Monthly Archives: October 2012

9 Female Political Prisoners Launch a Hunger Strike | The Slogan Ya Hossein … Mir Hossein Echos Through the Walls of Evin

October 31st, 2012 – [Kaleme]  A  number of female political prisoners have launched a hunger strike protesting a recent attack of the female ward by Evin prison guards, leading to to the harassment and defamation of female political prisoners.

The following 9 female political prisoners are amongst those protesting the inhumane action by Evin prison guards:  Bahareh Hedayat, Nazanin Dihimi, Jila Baniyaghoub, Shiva Nazarahari, Mahsa Amrabadi, Hakimeh Shokri, Jila Karamzadeh Makvandi, Nasim Soltan Beygi and Raheleh Zakaii

According to Kalame 20 female prison guards participated in the attack on Evin’s female ward, harassing the prisoners, violating their privacy and personal space while aggressively searching the premise and their personal belongings.

Faezeh Hashemi [the incarcerated daughter of Ayatollah Hashemi Rafsanjani], currently nominated as the lawyer and representative of the female prisoners (both political prisoners and other inmates) strongly protested the attack on the female ward.  It has been reported that following the storming of the ward, the female political prisoners were evacuated into the small yard at the ward while their personal belongings were inspected – an act that the female prisoners vehemently protested.

The Slogan Ya Hossein … Mir Hossein… Once Again Echos through the Walls of Evin

In an act of defiance towards the prison guards, the female political prisoners reported began chanting “Ya Hossein… Mir Hossein” and “Death to the Dictator” … “Long Live Mousavi … Long Live Karroubi”…. They also sang the national anthem “Ey Iran” and other songs associated with the aftermath of the rigged presidential elections such as “Yare Dabestani” [ My childhood friend] and “Na Kharam na Khashak”  [We are not riff raff]

The female political prisoners on hunger strike are demanding an official apology from the prison officials and a guarantee that such an act is never repeated.

The prison guards participating on the attack on the female prisoners

According to a number of the prisoners present during the attack, Dardizadeh and Salami are two of the  prison guards who behaved appallingly. insulting and harassing the female political prisoners while conducting bodily searches.

It has been reported that the pressure on female political prisoners behind bars at Evin has increased significantly since Ali Ashraf Rashidi took over the ward. This pressure include the recent refusal of prison officials to provide prisoners with adequate medical care, bodily searches when entering and exiting and a higher level of interference with the day to day activities of the female prisoners has led to complaints by the prisoners behind bars.

Source: Kaleme  http://www.kaleme.com/1391/08/10/klm-118297/

شعار “یاحسین میرحسین” و مرگ بر دیکتاتور” در جواب بازرسی بدنی توهین آمیز ماموران

اعتصاب غذای ۹ زندانی سیاسی زن در زندان اوین در اعتراض به یورش گارد ویژه اشتراک   چهارشنبه, ۱۰ آبان, ۱۳۹۱

چکیده :تا کنون 9نفر از زندانیان سیاسی زن از جمله بهاره هدایت، نازنین دیهیمی، ژیلا بنی یعقوب، شیوا نظرآهاری، مهسا امرآبادی، حکیمه شکری، ژیلا کرم زاده مکوندی، نسیم سلطان بیگی و راحله زکایی در اعتراض به این اقدام ماموران حفاظت -اطلاعات زندان دست به اعتصاب غذا زدند….

در پی یورش نیروهای گارد یگان حفاظت زندان اوین به بند زندانیان زن سیاسی که با هتک حرمت و آزار آنها همراه بود، تعدادی زندانیان این بند دست به اعتصاب غذای دسته جمعی زده اند.

به گزارش خبرنگار کلمه، حمله کنندگان به بند بانوان که شامل حدود ۲۰زن از نیروهای گارد یگان حفاظت زندان اوین بودند با ورود به حریم خصوصی و شخصی زندانیان سیاسی باعث بر هم زدن نظم و سلب آسایش آنان شده و پس از یورش به بند سیاسی بانوان زندانیان را به شکل توهین آمیزی بازرسی بدنی کردند.

 اعتراض فائزه هاشمی

این اقدام با واکنش اعتراضی فائزه هاشمی که در حال حاضر نماینده و وکیل بند زندانیان و سایر زندانیان سیاسی زن است، مواجه شد.

براساس این گزارش، ماموران حفاظت سپس زندانیان سیاسی را به حیاط کوچک بند هدایت کرده و برای ساعتی همه زندانیان سیاسی را در فضای کوچک و نامناسب محبوس کرده و شروع به تفتیش وسایل شخصی آنان کردند که این حرکت با واکنش زندانیان زن روبرو شد.

