و مهرورزی برای همه انسانهاست، نیست. و خواسته دوم اینکه با تسریع در روند این پرونده، التهاب ایجاد شده در جامعه هنری و عموم مردم را از بین ببرند. مردم هنردوست و فهیم ما به قشر هنرمندشان علاقه مند و به شرایط آنها بسیار حساس هستند و سریعا موضع گیری می کنند.

اگر نکته ای باقی مانده است که من نپرسیده ام، بفرمایید.

مایل بودم بگویم آریا از معدود هنرمندانی است که آثارش از همه طیفهای مذهبی، هنری و سیاسی مخاطب دارد از حوزه علمیه و حتی مراجع محترم گرفته تا دوستان غیر مذهبی و لائیک. اصول گرا و اصلاح طلب. چون ایشان جزء کسانی است که مفاهیم انسانی را نه فقط در گفتار بلکه در عمل، زندگی می کند. تبلور آنچه در وجود انسان است می تواند راز ماندگاری و محبوبیت انسانهای شریف باشد.

من فکر می کنم در شرایطی که گرگها برای تکه تکه کردن سرمایه های این مملکت دندان تیز کرده اند و هر لحظه نه تنها تمامی اظهار نظرهای مسئولین بلکه عملکردشان رصد می شود تا لغزشی، دستمایه نشان دادن ایران به عنوان یک کشور زیر پا گذارنده حقوق انسانی مردم و خطرناک برای همسایگان و همه دنیا معرفی شود، این اقدامات هزینه بر است. دشمنان چشم تعرض به این سرزمین دارند که خدای ناکرده در صورت چنین تهدیدی، به اعتراف دوست و دشمن، کسانی که استخوان در گلو و خار در چشم دشمنان خواهند بود، جوانان ارزشمند و غیوری چون آریا هستند. اما متاسفانه مدتی است که جای دوست و دشمن در کشورمان عوض شده. صرف متشرع بودن و موافق بودن و مجیز گفتن، دوستی نیست و البته هر منتقدی هم دشمن نیست.

خطابم به مسئولان این است که امثال آریا نه تنها دشمنان این مرز و بوم نیستند بلکه به لطف روح انسانی و هنری شان، با پاشیدن امید و آگاهی بر زندگی قشر های مختلف مردم می توانند روند پیشرفت و اقتدار واقعی کشور را نه فقط در نوشته و حرف، بلکه در واقعیت ملموس، بهبود ببخشند. جای هنرمند در قلب مردم است نه زندان، و امیدوارم با آزادی هرچه سریعتر این هنرمندان و دیگر سرمایه های واقعی و ارزشمند این مملکت، جراحتِ وارد شده به پیکر هنر و روح جامعه بهبود پیدا کند


“Mir Hossein, We Are Traveling Companions You and Us… Mir Hossein, You are Unlike Anyone We know…”

Translator’s Note:  I have been translating the news regardiing the Green movement for over two years now.  It was through these translations that I came to know Mir Hossein Mousavi , a man of integrity who referred to himself not as the leader of the people’s Green movement of Iran, but rather as “their humble companion”.  Through the statements I translated, I came to  know a humble and soft spoken man who in in his own words “had come to defend human dignity, a man who had come to defend the freedom of speech, expression and thought; a man who had come to defend the people’s right to be informed about their nation’s affairs; a humble man who wanted to be a vehicle for restoring Iran’s dignity, power and identity; a humble companion who had come to accompany us towards an Iran that is free, independent, thriving, modern and productive…” 

The following is a translation of a letter addressed to Mousavi written by an anonymous Green Iranian.  I decided to translate it because it so eloquently describes why Mousavi captured the heart of a nation. My gratitude to the writer for the beautifully written text and for expressing my feelings and the feelings of so many other Iranians who came out to the streets in the millions in June of 2009 in support of a soft spoken man known merely as “Mir”, who spoke of hope, patience and tolerance…. I hope this translation does the original text justice…

Our relationship with you began with a ballot box and yet I am still uncertain when I how this relationship went so far beyond that stolen ballot.  Though prior to the elections we saw you on our television screens, soon thereafter our relationship migrated to pen and paper.  Images were converted into text, as you began writing solutions for restoring the rights that had been robbed, refusing to surrender to this dangerous mise-en-scène and alas we once again found you, though this time far away from those television screens that much like the ballot boxes were now also in control of a totalitarian ruling government.

We made on oath on a blank sheet of paper so that the Allah to whom we shall all return, as appeared on your letter of July 6th addressed to the nation, would take us once again towards the dignity that was stolen from us so many years prior to that stolen ballot vote. The blue skies on that June 15th in Tehran were witness to our oath.  We were the humble children of Iran, reborn on the day we met you, our numbers infinite and “unlike any oath we had made in the past, this was a new beginning.”

You wrote letters and statements to a nation that was tired and weary of everything. You embarked on a difficult journey in the name of awareness by night, in a place where all was dark and we each had to find our own way. A euphoric journey of “human connections, unity, tolerance, solidarity, wisdom and vitality” that contained “an essence that makes life richer“. It was in this manner that you entered our lives and we became intertwined as one, for “it is not the battle, but life’s journey that is permanent and eternal… ” – and it was exactly this philosophy of life that allowed you to endure and persevere.

You get to know a true friend when you embark upon a journey together.  We are traveling companions you and us…  You are all that is good,  and we the opposite.  You remain abducted on one side of the wall, while we survive on the other, depleted and drained; a wall that in your absence reminds us of a freedom robbed, and we listen as your message of “patience” continues to resonate from the other side of this wall.  We listen with utter patience, for if this patience comes to an end, it will transform into a fire that will not only destroy your legacy, but will also engulf in flame the “insane officials of a ruling government” that has cast a nation in chains.

