Monthly Archives: June 2010

Majid Tavakoli Suffering from a Severe Case of Abdonminal Bleeding


HRANA – Majid Tavakoli, renowned student activist is suffering from a severe case of abdominal bleeding at Evin prison. Tavakoli’s physical condition is rapidly deteriorating and he has not been taken to the hospital by prison officials as of yet.

According to reports by HRANA, Tavakoli who was recently transferred to ward 350 at Evin, a ward void of medical facilities, was suffering from extreme cough that lead to an abdominal bleeding. In the past week, Tavakoli has also suffered from continuous nose bleeds ignored by prison officials, despite concerns raised by other prison mates.

During a short interview with HRANA, Ali Tavakoli announced that his brother’s physical condition is dire and stems from a lung infection that began as a result of his dry hunger strike and the difficult conditions while he was in the solitary confinement in Evin’s ward 240.

Based on a very short 30 second phone conversation with her son, Tavakoli’s mother also described his condition as dire and expressed much concern for his well being. Majid informed her during this last phone conversation that it is very probable that he will not be able to make any phone contact for the foreseeable future.

It is highly likely that Tavakoli’s condition was aggravated as a result of the current construction efforts and over crowding in ward 350, leading to prisoners sleeping in corridors. In addition the lack of proper and timely medical treatment, the poor quality and insufficient amount of food, and the temporary shutting off of gas and water have lead to extreme conditions and further distress of the prisoners held in this ward.

It is worth mentioning that in the past week there have also been reports by various news agencies that the prisoners in ward 350 have been forced into labor as a result of the construction efforts.

Majid Tavakoli, a former student at Amir Kabir University in Tehran was arrested and sentenced to 8 1/2 years incarceration and has been in prison since his arrest on December 7th, 2009.


هرانا؛ مجید توکلی دچار خونریزی شدید معده شد
سه شنبه 08 تیر 1389 ساعت 19:13 |

خبرگزاری هرانا – مجید توکلی، فعال سرشناس دانشجویی در زندان دچار خونریزی شدید معده شده؛ مسئولان وی را تاکنون به بیمارستان منتقل نکردند و بر همین اساس وضعیت سلامتی وی وخیم است.

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، آقای توکلی که به تازگی به بند 350 زندان اوین که فاقد هرگونه امکانات پزشکی می باشد، منتقل شده بر اثر سرفه های شدید و عدم رسیدگی پزشکی دچار خونریزی شده است.

وی طی یک هفته ی اخیر مکررا دچار خون دماغ شده بود اما مسئولان زندان در برابر خواسته ی دیگر زندانیان مبنی بر رسیدگی به وضعیت حاد این زندانی سیاسی بی تفاوت بودند.

علی توکلی، در مصاحبه ی کوتاهی با گزارشگر هرانا، حال برادر خود را بسیار وخیم گزارش کرده است و مشکل ایشان را مربوط به بیماری ریه ای که به دلیل شرایط سخت زندان و خصوصا اعتصاب غذا در سلول انفرادی 240 به آن مبتلا شده بود، عنوان کرده است.

مادر آقای توکلی براساس تماسی 30 ثانیه ای که با فرزند دربند خود داشته است، وضعیت وی را بسیار بد توصیف کرده و نگران وی شده است؛ مجید در این تماس یادآور شده که ممکن است تا چندی موفق به برقراری تماس با ایشان نشود.

به نظر می رسد تشدید بیماری وی در اثر عمليات ساختماني و ازدحام بيش از حد زندانيان در بند 350 – خوابيدن در راهرو ها و كريدور – به وجود آمده است. وضعيت اسفبار بهداشتي، عدم درمان مناسب و به موقع، نامناسب و بي كيفيت بودن غداهاي اين بند، قطع گاز و آب براي مدتي محبوسين را دچار مشكلات جدي كرده است.

در هفته گذشته اخباری مبنی بر بیگاری زندانیان محبوس در بند 350، به دلیل ساخت و ساز در درون زندان از سوی خبرگزاری های مختلف منتشر شده است.