شعار یا حسین میرحسین زندانیان

برای نشان دادن اعتراض خود به ماموران امنیتی و حفاظتی زندان اقدام به سر دادن شعار “یا حسین میر حسین”، “مرگ بر دیکتاتور”، “موسوی زنده باد کروبی پاینده باد” و سرودهای “ای ایران”، “یار دبستانی” و “نه خارم نه خاشاک” کردند.

این یورش  هم چنین با واکنش اعتراضی زندانیان از جمله اعتصاب غذای جمعی از این زنان سیاسی همراه شده است.

 اعتصاب غذای  ۹ زندانی سیاسی

تا کنون ۹نفر از زندانیان سیاسی زن از جمله بهاره هدایت، نازنین دیهیمی، ژیلا بنی یعقوب، شیوا نظرآهاری، مهسا امرآبادی، حکیمه شکری، ژیلا کرم زاده مکوندی، نسیم سلطان بیگی و راحله زکایی در اعتراض به این اقدام ماموران حفاظت -اطلاعات زندان دست به اعتصاب غذا زدند.

زندانیان سیاسی زن خواستار عذرخواهی رسمی رییس زندان اوین و مسوولان اداره حفاظت این زندان و همچنین ارایه ضمانت هایی از سوی آنان مبنی بر عدم تکرار چنین رفتارهای شده اند.

 نام مامورانی که هتک حرمت کردند چیست؟

به گفته تعدادی از زندانیان دردی زاده و سلامی از جمله مامورانی هستند که با شیوه های غیراخلاقی و توهین آمیز در هنگام تفتیش بدنی، اقدام به آزار بدنی زندانیان کرده اند.

بند بانوان زندان اوین تنها بندی است که زندانیان زن در آن نگهداری می شوند و اتهام این زندانیان، سیاسی است.

گفته می شود پس از شروع به کار علی اشرف رشیدی به عنوان رییس زندان اوین فشارها به زندانیان سیاسی افزایش یافته است. این فشارها طی هفته های گذشته با سخت گیری برای اعزام و درمان زندانیان سیاسی، بازرسی های بدنی در هنگام خروج و ورود و اجازه دخالت ماموران امنیتی در امور زندان تشدید و این امر سبب نارضایتی و نگرانی زندانیان سیاسی شده است.


Mir Hossein Mousavi – We Were not Meant to Rule but Rather Grant the Right to Self Determination

ImageWe were not meant to rule our people, but rather grant them the right to self determination. The transition of power was supposed to take place regularly, in an orderly fashion and based on the will of the people. It is alarming when the solution is sought in policies based on repression, continued pressure and the further stifling of the political climate.Mir Hossein Mousavi, May 13th, 2010

 

قرار نبود که ما بر مردم حکومت کنیم. قرار بود مردم حکومت کنند. قرار بود جا به جایی ها به خواست مردم و به صورت مرتب در کشور اتفاق بیفتد. باید ترسید از موقعی که فکر شود راه حل در سرکوب ادامه فشار ها و بستن فضاست….


Mir Hossein Mousavi – What Sets We the People Apart From Those Who Deceive & Commit Fraud

Those who commit fraud and deceive in the name of the law only do so with the intent to impose their will upon others. The struggle we have embarked upon is neither a quarrel, nor a form of retaliation. We are not driven by anger, personal ambitions or egotism, but rather our [social] movement is an attempt to reform and secure the prosperity of our beloved land.Mir Hossein Mousavi, Statement # 9

به یاد آر/ تفاوت ما مردم با متقلبان و دروغگویان

متقلبان و دروغگویان تنها به نیت تحمیل منویاتشان در پشت نام قانون سنگر گرفته‌اند. لیکن تلاشی که ما وارد آن شده‌ایم یک مشاجره و تلافی‌جویی نیست. ما را عصبانیت یا جاه‌طلبی یا خودپسندی برنیانگیخته است، بلکه حرکت ما اقدامی برای اصلاح و تامین بهروزی کشور است. …میر حسین موسوی ، بیانیه ۹

Source: http://www.kaleme.com/1391/08/08/klm-118089/


Reza Khandan – “Our First and Foremost Priority is to Convince Nasrin to End her Hunger Strike”

From the Facebook of Reza Khandan the husband of incarcerated human rights lawyer Nasrin Sotoudeh now on the 13th day of her hunger strike at Evin prison:

I recall a few years ago a dear friend had launched a hunger strike and I jokingly said to Nasrin: “Why do those who plan to launch a hunger strike eat so little? They should launch a strike to eat more and become stronger in order to build endurance to tolerate their time behind bars.”

A few days ago, having been quoted several times through the grapevine, our comments summarized and modified, I saw a headline printed in a media outlets that read: “Let us put pressure on the authorities, rather than ask her to break her hunger strike.”

There is no doubt in my mind that this statement was not deliberate, but rather was a version of what had originally been said, after being recounted and summarized repeatedly as it circulated from person to person.