… and every time we miss the joy of living, we are reminded of you standing with open arms in Azadi street. It feels as though all the distance that lies between us, a distance that is but a memory now, and the closeness that symbolizes life, is telling us that we can still fly…

… Mir Hossein, we are travel companions you and us… we will fly together some day…

…..Mir Hossein, you are unlike anyone we know…

Source: Kaleme:  http://www.kaleme.com/1390/08/25/klm-80474/

نما آهنگ

میرحسین از آن سوی دیوار می گوید صبر…

چهارشنبه, ۲۵ آبان, ۱۳۹۰

چکیده :دوست خوب را باید در سفر شناخت…ما همسفریم میرحسین…شما خوب…ما بد…شما در آن سوی دیوار اسیر…ما در این سوی دیوار خسته…دیواری که در نبود شما ما را یاد آزادی می اندازد که از انسان گرفته شده. شما از آن سوی دیوار می گویید صبر…ما در این سوی دیوار صبوری از کف داده ایم…

کلمه- یک همراه سبز:

  رابطه ما با شما با یک برگه رای آغاز شد. ارتباطی که نمی دانم کی و  کجا از آن برگه ای که ربودند فراتر رفت. قبل از انتخابات در صفحه تلویزیون می دیدیم تان. پس از انتخابات این رابطه کوچ کرد به صفحات کاغذ. تصویر تبدیل شد به متن. نوشتید راهها برای احقاق حق بسته شده، گفتید اما تسلیم این صحنه آرایی خطرناک نخواهید شد تا در جایی دور از تلویزیونی که مانند صندوق رای افسارش در دستان حاکمان خودکامه بود پیدایتان کنیم. روی صفحات سفید کاغذ، تا آن الله‌ی که مطلع نامه‌ی ۲۶ خردادتان بود الیه راجعون ما باشد به سوی کرامتی که سالها پیش از آن برگه رای کذایی از ما ربوده شده بود. عهدی بستیم بدون سند، ضامن‌مان آسمان آبی بیست و پنجم خرداد تهران، نام‌مان: فرزند کوچک ایران، تاریخ تولدمان: روز آشنایی با شما، شماره شناسنامه‌مان: بی شمار…عهدی که بستیم بر « خلاف عهدهای پیشین، آغاز نوعی از زندگی» بود.

برای ملتی خسته ازهر چه بیانیه و نامه، نوشتید… سفری دشوار آغاز کردید با اسم شب آگاهی که همه جا تاریک بود و باید راه خود را خود می یافتیم. سفری سرخوشانه   «در همصدایی‌ها و پیوندها و چشم‌پوشی‌ها و یکرنگی‌ها و هوشمندی‌ها و سرزندگی‌ها» که در آن «حظی وجود دارد که زندگی را سرشارتر می‌کند» شما جایی به همین تجربه، به همین زندگی گره خوردید…«آنچه دائمی است زندگی است» و راز دوام شما از همین جنس زندگی بودنتان است… .

دوست خوب را باید در سفر شناخت…ما همسفریم میرحسین…شما خوب…ما بد…شما در آن سوی دیوار اسیر…ما در این سوی دیوار خسته…دیواری که در نبود شما ما را یاد آزادی می اندازد که از انسان گرفته شده. شما از آن سوی دیوار می گویید صبر…ما در این سوی دیوار صبوری از کف داده ایم… صبری که اگر سر آید آتشی می شود که هم میراث شما را به باد می دهد و هم «دولتمردان مالیخولیا زده» را به شعله های ملتی اسیر می سپارد…زمانی که دلمان برای زندگی تنگ می شود…یاد شما می افتیم…با دستانی باز در میان خیابان آزادی ایستاده اید…گویی از آن همه دوری که امروز خاطره شده، از این همه نزدیکی که نشان زندگی بر خود دارد می گویید می توانی پرواز کنی…ما همسفریم میرحسین…ما با هم پرواز خواهیم کرد…شما مثل هیچکس نیستید…


Ardeshir Amir Arjomand, Mousavi’s Senior Adviser Blasts the Incompetence, Hypocrisy & Arrogance of Iran’s Ruling Establishment

November 4th, 2011 – In a memo published by Kaleme, Dr. Ardeshir Amir Arjomand, lawyer, university professor, and spokes person for the Coordination Council for the Green Path of Hope, recalls opposition leader Mir Hossein Mousavi’s warnings regarding the efforts by the ruling government of Iran to impose a new style of political activism, once again blasting the repressive policies of the establishment and in particular the recent antics regarding a parliamentary versus presidential system of government.

The complete content of the memo written by Amir Arjomand, as provided to Kaleme is as follows:

Mir Hossein Mousavi warned us two years ago that the authorities in Iran are not only imposing a government on the people that was not elected by them, but more importantly a group within the ruling establishment seek to impose a new form of political activism, in other words, change the definition of a political life style as we know it.  Today the innuendos of this new form of political lifestyle as referred to by Mousavi are more evident that ever.  We live in a closed and censored society in which the highest ranking officials within the ruling establishment are petrified of the will and the power of the vote of their citizens, imposing dictatorship and destruction upon our nation in the name of religion.  While ranting about justice and religiosity, they openly and overtly  rule based on discrimination and oppression, sacrificing religion for their personal greed.  The rule of law is only referred to as a pretext to impose a cruel form of suppression, human rights violations, incarcerations, executions and extreme censorship.  Much like Pharaohs and autocratic forms of government, they view themselves as the law and expect everyone to be their obedient subjects. Moreover, “yes sayers” who falsely pretend to represent the interests of the people, await the commands of their superiors, fearful that God forbid, their decisions would not be in compliance with the powers that be.  Despite this insistence on maintaining the status quo and remaining in power at all costs, they [the ruling establishment] continue to speak of the importance of separation of powers.  It goes without saying, however,  that when it comes to the separation of powers what we have witnessed is nothing more than hype and meaningless rhetoric.  More often than not, indulging in flattery and rendering oneself to intellectual and moral slavery is the only means to obtain key positions within the establishment. State officials actively promote a culture of hypocrisy, lies, corruption and theft within our society. They paint a harsh and inefficient image of a divine and justice seeking religion such as  Islam, accusing their brave and noble opponents of a variety of charges on television broadcasts and a pro government media outlets without cause, while viewing any exposure of the involvement of their proponents in the trillions embezzled from the treasury as collusion against the regime.  They are deaf, dumb and blind and shall never return [Surat Al Baqara- the Holy Quran]