مجید توکلی، دانشجوی کشتی سازی دانشگاه پلی تکنیک تهران از 16 آذر ماه سال گذشته تاکنون در زندان به سر می برد و با حکم سنگین هشت و نیم سال حبس تعزیری مواجه است

Pressure on Osanloo Family Continues….


Only a week after the brutal attack and arrest of Mansour Osanloo’s daughter in law, the youngest son of this well known labor activist was also summoned to branch 1027 of the Revolutionary Court today.

In an interview with Rooz, Parvaneh Osanloo, Mansour Osanloo’s wife commented on this recent event and said ” My son was arrested on June 23rd, 2009 and was later released after 18 days in prison. His case was cleared at the time, so I have no idea why he has been summoned again.

In reference to her son’s case Mrs. Osanloo stated: Unlike the previous days, on the 23rd of June last year the streets were rather calm. My son had gone out to buy a pair of shoes, when they arrested him along with a number of others. He was released 18 days later and endured much physical and psychological distress. At the time, I accompanied my son to court and took his medical records with me. I informed them that my son was under medical care due to a recent and serious operation on his skull. I explained that he is unable to leave the house and as such has had no contact with anyone. They asked him a number of questions and closed his case file.”

Mrs. Osanloo added: “Yesterday they called again and summoned my son to branch 1027 for the same case. I have no idea why. Mr. Osanloo has been in jail for 4 years now and they still put his family under such pressure. The incident with my daughter in law occurred just this week and now this new pretext, all to put even more pressure on Mr. Osanloo. When I talked to my husband yesterday by phone, I did not mention our son’s situation. I am waiting to find out more today before I say anything to him.

In reference to her daughter in law’s physical and psychological condition, Mrs. Osanloo said: ” Psychologically, she is very weak right now. She is very unnerved and can not move her right arm. Zoya is currently under medical care. At the moment, we spend most of our time visiting different doctor’s offices.”

Mrs Osanloo who had previously referred to taking legal action regarding her daughter in law, Ms. Samadi’s incident, confirmed today that she has contacted the Judiciary and asked that they look into this incident immediately.

Source: Rooz

افزایش فشارها بر خانواده اسانلو
لیلا طیری

عکس از سایت کسوف

کمتر از یک هفته بعد از بازداشت و ضرب و شتم عروس منصور اسانلو، پسر کوچک این فعال سرشناس کارگری به دادگاه احضار شد

احضار پسر منصور اسانلو

پسر کوچک منصور اسانلو به شعبه 1027 فراخوانده شد و امروز می بایست در دادگاه حضور یابد.

پروانه اسانلو، همسر منصور اسانلو در مصاحبه با “روز” با بیان این خبر توضیح داد: پسر من روز دوم تیر ماه سال گذشته بازداشت و بعد از 18 روز آزاد شده و پرونده او منع تعقیب خورده بود؛ اما نمی دانیم باز چرا او را احضار کرده اند.

خانم اسانلو در تشریح پرونده پسرش گفت: روز دوم تیر خیابان ها آرام بودند و خبری از شلوغی های روزهای قبل نبود. پسرم برای خرید کفش بیرون رفت و او را به همراه تعدادی دیگر بازداشت کردند. خیلی آسیب روحی و روانی دیده بود 18 روز بعد آزاد شد و بعد برای بازپرسی او را احضار کردند که من هم رفتم و پرونده پزشکی پسرم را هم بردم و گفتم که پسر من به دلیل جراحی سنگینی که روی جمجمه اش انجام شده، تحت نظر پزشک است و اکنون در جمجه او پروتز گذاشته اند و او اصلا از خانه بیرون هم نمی رود و با کسی هم ارتباط ندارد. از پسرم سئوال و جواب کردند و تمام شد بعد هم به پرونده اش منع تعقیب زدند.