When a hunger strike is launched, the first priority of the family and friends of the individual launching a hunger is their health and well being. We are no exception to this rule. For us, Nasrin’s rationale and objective for launching a hunger strike is secondary, our first and foremost priority is that she breaks her hunger strike. The statement I had made was as follows:

In addition to asking Nasrin to break her hunger strike, we should complain to the authorities who leave prisoners with no other recourse but to put their lives in danger in order to obtain their fundamental rights. A group of women did this when they asked Nasrin to break her hunger strike and at the same time wrote a letter to Tehran’s prosecutor protesting Nasrin’s current situation, waiting hours on end at the prosecutor’s office in order to personally deliver their letter to the authorities.

We may think that these types of actions have no effect. If that is the case, then we must seek to find methods that are more effective.

Rest assured that now that Nasrin is on a hunger strike, our first and foremost priority lies in convincing Nasrin to break her hunger strike.

Reza Khandan

یادمهست چند سال پیش در جریان اعتصاب غذای یکی از عزیزان به شوخی به نسرین گفتم “چرا اینها که می خواهند اعتصاب غذا کنند, غذا نمی خورند؟ اعتصاب زیاد خوردن بکنند تا قوی تر شوند و بتوانند با قدرت به حبس شان ادامه دهند.”

این روزها پس از چند بار نقل قول از منابعی و خلاصه کردن صحبت های چند روز پیش من, جایی تیتر شده است:
“نخواهیم اعتصابش را بشکند به مسئولان فشار بیاوریم”

تردیدی ندارم کسی تعمدی نداشته و پس
از چند بار دست به دست شدن و خلاصه کردن, مطلب به این شکل درآمده است.

در زمان اعتصاب غذا اولویت برای خانواده و دوستان کسی که اعتصاب غذا می کند سلامتی جسم و جان آن شخص است.

ما در این مورد استثنا نیستیم. بنابراین برای خانواده ی ما, خواست نسرین از اعتصاب, در درجه ی دوم اهمیت است. شکستن اعتصاب غذا برای ما در اولویت است.
عرض من این بوده است که :
در کنار درخواست برای شکستن اعتصاب غذا, اعتراض کنیم به مسولانی که زندانی را به جایی می رسانند که حاضر می شود جان عزیزش را برای به دست آوردن ابتدایی ترین حقوق اش به خطر بیندازد.
کاری که گروهی از زنان انجام دادند. آنها هم از نسرین خواستند اعتصاب اش را بشکند و هم نامه نوشتند به دادستان تهران و اعتراضشان را اعلام کردند.

آنها ساعتها در دادستانی معطل شدند و نامه ی اعتراضی خود را به مسولین آنجا تحویل دادند

ممکن است فکر کنیم این کارها هیچ تاثیری ندارد. صحیح …
اگر چنین است باید بنشینیم, فکر بکنیم و راهی پیدا کنیم که تاثیر گذار باشد.
مطمئن باشید در این روزها که نسرین در اعتصاب غذاست تمام سعی و ما در درجه اول منصرف کردن او از ادامه ی اعتصاب غذاست


Mir Hossein Mousavi – Islam Does not Beat, Arrest & Incarcerate!

Islam does not promote violence. It does not beat people, arrest and incarcerate, engage in slander, or impose restrictions. Islam is an unequivocal and firm advocate of an independent, economically sound and powerful Iran. It is incumbent upon each and every one of us to show through our actions and our behavior that this [true] Islam is a defender of our independence.

Mir Hossein Mousavi
April 30th, 2009

اسلام، کسی را نمی زند، کسی را نمی گیرد، تهمت نمی زند، کسی را در زندان نگه نمی دارد و محدودیت ایجاد نمی کند، اسلام یقیناً مدافع نیرومند اقتصاد ملی و عظمت و استقلال کشور است …

میر حسین موسوی

Mir Hossein Mousavi on the Meddling of the IRGC in the Stock Market

An impressive and influential institution such as the Revolutionary Guards Corps cannot effectively defend our country and its national interests if it is preoccupied with matters such as daily stock fluctuations. This course of action will not only render this entity corrupt but will also lead to rampant corruption across our beloved land.

Mir Hossein Mousavi, Statement #17
ما می گوییم نهاد بزرگ و تاثیر گذاری چون سپاه اگر هر روز چرتکه بیاندازد که قیمت سهام چقدر بالا و پائین رفته نمی تواند از کشور و منافع ملی آن دفاع نماید؛ هم خود به فساد کشیده می شود و هم کشور را به فساد می کشاند ….

میر حسین موسوی ، بیانیه ۱۷


We Are All Iranians & Iran Belongs to Each and Every One of Us!