Our constitution undoubtedly has important shortcomings and weaknesses. Weaknesses exist in the area of balance of power, in ensuring a systematic and transparent relationship between the various institutions and branches of the government and when it comes to ensuring the independent and impartial resolution of disputes by the various institutions, particularly as it relates to guaranteeing the basic rights of our citizens I believe that these shortcomings are apparent to intelligent individuals such as Mousavi and Karroubi, anyone involved in the political arena,  particularly those who had responsibilities during the first decade after the Islamic revolution. These limitations are also evident to those with a legal background and expertise. If the leaders of the Green movement insisted on the implementation of and adherence to the constitution, particularly those elements that were in relation to citizen’s rights, it was because of their concern that the ruling government would rewrite the constitution and when they had achieved complete monopoly, would remove all democratic elements and principles and in doing so render their coup regime and dictatorship legal. The last phase of this grand conspiratorial scheme became apparent in the illegal disqualification of the candidates during the sixth parliamentary elections, followed by fraudulent presidential election in 2009.  The close monitoring of the MPs and the extreme pressure exerted upon them that has transformed the parliament into a complete sham is also a part of this grand scheme.  The goal is to create a regime in Iran similar to Sadam’s reign in Iraq or the current government of Syria. The ruling establishment is against the rule of law, limitation of power, the sovereignty of the people and a governments duty to answer to its citizens.  The events of the past two years only confirm with certainty that the goal of the establishment in Iran is to take the final step in transforming a regime that sought to establish a religious democracy into a regime in which the people’s votes are either denied or treated as ornamental at best, a regime in which the unlimited power of one man who must answer to no one, is the final word. These gentlemen clearly engage in hypocritical behavior with the intent to deceive. They project their own views on the Iranian nation and blame the system of government for their responsibilities and the economic,  political and social disasters they have created. They now blame the same system of government that until yesterday, if criticized,  would have been considered  blasphemy, and anti revolutionary.  The fact is that these gentlemen think that they possess the ultimate wisdom, refusing to accept anyone’s advice and as a result now find themselves at a dead end. They do not wish to see anyone achieve legitimacy through popular vote. They don’t trust a nation that is aware. They fear their own citizens and even view the presidential elections as a serious challenge to their power.

The ruling establishment’s assessment of the current situation in Iran and the viability and sustainability of the Green movement is such that they realize that even though they have turned the country into a garrison and delegated the election process to security and intelligence forces, they can no longer achieve their goal to remain in power. Is the question of whether the form of government in Iran should be parliamentary rather than presidential the man challenge facing our nation? Should the current focus be on the levels within the executive branch? Are you analyzing these systems of government because you seek to limit your own power and provide further freedom and liberties to our citizens, allowing them to be actively involved in determining their fate?  Is averting the law and the fact that the current illegitimate president of Iran refuses to respond to the demands of our citizens as a result of the weakness of system of government in which there is a presidency and direct vote by the citizens? We must remind these gentlemen that it was they who ordered the fraud that took place during the presidential elections. Who gave you that right? Is committing fraud allowed in our Constitution, or is this just another instance where you have opted to enact your special powers?  If an individual derives his power from unlawfulness and fraud is he  required to obey the law? Does it matter whether he is president or prime minister or whether the system of government is a presidency, parliamentary or a monarchy?  Has the Constitution forced you to render the judiciary captive to the forces within the ministry of intelligence and security organizations?  Has the Constitution allowed you to establish this continuous state of emergency? 

As stated in the second edition of the Charter of the Green Movement: “The laws of a nation and in particular the Constitution are not permanent and should be amended. Every country has the right to a amend and improve their laws based on their experiences. It goes without saying however, that all changes or improvements to the Constitution should take place in a secure, open and free environment and through a social dialogue amongst all sectors of society and without any form of monopolization or brute force.”  Amendments to the Constitution are not only natural, but also necessary over time.  As emphasized by the leaders of the Green movement this amendment should take place through a national dialogue between various segments within our society, including lawyers, independent experts, political parties, free and independent media outlets and in the presence of political leaders elected by the people, in a free and secure environment.

Are such conditions existing today?  Should an amendment to the Constitution not take place by referendum and according to the votes of the people?  What type of an amendment is this if it takes place when the country is under severe security restrictions, political activists are behind bars, political parties have been shut down, media outlets have been closed and no one dares disagree for fear of imprisonment and torture?  Do the preconditions for free and fair elections exist?  The first and foremost demand of the citizens of Iran is that free and fair elections be held. You will not be able to divert public opinion regarding the fundamental challenges facing our nation including the deep corruption at the highest levels of the government, an economic crisis and a desire for free and fair elections with such lies and tricks.  If the preconditions for free and fair elections were to be fully realized in conjunction with a national dialogue regarding amendments to the Constitution and all segments of society without separation into “insiders” and “outsiders” would have the opportunity to openly participate and provide their opinions, perhaps these gentlemen would be seriously surprised to find out that the priority for the vast majority of our citizens is not whether our system of government is presidential or parliamentary, but rather that we focus on their core desires, namely to establish and strengthen our democratic institutions and ensure that the fundamental rights of our citizens are upheld.  It goes without saying that a significant segment of our citizens demand at minimum,  immediate and peremptory limits to the power of government institutions and individuals, including the Supreme Leader of the Islamic Republic, term limits for the Supreme Leader, reexamination of the Guardian Council’s role and responsibilities in the area of approbative supervision, immediate prohibition of any military or paramilitary entities (IRGC) in the political and economic affairs of the nation, ensuring the impartiality of the IRIB (Iran’s national broadcasting), ensuring the independence of the members of the parliament and judiciary and guaranteeing the rights of women and ethnic minorities. It is to these gentlemen’s advantage to open their eyes and ears, refrain from hypocrisy, learn lessons from the experiences of others in the region and finally come to the realization that soon it will be too late.  It is time to return to the embrace of our citizens and honor their will through the implementation of free and fair elections, setting the ground work for fundamental and productive reforms within our nation.  This is the only honorable way out of this crisis and inline with the national interests, national security, values and the further development of our country.

 

Source: http://www.kaleme.com/1390/08/12/klm-79152/?theme=fast

 

 

تفرعن، نفاق و ناکارآمدی کشور را دچار بحران خطرناکی کرده است

 

 

 

پنجشنبه, ۱۲ آبان, ۱۳۹۰

 

چکیده :مگر اصلاح قانون اساسی نباید به رفراندم و رای مردم گذاشته شود؟ این چه جور اصلاح قانون اساسی است که باید در شرایطی صورت گیرد که کشور در شرایط امنیتی کامل است، فعالین سیاسی در زندان هستند، احزاب بسته شده اند، مطبوعات تعطیل شده است و کسی جرات مخالفت ندارد مگر به قیمت زندان و شکنجه؟ آیا شرایط انتخابات آزاد فراهم است؟ مطالبه و خواست اولیه مردم تحقق انتخابات آزاد است….