خانم اسانلو افزود: دیروز باز زنگ زدند و گفتند پسرم باید در راستای همان پرونده به شعبه 1027 برود. نمی دانم چرا؟ آقای اسانلو که 4 سال است در زندان است و اکنون خانواده اش را این گونه تحت فشار قرار می دهند. قضیه عروسم تمام نشده، این مشکل را پیش آورده اند؛ همه اینها برای اعمال فشار به آقای اسانلو است. من دیروز که آقای اسانلو زنگ زد موضوع پسرم را نگفتم تا ببینیم امروز چه اتفاقی می افتد.

وی در خصوص وضعیت جسمی و روحی عروس اش، خانم زویا صمدی گفت: همچنان مشکل روحی دارد، اعصابش به هم ریخته است و دست راستش را هم نمی تواند تکان بدهد. زیر نظر پزشک است و از این پزشک به آن پزشک، مدام در رفت و آمد هستیم.

خانم اسانلو که پیش تر به “روز” گفته بود قضیه خانم صمدی را از طریق قانونی پی گیری خواهد کرد، خبر داد که به مراجع قضایی شکایت کرده و خواهان پی گیری قضایی موضوع شده است.

Zahra Rahnavard: I Hope the News of Zeynab Jalalian’s Imminent Execution is Just a Rumor

In reference to the news regarding Zeynab Jalalian’s possible execution, Zahra Rahnavard stated that she is hopeful that this news is only a rumor, suggesting that the ruling government should once and for all refrain from pressuring its citizens through brutality and instead bestow upon them benevolence and kindness.

The complete content of Zahra Rahnavard’s statement to Jaras is as follows:

In the past few days, rumors of the imminent execution of Zeynab Jalalian have been circulating. Why? Was Zeynab Jalalian a member of a supposed Mohareb [enemy of God] group? Has Zeynab Jalalian ever held a gun in her hands? What was her crime? Was it because last year she put pen to paper, created posters and carried them around with her?

Will God forgive us for destroying and ending the life a women, who embodies compassion and tenderness in every country? Zeynab is a young girl. Why is this young girl not able to benefit from information, awareness, knowledge of our history, sociology, and other such matters?

Do we know whether she is truly innocent or guilty? Is her sentence in accordance with the crime she committed? Is it not better for everyone, particularly women and our youth to be provided with new opportunities enabling them to once again take their legitimate place in society and the political spectrum? Is it not better for a regime that is known as the Military Islamic Republic, to instead reach out to the suffering in a mother’s heart and the frustration felt by the youth? Should they not be treated with kindness and respect instead?

Is it not better to facilitate the further growth of ideas through education and an open culture, rather than stifle them through death sentences?

We must show grave concern for Zeynad and all those like her who are awaiting execution. It comes as no surprise that today, more than 2/3 of the nations in the world have moved away from this form of punishment opting for other means of punishment instead. I know that this conclusion was not reached frivolously but rather through endlessly studies and debate on this subject by many judicial and religious experts.

I am currently not in a position to revise the death penalty, but experience has shown that many of those executed were in need of guidance rather than a death sentence. I remain hopeful that this death sentence against Zeynab Jalalian is but a rumor. I only wish that this government would once and for all refrain from pressuring its citizens through brutality and instead bestow upon them benevolence and kindness.

Source: Jaras ory/18383/

پیام زهرا رهنورد در رابطه با شایعه حکم اعدام زینب جلالیان
جرس: زهرا رهنورد در رابطه با خبر حکم اعدام زینب جلالیان در پیامی اظهار امیدواری کرد که فقط این مجازات برای زینب جلالیان شایعه باشد وگرنه بیایید یک بار برای همیشه شمشیر را نه از رو ببندید و نه از زیر و به جای آن با لبخند پر محبت به روی ملت بنگرید.

متن کامل پیام زهرا رهنورد که در اختیار جرس قرار گرفت به این شرح است:

این روزها شایعه اعدام زینب جلالیان بر سر زبان هاست. چرا؟ آیا زینب جلالیان عضو گروههای به اصطلاح محارب بوده است؟ آیا زینب جلالیان تاکنون اسلحه در دست داشته است؟

آیا فقط دو سال پیش کاغذ و قلم و پوستر تبلیغاتی را به عنوان یک مبلغ گروهی با خود حمل می کرد؟

آیا خدا را خوش می آید و شایسته است یک زن را که مظهر رافت و لطافت درهستی و در هر ملتی است، نابود و از از صحنه روزگار حذف کرد؟ به خصوص که
زینب یک دختر جوان است.