Irrespective of our religious beliefs, faith, creed, ethnicity, heritage, race, tribal affiliations, personal preferences and lifestyles, we are all Iranians and Iran belongs to each and every one of us.

Mir Hossein Mousavi – The Charter of the Green Movement

 

ما، با هر باور و ایمان دینی که بدان معتقدیم، به هر قوم و قبیله و تیره و مرامی که تعلق داریم و با هر سلیقه و سبکی که با آن زندگی می کنیم، همه ایرانی هستیم و ایران متعلق به همة ماست….

منشور سبز


Incarcerated Iranian Labor Activist Appeals for Help from the UN Special Rapporteur

October 28th, 2012 – [Kaleme] In an open letter from Rajai Shahr prison, Shahrokh Zamani, a well known labor activist and  member of The Committee for the Promotion of Free Labor Unions and The Syndicate of Tehran Painters appeals to the public to be his voice to the world at large. As per reports by the Meli Mazhabi [National Religious Coalition] site,  Shahrokh Zamani, currently serving his 11 year sentence in exile at Rajai Shahr prison, describes the pressures and torture he has endured while behind prison in an open letter of appeal to UN Special Rapporteur to Iran, Ahmed Shaheed.

The full content of the letter is as follows:

I am Shahrokh Zamani, a 30 year resident of Tehran and a member of The Syndicate of Tehran Painters and The Committee for the Promotion of Free Labor Unions.  I was unlawfully arrested by agents of the Intelligence Ministry on June 5th, 2011 while visiting with my parents in the city of Tabriz [East Azerbaijan Province] and charged without any evidence what so ever, regarding the nature of my supposed crimes.  Following 40 days of both psychological and physical torture and a 40 day hunger strike protesting this illegal and inhumane treatment, I was transferred to the Central Prison in Tabriz having lost 27 Kg (approximately 60Lbs) without succumbing to a false confession.  Notwithstanding the fact that there was not a shred of evidence against me and although my interrogators had failed to obtain a confession out of me, I was nevertheless maliciously charged with “propaganda against the regime” and “the establishment of socialist groups” and sentenced to a mandatory 11 years behind bars by the Revolutionary Court in Tabriz. It goes without saying that I have always denied all charges filed against me.  When asking the judge presiding over my trial why I was handed such a sever sentence, he only responded: “Who do you think I am sir? I am just an employee following orders in a highly hierarchical system.”

Tabriz prison is one of the most notorious prisons in Iran renowned for its murderous prison guards, infamous for their illegal, inhumane and deadly treatment of inmates. Political prisoners behind bars at Tabriz prison are denied their fundamental rights such as furlough from prison, conditional releases and even access to the prison library that is tightly controlled by prison officials.  Prisoners are subjected to the worse forms of psychological and physical torture, including the unleashing of violent prisoners charged with common crimes on political prisoners who are forced to co-mingle in the same ward.  Given the utter lack of  rules, clashes and outbreaks (whether big or small) are a daily occurrence between inmates charged with common crimes and political prisoners living under the same roof.

21 beds have been installed in a room no larger that 20 meters; a  room that houses more than 40 prisoners at a time. On a normal day at least 7 violent, common criminals are placed amongst us with the goal to spy and physically intimidate political prisoners.

Political prisoners are in contact with individuals with AIDS and Hepatitis.  This close proximity along with the mocking and taunting by prison guards is one of the most unnerving forms of psychological torture endured by political prisoners.  In 2011 I was transferred from my cell [heavenly in nature in comparison to my new destination] to section 12 under the management of the Intelligent Ministry for the purpose of being tortured.  Section 12 is a quarantined area dedicated to dangerous criminals.  Many say that most inmates are unable to tolerate its conditions for longer than three days.  I was later transferred to Section 15, known as the Methadone Ward, along with another incarcerated labor activist, Jomhour Azgoch [a member of the Kurdistan Workers Party (PKK) ] to a room that housed more than 50 inmates suffering from AIDS and Hepatitis.

In April 2012, despite the fact that I had not committed any crime, the prison officials tampered with documents, falsely claiming that I had requested a transfer and as a result I was moved to the city of Yazd.   After being accused of leaking information regarding the prison conditions in Yazd, I was once again sent back to the Treatment Ward 8 at Tabriz prison, where I collaborated with other political prisoners, sending 14 written letters to the State Prison Organization, highlighting the human rights violations and the harassment of political prisoners at the hands of prison guards and demanding the immediate upholding of our legal rights such as the right to furlough, conditional releases, the use of the exercise facilities and access to technical and professional classes, to name a few.

In retaliation, the prison officials coerced the common prisoners to file a complaint against me and a number of other prisoners, claiming that we had insulted the Supreme Leader, had sworn at common prisoners and cajoled other labor union prisoners to launch a strike.  A case file was submitted to the 11th circuit court and as as result I was exiled to Rajai Shahr prison in the city of Karaj.  Interestingly enough, two of the inmates who had filed a complaint against me later expressed regret over their decision.