 

دکتر اردشیر امیر ارجمند، حقوق دان و استاد دانشگاه، در یادداشتی با یادآوری هشدارهای میرحسین موسوی درباره تلاش اقتدارگرایان برای تحمیل سبک جدیدی از زندگی سیاسی به تشریح ویژگی های این سبک زندگی تحمیلی  که مشخص تر از قبل نمود پیدا کرده است پرداخت.

مشاور ارشد میرحسین موسوی با تشریح جامعه ای بسته که عالی ترین مقامات رسمی آن از مردم و تجلی رای و اراده آنان وحشت دارند و دیکتاتوری ویرانگری را تحت عنوان دین به مردم تحمیل می کنند، آورده است: [در چنین جامعه ای] شرط لازم احراز مقامات کلیدی، افراط در چاپلوسی و سبقت در اثبات مراتب عبودیت می گردد. مقامات رسمی کشور عملا مروج فرهنگ نفاق و دروغ و دزدی و فساد مقامات عالی در جامعه می شوند. مخالفان نجیب و البته شجاع خویش را در شوهای تلویزیونی و رسانه ای به انواع اتهامات ناصواب که هرگز دلیلی برای آن عرضه نمی کنند متهم می کنند ولی شفاف سازی دزدی چند هزار میلیاردی یاوران خود را مخالف مصالح نظام می دانند.

 

متن کامل یادداشت سخنگوی شورای راه سبز امید که در اختیار کلمه قرار گرفته  به شرح زیر است:

 

مهندس میرحسین موسوی دو سال پیش هشدار داد که مسئله فقط تحمیل یک دولت غیر منتخب به مردم نیست بلکه گروهی می خواهند سبک جدیدی از زندگی سیاسی را به مردم تحمیل کنند. امروز ویژگی های این سبک زندگی تحمیلی مشخص تر شده است. جامعه ای بسته که عالی ترین مقامات رسمی آن از مردم و تجلی رای و اراده آنان وحشت دارند و دیکتاتوری ویرانگری را تحت عنوان دین به مردم تحمیل می کنند؛ در حالی یکسره دم از عدالت و دیانت می زنند، حکومت خود را بر تبعیض و ظلم آشکار استوار می‌کنند و دیانت را بازیچه حرص و طمع خویش می سازند. از قانون فقط در سرکوب ظالمانه، تضییع حقوق مردم، زندان، اعدام و سانسور کردن صحبت می شود. به مانند فراعنه و همه حکومت های شخصی نیات و فرمان خود را عین قانون می دانند که همه باید تابع و خاضع آن باشند؛ و نوکرانی که غاصبانه ردای نمایندگی مردم بر تن کرده اند منتظر ابلاغ آن می مانند از ترس اینکه مبدا مصوباتشان با منویات عالی کاملا هماهنگ نباشد. با وجود این همه اصرار عملی بر استقرار نظام تجمیع قوا، ابا ندارند و در کلام و البته فقط در کلام از تفکیک قوا صحبت می کنند. شرط لازم احراز مقامات کلیدی افراط در چاپلوسی و سبقت در اثبات مراتب عبودیت می گردد. مقامات رسمی کشور عملا مروج فرهنگ نفاق و دروغ و دزدی و فساد مقامات عالی در جامعه می شوند. تصویر خشن و ناکارامد از دین رحمانی و عدالت پرور اسلام عرضه می کنند و مخالفان نجیب و البته شجاع خویش را در شوهای تلویزیونی و رسانه ای به انواع اتهامات ناصواب که هرگز دلیلی برای آن عرضه نمی کنند متهم می کنند ولی شفاف سازی دزدی چند هزار میلیاردی یاوران خود را مخالف مصالح نظام می دانند. صم بکم عمی فهم لا یرجعون.

 

قانون اساسی ما قطعا داری اشکالات مهمی است هم در حوزه توزیع متوازن قدرت، هم در برقراری رابطه نظامند و شفاف بین نهادها، هم در عرصه استقلال و بی طرفی نهادهای حل اختلاف و به‌ویژه در تضمین حقوق بنیادین شهروندان. به نظر من این مسئله ای نیست که از دید افراد هوشمندی مانند آقای موسوی و آقای کروبی و دیگرانی که در عرصه سیاسی کشور و بویژه در دهه اول انقلاب مسوولیت داشته اند نادیده مانده باشد و یا آنهایی که با مطالعات حقوقی آشنا هستند آن را ندانند. اگر از جانب رهبران جنبش بر اجرای قانون اساسی بویژه اصول مربوط به حقوق مردم تاکید می شد ناشی از این نگرانی بود که حاکمان در عمل قانون اساسی جدیدی را بنویسند و هنگامی که کلیه مجاری قدرت را در انحصار خود قرار دهند مبادرت به اصلاح قانون اساسی با هدف حذف تتمه اصول و نهادهای دموکراتیک آن کنند و به نظام کودتا و دیکتاتوری صورت قانونی بدهند. این در واقع اخرین بخش از طرح بزرگ توطئه آمیزی است که با رد صلاحیت غیر قانونی در انتخابات مجلس ششم عریان تر شد و با تقلب در انتخابات ریاست جمهوری دنبال شد. طرح نظارت بر نمایندگان مجلس هم، که شمشیر عزل را بر سر آنها افراشته نگه می دارد و مجلس را به نهادی کاملا فرمایشی تبدیل می‌کند، بخشی از این طرح بزرگ است. هدف این نقشه ایجاد نظامی مثل عراق زمان صدام یا سوریه کنونی در ایران است. اقتدارگرایان با قانون، محدویت قدرت، حق حاکمیت مردم و پاسخ گویی به ملت سر سازگاری ندارند. با مشاهده وقایع دو سال اخیر به یقین می رسیم که قرار است گام آخر در تبدیل نظامی که به دنبال مردم سالاری دینی بود به نظامی که رای مردم در آن یا نباشد یا زینتی باشد و قدرت نامحدود و غیر پاسخگوی یک فرد بتواند در آن حرف اخر را بزند برداشته شود. آقایان آشکارا منافقانه و ریاکارانه رفتار می کنند و آدرس غلط می دهند. فرافکنی می کنند و مسئولیتهای خود در فجایع اجتماعی، سیاسی و اقتصادی به گردن سیستم می اندازند همان سیستمی که تا دیروز هر انتقاد کوچک از آن کفر تلقی می شود و منتقد ضد انقلاب محسوب می شد. اما واقعیت آن است که آقایان متفرعنانه رفتار کردند، خود را عقل کل دانستند و نصیحت هیچ کس را قبول نکردند و حالا در بن بست قرار گرفته اند. در واقع آنان نمی خواهند کسی مشروعیت مردمی مستقل داشته باشد. به مردمی که آگاه شده اند اعتماد ندارند از آنها می ترسند و  انتخابات ریاست جمهوری را برای خود چالش جدی تلقی می کنند.