یک دختر جوان، چقدر از اطلاعات ، آگاهی، تاریخ شناسی، قوم شناسی و نظایرآن بهره مند است؟

آیا واقعا او بی گناه است یا با گناه؟ آیا اقدام او با مجازاتش متناسب است یا نه؟ و نهایتا،آیا بهتر نیست برای همه به ویژه زنان و جوانان فرصت های جدیدی را در اختیار نهاد تا بتوانند خود را و جایگاه خود را هم در نظام هستی وهم در نظامات سیاسی و اجتماعی بازیابند؟

آیا بهتر نیست نظامی که به نام جمهوری اسلامی مزین است، قلب های دردمند مادران و تب و تاب جوانان را دریابد و با محبت با آنان رفتار کند؟

آیا بهتر نیست که از طریق فرهنگ و آموزش، روح و روان و اندیشه ها به بالندگی دعوت شود تا اینکه به اعدام اعدام و امحاء آنان اندیشیده شود؟

باید برای زینب و زینب ها یی که در انتظار مجازات مرگ هستند اندیشید.

امروز بیش از دو سوم کشورهای جهان با این مجازات وداع کرده و مجازات دیگری جایگزین کرده اند. این نوشته را مجال آن نیست اما می دانم که در این خصوص اندیشیده اند و بحث های فقهی و دینی آن را کارشناسان نوشته اند.

اکنون در مقام ورود به لزوم تجدید نظر در مجازات مرگ نیستم اما می دانم تجربه نشان داده است بسیاری از اعدام شدگان به ارشاد احتیاج داشته اند اما اعدام دریافت کرده اند.

امید است که فقط این مجازات برای زینب جلالیان شایعه باشد وگرنه بیایید یک بار برای همیشه شمشیر را نه از رو ببندید و نه از زیر و به جای آن با لبخند پر محبت به روی ملت بنگرید

Evin Prison Ward 350 – Majid Tavakoli’s Physical Condition Seriously Deteriorating


Sunday June 27th, 2010. According to reports by HRANA, even though Majid Tavakoli’s physical condition has seriously deteriorated, to date, prison officials have done nothing to treat him. Tavakoli is a well known student activist in Iran, transferred to room #2 in Evin’s general ward 350 on June 22nd, 2010.

HRANA reports that due to the harsh prison conditions and in particular Tavakoli’s dry hunger strike while he was in solitary confinement in ward 240, he is now suffering from a serious lung condition that is rapidly deteriorating with the passing of each day.

The medicines Tavakoli been prescribed by a doctor is no longer sufficient. Dr. Behzadian Nejad, Tavakoli’s prison mate, has recommended that he stop using them due to possible adverse consequences.

Majid Tavakoli is currently being held in room #2 at ward 350 in Evin (formerly room #5). Since his transfer he has only been allowed a 2 minute phone conversation with his family.

As a result of the recent construction efforts many of the imprisoned political prisoners have been transferred from other areas in ward 350 (particularly section 7 and 8) to area, that has more restrictions than other general wards in the prison.

It is worth mentioning that Majid Tavakoli a former student at Amir Kabir University in Tehran, was sentenced to 8 1/2 years in prison and has been incarcerated since December 7th 2009.


شرایط جسمی وخیم مجید توکلی در بند ۳۵۰
يكشنبه, ۰۶ تیر ۱۳۸۹

مجید توکلی، از فعالین معروف جنبش دانشجویی ایران که از اول تیرماه به بند 350 منتقل شده است، در شرایط جسمی نامساعدی به سر می برد و مسئولان نسبت به رسیدگی به وضعیت وی بی توجه اند.