Mr. Ahmed Shaheed,

In spite of the numerous complaints by my family members to a variety of legal entities such as The Office of the Supreme Leader and the the Supreme Court of Human Rights to name a few, to date we have heard nothing back but intimidation and threats.  As a result of the continued pressure and threats on my family I would like to share with you that my lawyer was told by a Supreme Court expert that in his opinion the charges filed against me were terribly unjust and there was no reason what so ever for the presiding judge to hand down such a harsh sentence. My wife was told by a human rights expert that  nothing can be done about my predicament given that the sentence has been handed down by high ranking officials, recommending that she appeal to international human rights organizations instead.  Apparently the presiding judge was pressured into rendering such a sentence and later stated that he is but a subordinate doing his job and following orders within the current, complex system of hierarchy.

Mr. Shaheed, we political prisoners are left with no other recourse but to turn to human rights organizations. You are our only hope.

In closing I would like to reiterate that my life was threatened both directly and indirectly by the Office of the Ministry of Intelligence. These threats included but were not limited to poisoning, exposure to inmates suffering from AIDS, forcing mentally unstable, violent and dangerous inmates into altercations with me and provocation by intelligence officers disguised as inmates, encouraging me to escape so that I may be shot while escaping.  Thankfully I disassociated myself from these prisoners after they were identified and exposed.   I was warned repeatedly by a number of kind and benevolent prison guards to be careful given the example of  Mr. Emani an engineer who was killed when falling into the trap of an assisted escape from prison. As such I would like to warn everyone that if I die while in prison, the responsibility for my death lies with the officials.

While looking forward to a future rich with humanity and void of all discrimination and oppression, I warmly embrace you and  sincerely thank you in advance for your support and hard work.

Shahrokh Zamani

Prisoner at Rajia Shahr Prison, Iran

October 20th, 2012

Source: Kaleme:  http://www.kaleme.org/1391/08/07/klm-117870/

نامه شاهرخ زمانی از زندان رجایی شهر: صدای دادخواهی من را بشنوید

یکشنبه, ۷ آبان, ۱۳۹۱

چکیده :شاهرخ زمانی عضو کمیته پیگیری برای ایجاد تشکلهای کارگری و سندیکای کارگران نقاش تهران از فعالین کارگری شناخته شده در شهر تبریز طی نامه ای از زندان رجایی شهر درخواست کرده است که صدای اعتراض او را به جهانیان برسانیم….

شاهرخ زمانی عضو کمیته پیگیری برای ایجاد تشکلهای کارگری و سندیکای کارگران نقاش تهران از فعالین کارگری شناخته شده در شهر تبریز طی نامه ای از زندان رجایی شهر درخواست کرده است که صدای اعتراض او را به جهانیان برسانیم.

به گزارش ملی- مذهبی، شاهرخ زمانی محکوم به ۱۱ سال زندان است. لازم به ذکر است طی مدتی که شاهرخ در زندان بوده مورد شکنجه و آزار بسیاری قرار گرفته است و اکنون نیز وی را به زندان رجایی شهر تبعید کرده اند.

متن کامل این نامه به شرح زیر است:

خطاب به تمامی سندیکاها و نهادهای حقوق بشری و انسانهای آزادیخواه

صدای دادخواهی مرا بشنوید!

من شاهرخ زمانی عضو سندیکای کارگران نقاش تهران و کمیته پیگیری پس از سی سال اقامت در تهران در تاریخ چهارده خرداد ۱٣۹۰ در بدو ورود به شهر تبریز بخاطر دیدار با پدر و مادرم توسط اداره اطلاعات شهر به شکل کاملا غیر قانونی و بدون کوچکترین سند و مدرک دستگیر شدم. بعد از چهل روز شکنجه های روحی و جسمی به زندان مرکزی تبریز تحویل داده شدم. در تمامی این چهل روز بازداشت غیر قانونی ام در اعتراض به این اوضاع در اعتصاب غذا بودم. بطوری که ۲۷ کیلو وزن کم کرده ام و مطلقا بازجویی ندادم. با این اوصاف علیرغم اینکه کوچکترین سند و مدرکی از من وجود نداشته و یک سطر بازجویی نداد. اداره اطلاعات و لجاجت آن٬ شعبه یک دادگاه انقلاب تبریز با زدن اتهامات “تبلیغ علیه نظام و تشکیل دسته سوسیالیستی” مشمول مجازات در این موارد یعنی ۱۱ سال حبس برای من بریدند. در صورتیکه در حکم صادر شده نیز من از اول تا آخر منکر اتهامات بودم و این مسئله نشان دهنده جعلی و واهی بودن اتهامات و خود حکم بعدا بطوریکه قاضی پرونده در اثر اصرار من که بر اساس چه چیزی حکم صادر کرده است اعلام کرده و گفته شما فکر میکنید من کی هستم بنده در سلسله مراتب یک فرمانبرداری بیش نیستم.