 

ارزیابی آنها درباره تحولات جاری و بقا و پایداری جنبش سبز این است که حتی با پادگانی کردن کشور و سپردن دوباره انتخابات به نیروهای امنیتی و اطلاعاتی نیز دیگر نمی توانند به هدف برسند. باید پرسید آیا مشکل کنونی حکمرانی در کشور مشکل نظام ریاستی یا پارلمانی است؟ قوه مقننه یک رکنی یا دو رکنی است؟ آیا هدف شما محدود کردن بیشتر قدرت و آزادی بیشتر برای مردم و مشارکت فعال و موثر آنها در تعیین سرنوشت خویش است و حالا می خواهید ببینید کدام سیستم بهتر جواب می دهد!؟ آیا قانون گریزی و عدم پاسخگویی رئیس دولت نامشروع کنونی بخاطر ضعف سیستم ریاستی و انتخاب رییس جمهور با رای مستقیم مردم بوده است؟ باید از آنان پرسید، خودتان دستور تقلب در انتخابات را صادر کرده اید و  حالا مدعی شده اید؟ آیا این اختیار را قانون اساسی به شما داده است یا این هم مثل خیلی چیزهای دیگر از مصادیق اختیارات ویژه و استثنایی است؟ کسی که اساس قدرتش غیر قانونی و بر اساس تقلب است آیا الزامی دارد قانون را رعایت کند؟ آیا مجلس با همین قانون اساسی صلاحیت استیضاح رییس جمهور متخلف را ندارد؟ آیا اصلا مجلسی که اکثریت آن برای خود شانیت نمایندگی واقعی قائل نیست، مستقل نیست میتواند بر صاحبان واقعی قدرت نظارت کند؟ چه رییس جمهور باشد چه نخست وزیر باشد چه سیستم ریاستی باشد چه پارلمانی چه پادشاهی؟ آیا قانون اساسی به شما حکم کرده است تا قوه قضاییه را اسیر نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کنید؟ آیا قانون اساسی به شما اجازه استقرار عملی دولت اضطراری مستمر را داده است؟

 

همانطور که در ویرایش دوم منشور سبز آمده است: “قوانین کشوری و از جمله قانون اساسی، متونی همیشگی و تغییرناپذیر نیستند. هر ملتی این حق را دارد که با بازخوانی تجربه خود و تصحیح سیر حرکت خویش، به اصلاح قوانین جاری اقدام کند. اما باید توجه داشت که تنها تغییر و اصلاحی در قانون اساسی واقعی و مورد پذیرش است که در فضایی امن و آزاد و در فرایند مذاکره و گفتگوی اجتماعی و با مشارکت همة اقشار و گروه های اجتماعی و با پرهیز از تصلب و انحصارگرایی و زورگویی صورت پذیرد.” اصلاح قانون اساسی امری طبیعی و بلکه در طول زمان ضروری است. اما همانگونه که رهبران جنبش سبز تاکید کرده اند این اصلاح باید حاصل یک گفتگوی ملی فراگیر با مشارکت همه دیدگاه ها و اقشار، حقوقدانان و کارشناسان مستقل، احزاب، مطوعات ازاد و حضور رهبران سیاسی مردم در محیطی امن و آزاد صورت گیرد.

 

آیا چنین شرایطی فراهم است؟ مگر اصلاح قانون اساسی نباید به رفراندم و رای مردم گذاشته شود؟ این چه جور اصلاح قانون اساسی است که باید در شرایطی صورت گیرد که کشور در شرایط امنیتی کامل است، فعالین سیاسی در زندان هستند، احزاب بسته شده اند، مطبوعات تعطیل شده است و کسی جرات مخالفت ندارد مگر به قیمت زندان و شکنجه؟ آیا شرایط انتخابات آزاد فراهم است؟ مطالبه و خواست اولیه مردم تحقق انتخابات آزاد است. با این ترفندها نمی توانید افکار عمومی مردم را از مشکلات اساسی که فساد عمیق در عالی ترین سطوح کشوری، بحران اقتصادی و انتخابات آزاد است منحرف کنید. اگر شرایط لازم برای انتخابات آزاد که با شرایط لازم برای طرح و بحث اصلاح قانون اساسی اشتراک کامل دارد تحقق یابد و همه اقشار و گروهای اجتماعی بدون تقسیم جامعه به خودی و غیر خودی، بی بصیرت و با بصیرت فرصت اظهار نظر و مشارکت پیدا کنند، شاید آقایان به صورت جدی غافلگیر شوند و مشاهده کنند اولویت اکثریت قاطع نه تبدیل نظام ریاستی به پارلمانی بلکه ملاحظاتی بس بنیادین تر معطوف به تحکیم نهادهای دموکراتیک و تضمین حقوق بنیادین شهروندان است. غیر منتظره نخواهد بود که کف مطالبات بخش مهمی از مردم محدودیت بی چون و چرا و غیر قابل تفسیر قدرت همه نهادها و افراد از جمله رهبر به قانون و اراده مردم، محدویت دوره رهبری، بازنگری در اختیارات شورای نگهبان برای نفی هر گونه نظارت استصوابی، ممنوعیت صریح مداخله سپاه و نیروهای شبه نظامی در امور سیاسی و اقتصادی، تضمین بیطرفی صدا وسیما و خروج ان از انحصار دولت، تضمین استقلال نمایندگان مجلس و قضات، رفع تبیض از زنان و تضمین حقوق قانونی اقوام و اقلیتها و غیره باشد. بهتر است آقایان چشم، گوش و ذهن خود را باز کنند. از تفرعن و نفاق دست بردارند. از تجربه امروز دیگران در منطقه درس عبرت بگیرند. فهم کنند که خیلی زود دیر خواهد شد. به آغوش مردم برگردند. به اراده مردم گردن نهند. با برگزاری انتخابات آزاد سالم و منصفانه زمینه اصلاحات اساسی و سازنده در کشور را ایجاد کنند. این تنها راه خروج شرافتمندانه و مطابق با منافع ملی از بحران و حفظ امنیت، منافع ملی، ارزشها و توسعه و ترقی کشور است


Ardeshir Amir Arjomand Requests Immediate Attention by UN Special Rapporteur to the Recent Human Rights Violations in Iran

November 9th, 2011 [Kaleme] In a letter addressed to Mr. Ahmed Shaheed, United Nations Special Rapporteur on Human Rights in Iran, Dr. Ardeshir Amir Arjomand, spokesperson for the Coordination Council of the Green Path of Hope, asks the Special Rapporteur for his immediate pursuit of and attention to the most recent human rights violations in Iran.

The full content of Dr. Amir Arjomand’s  letter as provided to Kaleme is as follows:

In the name of God the Merciful,

Mr. Ahmed Shaheed United Nations Special Rapporteur on Human Rights in Iran,

Greetings,

The systematic violation of the basic human rights of Iranian citizens, and in particular the rights of political activists, continues in Iran. The latest such incident took place after 143 political and civil activists wrote an open letter to the former president of the Islamic Republic of Iran, Seyed Mohammad Khatami.  A number of the aforementioned signatories were summoned by security and intelligence entities within the Islamic Republic and subjected to a violent and threatening interrogation process.  The individuals summoned were told to retract their signatures, to reject the content of the letter and to refrain from engaging in any form of political activity.  This demand was made despite the fact that the signatories had merely requested that free and fair elections be held in Iran and had described the current conditions in the country as not conducive to the achievement of such a goal.

73 year old Mohammad Tavasoli, head of the political office of The Freedom Movement of Iran and the first mayor of Tehran after the victory of the 1978 Islamic Revolution, is one of the signatories of the aforementioned letter. Mr. Tavasoli was illegally arrested on November 9th, 2011 and transferred to solitary confinement at Evin prison.  It is worth mentioning that Mr. Tavasoli has been arrested several times in recent years.  Dr. Ebrahim Yazdi, 81 year old Secretary General of The Freedom Movement of Iran was also summoned, threatened and tried in a court without a jury, in violation of the principles stipulated in Iran’s Constitution.

Furthermore, members of the National Religious Coalition of Iran, the Islamic Iran Participation Front and other reformist political entities and critics of the ruling establishment have been threatened and illegally pressured by judicial and security forces as a result of the open letter addressed to Mr. Khatami requesting free and fair elections in Iran.

In a similar incident, some of the members of The National Front of Iran were summoned, threatened and banned from all organized political activities following the publication of a statement criticizing the economic conditions in Iran.  Dr. Ali Rashidi, a university professor was arrested subsequent to the publication of this critical statement.  Moreover, singer and songwriter Arya Aramnejad, an avid supporter of the people’s Green Movement of Iran was also arrested a few days ago after his house was raided by security forces.

Human rights violations in Iran are not just committed against political and civil activists, journalists, writers and artists (particularly local actors), but also committed against ordinary citizens. Iranians of Sunni faith, in major cities across Iran [such as Esfahan] for example,  have been denied their legal and religious rights and have been prevented from celebrating Eide Ghorban [the Festival of Sacrifice], an important religious Sunni tradition.

The illegal treatment of ordinary citizens, the violent confrontation of opponents of the ruling establishment and the critics of the current conditions in Iran, coupled with the banning of citizens from political activities, has led to the extreme repression of the Iranian society. As a result we have witnessed the systematic violation of international human rights norms and principles and the violation of the constitution and the laws of the Islamic Republic of Iran when it comes to political and civil activists, religious minorities and even ordinary citizens in Iran.

In your capacity as United Nations Special Rapporteur on Human Rights in Iran, the Coordination Council for the Green Path of Hope, therefore requests your immediate pursuit of, and special attention to, the latest incidents of human rights violations committed by the Islamic Republic of Iran.

Thanking you in advance for your support.

Yours respectfully,

Ardeshir Amir Arjomand

Spokesperson for the Coordination Council for the Green Path of Hope

November 9th, 2011

Source: Kaleme  http://www.kaleme.com/1390/08/18/klm-79674/

نامه اردشیر امیر‌ارجمند به احمد شهید و اعلام جدیدترین موارد نقض حقوق بشر در ایران

چهارشنبه, ۱۸ آبان, ۱۳۹۰

چکیده :اردشیر امیرارجمند، سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید، در نامه‌ای به احمد شهید، پس از ذکر جدیدترین موارد نقض حقوق بشر در ایران، از جمله احضار فعالان سیاسی و مدنی از جمله امضاکنندگان نامه 143 فعال سیاسی به خاتمی درباره انتخابات، بازداشت محمد توسلی، علی رشیدی و آریا آرام‌نژاد، و جلوگیری از برگزاری آیین عید قربان توسط اهل سنت؛ خواستار پیگیری جدی این موارد از سوی گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد شده است….

اردشیر امیرارجمند، سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید، در نامه‌ای به احمد شهید، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد، به اعلام جدیدترین موارد نقض حقوق بشر در ایران پرداخته و خواستار پیگیری جدی آنها شده است.

او در این نامه به احضار فعالان سیاسی و مدنی از جمله امضاکنندگان نامه ۱۴۳ فعال سیاسی به خاتمی درباره انتخابات، بازداشت محمد توسلی، علی رشیدی و آریا آرام‌نژاد، جلوگیری از برگزاری آیین عید قربان توسط اهل سنت و موارد دیگر اشاره کرده است.

متن کامل این نامه که نسخه‌ای از آن در اختیار کلمه قرار گرفته، به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

جناب آقای احمد شهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد وضع حقوق بشر ایران

با سلام و احترام

نقض حقوق اساسی شهروندان ایران، به‌ویژه معترضان سیاسی همچنان ادامه دارد. در جدیدترین موارد، در پی انتشار نامهای سرگشاده توسط ۱۴۳ فعال سیاسی و کنشگر مدنی خطاب به آقای سیدمحمد خاتمی، رییس جمهور پیشین ایران، در روزهای گذشته جمعی از امضاکنندگان این نامه توسط نهادهای امنیتی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی احضار شده، مورد بازجویی خشن و تهدید قرار گرفته‌اند. از احضارشدگان خواسته شده که امضای خود را پس بگیرند، محتوای این نامه را تکذیب کنند، و از فعالیت سیاسی پرهیز نمایند. درحالی که امضاکنندگان این نامه، تنها خواستار برگزاری انتخابات آزاد، سالم و عادلانه شده، و وضع سیاسی کنونی را فاقد شرایط لازم برای چنین انتخاباتی ارزیابی کرده بودند.