زندان تبریز یکی از مخوف ترین زندانها با آدمکش ترین ماموران می باشد٬ برخورد غیر قانونی و غیر انسانی و جنایتکارانه آن زبانزد خاص و عام می باشد٬ زندانیان سیاسی بدون برخورداری از کوچکترین حقوق قانونی مانند مرخصی، آزادی موردی و مشروط و یا کتابخانه که فقط کتابهای تخصصی دارد تحت نظر اداره اطلاعات مرکزی به بدترین شکل ممکن مورد زندانیان را تحت شکنجه های روحی و جسمی فراوان قرار میدهد. بدترین رفتار انداختن زندانیان عادی به جان زندانیان سیاسی می باشد. به علت اینکه بندی مستقل وجود ندارد، این کار را بطور روزمر ه انجام میدهند و روزی نیست که یک درگیری کوچک و یا بزرگ در این اداره بوجود نیامده باشد.

در یک اطاق بیست متری بیست و یک تخت است که گاهی از چهل نفربه بالا در آنجا هستند همیشه هفت نفر از زندانیان عادی مخصوص که روحشان فاسد بوده و تحت ارعاب تن به جاسوسی و درگیری میدهند در میان زندانیان هستند.

زندانیان سیاسی با افراد مبتلا به بیماری ایدز و یا هپاتیت در تماس می باشند که با تحریک مسئولان به سوهان روح زندانیان سیاسی تبدیل میشوند. در سال ٩٠ مرا بعد از سه روز نگهداری در این اطاق که به نوعی بهشت حساب میشد به بند ١٢ اداره اطلاعات برای آزار و اذیت بیشتر، مرا به یک قرنطینه همراه با زندانیان خطرناک که فقط برای سه روز قابل تحمل است نگهداری کردند و بعدا بهمراه جمهور آزگوچ از پ ک ک به بند ۱۵متادون که پنجاه نفر مبتلا به ایدز و هپاتیت در آنجا بودند، انتقال دادند. در آنجا در اعتراض به این مسئله یک اعتصاب چند روزه با تمامی زندانیان انجام دادیم.

اداره اطلاعات در اردبیهشت ۹۱ بدون کوچکترین حکمی با جعل سازی سند و این که من تقاضای انتقال داده ام مرا به یزد انتقال داد. من از لطف این عده برخوردار شده و در آنجا با تهمت اینکه شما اخبار و اوضاع داخلی را به بیرون میدهید دوباره به تبریز برگردانده شدم به بند هشت کار درمانی تبریز. در آنجا ما زندانیان سیاسی تبریز نوشته ای کتبی در ١۴ ماده برای سازمان زندانها نوشته و موارد دیگری از آزار و اذیت ماموران را توضیح دادیم و خواهان رسیدگی فوری به حقوق قانونی مان مانند مرخصی ها٬ آزادی مشروط و امکانات باشگاهی، کلاسهای فنی و حرفه ای شدیم. … (چند ثانیه نامفهوم)

مامور انتظامات داخلی زندانیان عادی را وادار کرد علیه من و چند نفر دیگر شکایت کنند و گفتند که ما به رهبری توهین کرده، به زندانیان عادی فحش داده و زندانیان کارگر را تحریک به اعتصاب کرده ایم. این پرونده درشورای ١١ بازرسی تشکیل شد و بعد از این ماجرا ما را به زندان رجایی شهر کرج تبعید کردند. البته بعدا دو نفر از کسانی که شکایت کرده بودند پشیمان شدند.

جناب احمد شهید

علیرغم شکایت خانواده ام به نهادهای قانونی از جمله دفتر رهبری، دیوانعالی نهاد حقوق بشر و غیره با جوابهای سربالا و تهدید و ارعاب مواجه بوده ام. علیرغم این تهدید و ارعاب من قسمتهایی از حرفهای همین نهادها را که برای رفع تکلیف و بخاطر فشارهای خانواده ام به وکیلم گفته اند یاد آور میشوم. کارشناس دیوانعالی کشور گفته متاسفانه در حق ایشان اجحاف شده و کوچکترین ادله قانونی و محکمه پسندی که قاضی بتواند این حکم را بدهد در پرونده ایشان موجود نیست. یکی از افراد حقوق بشر اسلامی د ر تهران در مقابل پیگیری زیاد پرونده به همسر من گفته است خانم چیزی از اینجا عاید شما نخواهد شد تصمیم جای دیگری گرفته شده است. شما تنها به حقوق بشر جهانی میتوانید مراجعه کنید. گویا قاضی صادر کننده حکم در مقابل فشار بر روی سه مدرک، حکم را صادر کرده گفته من فکر میکنم که در سلسله مراتب پیچیده کنونی فرمانبرداری بیش نیستم. (چند ثانیه نامفهوم)

تنها امید ما زندانیان٬ احزاب و نهادهای جهانی علیه سیاستهای ضد بشری موجود هستند.