یکی از امضاکنندگان، مهندس محمد توسلی، ۷۳ ساله، مسئول دفتر سیاسی نهضت آزادی ایران، و نخستین شهردار تهران پس از پیروزی انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ است. آقای توسلی در ۱۲ آبان ۱۳۹۰ به شکل غیرقانونی، و برای چندمین بار در سالهای اخیر بازداشت و به سلول انفرادی زندان اوین منتقل شده است. دکتر ابراهیم یزدی، دبیرکل ۸۱ ساله نهضت آزادی نیز پس از احضار و تهدید، برخلاف تصریحات قانون اساسی، در دادگاه انقلاب به صورت غیرعلنی و بدون حضور هیات منصفه، محاکمه شده است. برخی دیگر از همفکران ایشان نیز احضار و تهدید شده اند؛ از جمله دکتر غفار فرزدی، استاد دانشگاه تبریز که مورد ضرب و شتم نیز قرار گرفته است.

همچنین، جمعی از اعضای شورای فعالان ملی-مذهبی، جبهه مشارکت ایران اسلامی، و دیگر تشکل‌ها و فعالان سیاسی اصلاح طلب و معترض به طرق مختلف در رابطه با نامه به آقای خاتمی و مطالبه‌ی انتخابات آزاد، سالم و عادلانه در ایران مورد تهدید و فشار غیرقانونی نهادهای قضایی و امنیتی قرار گرفته‌اند.

در موردی مشابه، جمعی از اعضای جبهه ملی ایران در پی انتشار بیانیه انتقادی در مورد وضع اقتصادی ایران، احضار و مورد تهدید قرار گرفته و از فعالیت سیاسی تشکیلاتی منع شده‌اند. دکتر علی رشیدی، استاد دانشگاه در همین رابطه بازداشت شده است.

هم‌زمان در روزهای گذشته، آریا آرام‌نژاد، آهنگساز و خواننده‌ی حامی جنبش سبز مردم ایران، با هجوم نیروهای امنیتی بار دیگر در منزل مسکونی‌اش بازداشت شده است.

نقض حقوق بشر در ایران تنها متوجه فعالان سیاسی، کنشگران صنفی، روزنامه‌نگاران، نویسندگان و هنرمندان (به‌ویژه اهالی سینما) نبوده بلکه شامل شهروندان معمولی نیز شده است. چنانکه متاسفانه در رویدادی دیگر، نهادهای حکومتی از برگزاری آیین عید قربان توسط اهل سنت در پایتخت و برخی شهرهای بزرگ کشور (مانند اصفهان) جلوگیری کرده و بر نقض حقوق قانونی و شرعی آنان اصرار ورزیده‌اند.

رفتار غیرقانونی با شهروندان عادی، برخورد خشونت‌آمیز با معترضان و منتقدان وضع موجود در ایران و تهدید و منع آنان از فعالیت سیاسی، سرکوب فزاینده‌ای را متوجه جامعه مدنی کرده، و حقوق اساسی کنشگران سیاسی و مدنی، اقلیتهای مذهبی و حتی شهروندان عادی را برخلاف موازین جهانی حقوق بشر، اصول قانون اساسی و دیگر قوانین جمهوری اسلامی نادیده گرفته و نقض نموده است.

این شورا از جنابعالی انتظار دارد به عنوان گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در مورد وضع حقوق بشر در ایران، نسبت به پیگیری جدی جدیدترین موارد نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی، توجهات لازم را مبذول فرمایید.

با سپاس

اردشیر امیرارجمند

سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید


Security Forces Storm the Former Office of Opposition Leader Mir Hossein Mousavi

Tuesday November 7th, 2011 – Kaleme reports that the former office of opposition leader Mir Hossein Mousavi, located in one of the side streets in front of the Museum of Contemporary Art in Tehran was stormed by security forces who proceeded to remove some equipment from the premises.

According to reports received from Tehran, security forces confiscated a number of computers, books and personal belongings.  This bizarre and illegal move took place despite the fact that Mir Hossein Mousavi and his wife Zahra Rahnavard continue to be under an illegal house arrest that has been described by the Grand Ayatollahs and non religious authorities as ignoring all rules of law.

It is worth mentioning that this recent raid has taken place while Mir Hossein Mousavi’s daughters continue to be deprived of all visitation with their parents and security pressure on the daughters is reportedly increasing on a daily basis and at its highest levels in the past 8 months.

It looks as though this new development and the increased pressure on Mir Hossein Mousavi and his family are linked to the domestic challenges facing the ruling government and the recent wave of escalating  infighting amongst government officials as a result of the apparent failure of their inefficient and imprudent government policies.

In all likelihood,  this new wave of pressure is designed to set the stage for further media and communication restrictions and the deployment of security initiatives aimed at engaging in psychological warfare in order to over shadow the recent central bank embezzlement scandal and distract the nation from the challenges at hand.

Source: Kaleme http://www.kaleme.com/1390/08/17/klm-79538/

هجوم نیروهای امنیتی به دفتر کار سابق میرحسین موسوی

 

سه شنبه, ۱۷ آبان, ۱۳۹۰

چکیده :نیروهای امنیتی، دفتر سابق مهندس میرحسین موسوی، واقع در یکی از کوچه‌های فرعی روبه‌روی موزه هنرهای معاصر، را مورد حمله قرار داده و بخشی از وسایل از جمله کامپیوتر، کتاب‌ها و وسایل شخصی موجود در این دفتر را با خود برده‌اند….

 

دفتر کار سابق میرحسین موسوی از سوی نیروهای امنیتی مورد هجوم قرار گرفت.

بر اساس گزارش‌های رسیده به کلمه، ماموران پس از حمله به محل دفتر سابق مهندس میرحسین موسوی، واقع در یکی از کوچه‌های فرعی روبه‌روی موزه هنرهای معاصر، بخشی از وسایل این دفتر را خارج کرده‌اند.

 

این گزارش حاکی است نیروهای امنیتی علاوه بر تعدادی کامپیوتر موجود، برخی دیگر از کتاب‌ها و وسایل شخصی موجود در این دفتر را هم با خود برده‌اند.

 

این اقدام عجیب و غیر قانونی در شرایطی اتفاق افتاده که ماهها از بازداشت غیر قانونی میرحسین و همسرش می‌گذرد و مسئولان برای این حبس آشکارا غیر قانونی که از سوی مراجع تقلید، غیر شرعی هم توصیف شده، حتی ظواهر قانونی کار را هم رعایت نکرده‌اند.

 

همچنین حمله‌ی ماموران به دفتر کار سابق میرحسین در حالی صورت می‌گیرد که فرزندان او همچنان از ملاقات با پدر و مادرشان محروم‌اند و فشارهای امنیتی بر این دو و فرزندانشان از تمام هشت ماه گذشته بیشتر شده و روز به روز بر ابعاد فشارها افزوده می‌شود.

 

به نظر می‌رسد تحولات جدید و افزایش فشارها بر میرحسین و خانواده‌اش، با مشکلات داخلی حاکمیت و اوج‌گیری دعواهای داخلی ناشی از مشخص شدن نتایج ناکارآمدی‌ها و بی‌تدبیری‌ها، مرتبط باشد. همچنین بعید نیست که این فشارها در راستای مقدمه‌چینی برای فضاسازی‌های رسانه‌ای جدید و پروژه‌های امنیتی جنگ روانی با هدف تحت‌الشعاع قرار دادن رسوایی اختلاس‌های اخیر و نیز غبارآلود کردن فضای کشور باشد


BREAKING NEWS – Opposition Leader Mehdi Karroubi Suffering From Respiratory Problems

November 7th, 2011-  Mehdi Karroubi’s son Mohammad Taghi Karroubi posted on his web blog today that his mother Fatemeh Karroubi has confirmed that as a result of lack of access to fresh air in the past 100 days, Mehdi Karroubi is suffering from respiratory problems.

The full content of the post on Mohammad Taghi Karroubi’s blog entry is as follows:

Important News

As previously communicated to our dear compatriots, security forces rejected the idea of our father being transferred to our house in Jamaran and instead detained him in a small business apartment for a period of 100 days,  in the company of a number of security agents, without access to fresh air.  Upon numerous requests by the family and in particular by our honorable mother, on Tuesday of last week, an agreement was finally reached to transfer my father to a house in one of the neighborhoods in Shemiran.   According to the contract signed, one of the three units was made available to our father.  Our family has agreed to pay a portion of the rent and the other portion will be paid by the Ministry of Intelligence given that their security agents will be deployed at the premises.  Following the preparatory work, our father was transferred to this new location and the security officials also stated that our mother would be allowed to return to house arrest to be near our father.  However, after our mother left today, we were informed that the security officials had not allowed her to stay with our father and they now insist that he remains in house arrest alone for an indefinite period of time.

Our mother confirmed today that Mr. Karroubi is suffering from respiratory problems as a result of lack of access to fresh air in the past 100 days.  He is currently on medication prescribed by the physician of the Ministry of Intelligence.  My mother reiterated that despite his ailing physical condition, our father remains in excellent spirits and he firmly stands behind the promise he made to the Iranian nation.

Mehdi Karroubi continues to be denied the basic rights afforded all prisoners in Iran, including access to newspapers, regular visitation with family members, the right to make phone calls, etc…  Any access to fresh air, even after this recent transfer to a new location is only limited to inside the apartment in which he is being held. The truth is the manner in which our father has been treated in the past 9 months has been extremely contradictory and unconventionally strict. The fact that he has been deprived from being detained in his own house, has been forced to move to a new location without access to his family, coupled with the extreme efforts taken to ensure that he is isolated have greatly increased the family’s concern regarding his well being.  We expect the ruling government to clarify as soon as possible the scope and duration of this innovative form of arrest , the various aspects of which will surely be recorded in history.

Mohammad Taghi Karroubi

Source: Web blog of Mohammad Taghi Karroubi: http://karoubi.org/?p=134

و اما یک خبر مهم

 

همانطور که پیشتر به اطلاع هموطنان عزیز و علاقمندان رساندیم نیروهای امنیتی با انتقال پدر به منزل مسکونی شان در جماران موافقت نکردند و به اعمال حبس ۱۰۰ روزه در آپارتمانی اداری و کوچک  بدون دسترسی به هوای آزاد و در کنار تعدادی از ماموران امنیتی مبادرت ورزیدند. بدنبال پیگیری های مکرر خانواده بویژه مادر بزرگوارم سه شنبه هفته گذشته قرارداد اجاره منزل مسکونی در یکی از محله های شمیران جهت گذراندن دوران حبس منعقد شد. بر اساس این قرارداد یک واحد از سه واحد استیجاری در اختیار پدر قرار گرفت. خانواده متعهد به پرداخت بخشی از مال الاجاره شد و بخش دیگر را وزارت اطلاعات بابت حضور نیروهایش بر عهده گرفت. بعد از فراهم شدن مقدمات، پدر به مکان جدید منتقل شد و مقامات امنیتی اجازه بازگشت مادر را به حبس دادند. بدنبال خروج امروز مادر مطلع شدیم که مقامات امنیتی اجازه ماندن وی در کنار پدر را نمی دهند و اصرار دارند آقای کروبی  الباقی زمان نامعلوم حبس را به تنهایی بگذراند.

مادرم تاکید کردند وضعیت تنفسی آقای کروبی بدلیل شرائط نامساعد و عدم دسترسی به هوای آزاد در ۱۰۰ روز گذشته دچار مشکلاتی شده است که در حال حاضر ایشان از داروهای تجویز شده پزشک وزارت اطلاعات استفاده می کنند. ایشان همچنین اضافه کردند که بر خلاف ورود آسیب های جسمی،  روحیه آقای کروبی نسبت به مسیر انتخاب شده و عهد خود با مردم بسیار عالی و کم نظیر است.

کروبی کما فی السابق از حقوق اولیه یک زندانی مانند حق دسترسی به روزنامه، ملاقات منظم با نزدیکان، تلفن و …  برخوردار نمی باشد. هوا خوری ایشان بعد از انتقال تنها در محدوده آپارتمان مجاز شمرده شده است. حقیقت این است که در ۹ ماه گذشته شاهد رفتار متناقض و سختگیری های غیر متعارف نسبت به پدر  بوده ایم. محرومیت از حبس در منزل خود و تحمیل مکان دیگر به خانواده و تلاش در جهت تنها نگاه داشتن کروبی نگرانی خانواده را دوچندان کرده است. از حاکمیت انتظار داریم دایره و قلمرو این حصر ابداعی  که ابعاد مختلف آن در تاریخ این کشور ماندگار خواهد شد  را هر چه سریعتر مشخص کند