در پایان قابل تذکر میباشد که در اداره اطلاعات بصورت مستقیم و یا غیر مستقیم تهدید به مرگ شده ام از جمله مسمومیت٬ قرار دادن در کنار افراد عادی مبتلا به ایدز، وادار کردن افراد نامتعادل روانی٬ جانی و خطرناک به درگیری با من، قرار دادن افراد اطلاعاتی در پوشش زندانی در کنار من که مرا تشویق به فرار میکردند تا حین فرار با تیر کشته شوم که با شناسایی و افشای این افراد از آنها دور شده ام. مامورین مردمی و خوب زندان چندین بار در زندان در این مورد به من تذکر داده اند که با توجه به نمونه مهندس امانی، مبارزی که توسط مامورین از طریق فرار ساختگی از بین برده شد، مواظب خودم باشم. در مورد هرگونه عواقب از این قبیل من به همه هشدار میدهم. مرگ من در زندان بهر دلیل متوجه مسئولین می باشد.

با امید به آینده ای انسانی عاری از تبعیض و ظلم دست همه شما را به گرمی فشرده و قبلا از زحمات شما به گرمی نهایت تشکر را دارم.

شاهرخ زمانی زندانی رجایی شهر

٢٩ مهرماه


Incarcerated Human Rights Lawyer Nasrin Sotoudeh Transferred to Evin Prison’s Infirmary

October 20th, 2012 [Kaleme] Nasrin Sotoudeh, incarcerated human rights lawyer on hunger strike since October 17th, 2012 was reportedly transferred to the infirmary at Evin prison two days ago as a result of her deteriorating health condition.

Upon announcing his wife’s recent hunger strike Reza Khandan told Kaleme: “I did everything I could to convince her to change her mind, but she insisted that since she can do nothing while behind bars, she is left with no other recourse but to launch a hunger strike.  Imagine if you will a defense lawyer who must resort to writing her own defense on a piece of napkin and have the napkin be confiscated after she is told that she has committed an illegal act. As if that were not enough, she is then denied face to face visitation with her children for the supposed crime she has committed.  I am concerned for my wife. Even before her hunger strike she had become much too weak and had lost so much weight that she was unrecognizable to those who hadn’t seen her for a while.”

Reza Khandan added: “From the very start we have faced a myriad of challenges. There have been issues with our visitation rights, and we have been summoned and threatened an issue that my wife is naturally very sensitive about, particularly as the threats and pressure has been ongoing and have shifted towards our children.  My daughter has been banned from leaving the country. Recently we were contacted by the 28th branch of the Revolutionary Court regarding her travel ban and we have now been orally summoned. My wife is also aware of this latest development.  Our face to face visitations have been denied by the prosecutor’s office for the past three months.  Unlike other political prisoners who see their families on Sundays, our visitations from behind a cabin window have now been moved to Wednesdays in order to further isolate us and control our interactions.  My daughter Mehraveh must attend a 4 hour mathematics class on Wednesdays. It goes without saying that she cannot skip class every week and as of mid September she has only been able to visit with her mother once. When Mehraveh is not there with us, our visits become that much harder to bear.  We requested that they switch our visitation day to Sundays when all other families visit their loved ones or to any day in the week, but they would not agree.  Furthermore, like all other political prisoners, our telephone privileges have also been banned for the past 18 months. It goes without saying that it is very difficult for a mother to have no news of her children during the entire week.”

Nasrin Sotoudeh has been behind bars since September 4th, 2010. She was charged with acting against the national security of the country, propaganda against the regime and membership in The Defenders of Human Rights Center and sentenced to 11 years in prison (later reduced to 6 years by the appeals court), banned from practicing the law for 20 years and banned from leaving the country.  Sotoudeh was also fined $500 dollars for non adherence to the Islamic dress code (Hijab).

Source: Kaleme  – http://www.kaleme.org/1391/08/03/klm-117536/

انتقال نسرین ستوده به بهداری زندان یک هفته پس از اعتصاب غذا

اشتراک

چهارشنبه, ۳ آبان, ۱۳۹۱

چکیده :نسرین ستوده، فعال حقوق بشر و وکیل محبوس در بند زنان زندان اوین که از هفته ی پیش دست به اعتصاب غذای اعتراضی زده بود دو روز پیش در پی وخامت حالش به بهداری این زندان منتقل شده است….

نسرین ستوده، فعال حقوق بشر در بند که از هفته ی پیش دست به اعتصاب غذا زده بود در پی وخامت حالش به بهداری این زندان منتقل شده است.

به گزارش خبرنگار کلمه، نسرین ستوده، فعال حقوق بشر و وکیل محبوس در بند زنان زندان اوین که از هفته ی پیش دست به اعتصاب غذای اعتراضی زده بود دو روز پیش در پی وخامت حالش به بهداری این زندان منتقل شده است.

رضا خندان، همسر نسرین ستوده، هفته ی گذشته در گفتگو با کلمه با اعلام خبر اعتصاب غذای وی در زندان گفته بود: من خیلی اصرار کردم که از اعتصاب غذا صرف نظر کند اما می گفت من هیچ کاری اینجا از دستم بر نمی آید و آخرین راه اعتراض برای من همین اعتصاب غذا است. شما تصور کنید یک وکیل لایحه ی دفاعیه ی خودش را که دادسرا خواسته محاکمه کند، ناچار شده روی یک دستمال کاغذی بنویسد و آن را هم ازش گرفته اند به عنوان یک کار غیرقانونی و از آن تاریخ ملاقات حضوری بچه ها را قطع کردند. من نگران همسرم هستم، او در حال حاضر هم از شدت ضعف و لاغری قیافه اش درست قابل شناسایی نیست برای کسانی که در این مدت او را ندیده اند چه برسد از این به بعد.

وی در تشریح غذا همسرش گفته بود: ما از اول همواره مشکلاتی داشتیم درباره ی ملاقات ها و احضارها و تهدیدها، خصوصا روی خانواده که طبعا حساسیت همسر من است و در حال حاضر مدتی است که این فشارها بیشتر شده و تمرکز آن را بر روی بچه های ما گذاشتند. دخترم را ممنوع الخروج کردند و اخیرا از شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تماس گرفتند در رابطه با آن ممنوع الخروجی ما را شفاها احضار کردند، که همسرم از این هم خبر دار شد. از طرفی ملاقات های حضوری ما هم بیش از سه ماه است که توسط دادستانی قطع شده، ملاقات های کابینی ما را هم به روزهای چهارشنبه تبعید کردند که مانند بقیه روزهای یکشنبه نباشیم تا اینگونه بتوانند ما را منزوی کرده و تحت کنترل داشته باشند. از سوی دیگر دختر من روزهای چهارشنبه ۴ ساعت درس ریاضی دارد که منطقا نمی تواند هر هفته غیبت کند و از اول مهرماه فقط یک بار توانسته به دیدن مادرش بیاید. و وقتی که مهراوه نمی آید رفتن ما بی او کمی سخت و تلخ است. تقاضا کردیم که روز را تغییر بدهند، درخواست کردیم مثل بقیه یکشنبه باشد و یا هر روز دیگری غیر از این روز که مخالفت کردند. مشکل دیگر هم بحث تلفن است که ۱۸ ماه است تلفن های زندانیان سیاسی قطع شده و این بی خبری برای یک مادر در طول هفته آزار دهنده است.

نسرین ستوده از ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ در بازداشت است و در دادگاه به جرم “اقدام علیه امنیت ملی، تبانی و تبلیغ علیه نظام و عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر” به تحمل ۱۱ سال حبس تعزیری، ۲۰ سال محرومیت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور و به جرم تظاهر به بی حجابی به ۵۰ هزار تومان جریمه


Mir Hossein Mousavi – Our Victory Will Not Be Achieved Through the Defeat of Another

On the last Friday of Ramadan this year, I was amongst a group of individuals, some of whom welcomed me with clenched fists, desiring nothing more than to to see me dead. While traversing the commotion filled road alongside each other, I closely examined the expression on their faces and realized how dear those faces are to me. It became apparent to me that our victory will not be achieved through the defeat of another, for we must all prosper together, even though the journey to awareness and the full recognition of the promise of such prosperity may take longer for some than others.

Mir Hossein Mousavi Statement #13 [following the protests on Quds Day in 2009]
اینجانب آخرین جمعه از رمضان امسال را در میان کسانی حاضر شدم که جمعی از آنان با مشت‌های گره کرده به پیشوازم آمده بودند و برایم آرزوی مرگ داشتند. در مسیر پرهیاهویی که بایکدیگر همراه شده بودیم سیمایشان را مرور می‌کردم و می‌دیدم‌ که آن چهره‌ها را دوست دارم. و می دیدم پیروزی ما آن چیزی نیست که در آن کسی شکست بخورد. همه باید با هم کامیاب شویم، اگرچه برخی مژده این کامیابی را دیرتر درک کنندمیر حسین موسوی ، بیانیه ۱۳