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، آقای توکلی که به دلیل شرایط سخت زندان عموما و اعتصاب غذا در سلول انفرادی بند 240 خصوصا به نارسایی ریوی مبتلا شده است روز به روز شرایط وخیم تری پیدا می کند.

این روند تاجایی است که داروهای قبلی که توسط پزشک برای این زندانی سیاسی تجویز شده بود، دیگر جوابگوی وضعیت وی نیست و دکتر بهزادیان نژاد، هم بند وی، توصیه کرده که دیگر از این دارو ها استفاده نکند چرا که عواقب خواهد داشت.

مجید توکلی اکنون در اتاق 2 بند 350 (اتاق 5 قدیم) محبوس است و از زمان انتقال تاکنون تنها موفق به برقراری یک تماس 2 دقیقه ای با خانواده ی خود شده است.

مدتی است که علی رغم ساخت و ساز و شرایط نامطلوب بند 350، زندانیان سیاسی محبوس در سایر بندها (خصوصا اندرزگاه های7-8) را به این مکان منتقل می کنند. در این بند نسبت به سایر بندهای عمومی، محدودیت های بیش تری به زندانیان اعمال می شود.

لازم به یادآوری است که مجید توکلی، دانشجوی دانشگاه پلی تکنیک تهران، از 16 آذر سال 88 تاکنون در زندان به سر می برد و با حکمی 8 و نیم ساله مواجه است.


Parvaneh Osanloo – “My daughter in law suffered a miscarriage!”


The Osanloo family has requested that legal action be taken to look into the beating and detention of their daughter in law. In an interview with Rooz Mrs. Osanloo said “We were completely unaware of the fact that our daughter in law was two months pregnant. Unfortunately as a result of this brutal attack, she suffered severe bleeding and when we she was examined, we were informed that she had been two months pregnant and had suffered a miscarriage.”

Parvaneh Osanloo added “My daughter in law’s horrific experience was a wake up call for all of us. I ask all International Human Rights Organizations to take action to prevent this type of event from occurring anywhere in the world. I would like to reiterate that if our lives are threatened or anything happens to anyone in my family we will hold the Judiciary and the government of the Islamic Republic directly responsible.

Mansour Osanloo, head of the Syndicate of Workers of Tehran & Suburbs Bus Company and a very well known labor activist is currently serving the fourth year of a five year prison sentence. According to his family, his daughter in law was arrested, taken to an undisclosed location, severely beaten, threatened and later left under the Seyed Khandan bridge.

Both the Judiciary and government officials of the Islamic Republic have remained silent regarding this incident. In an interview with Rooz, Parvaneh Osanloo spoke of her daughter in law’s physical and psychological condition, adding that her family fear for their lives and will hold the Islamic Republic directly responsible for anything that happens to them.

The complete content of this interview is as follows:

Rooz- Mrs. Osanloo in the past few days there have been reports of the arrest and severe beating of Zoya Samadi your daughter in law. Are you going to take any legal action regarding this matter?

Parvaneh Osanloo – Yes we will definitely pursue this matter legally. Unfortunately the incident occurred when everything was closed for three days. We are determined to take legal action on Sunday in order to determine whether for the first time they [referencing the Judiciary] will actually do something to look into such matters.

Rooz – Why do you suppose that they have treated one of your family members in such a manner?

Parvaneh Osanloo – Their only goal is to frighten and intimidate our family. They want to put Mr. Osanloo under pressure.

Rooz – But Mr. Osanloo is already in jail already, why would they want to put even more pressure on him?

Parvaneh Osanloo – This is a question that only these gentlemen can answer. They need to explain why they are so afraid of Mansour when he has been in jail for four years. They need to explain why they treat the family members of a social activist, who is already paying the price for his social activism, in this manner.

Rooz- Is your daughter in law politically or socially active?

Parvaneh Osanloo- No, she is an engineer and has never had any specific political activities. This incident was meant to put Mr. Osanloo under pressure. They arrested my innocent daughter in law and put her under severe physical and psychological distress only to frighten Mr. Osanloo and our family.

Rooz – Do you know who was responsible for this incident?

Parvaneh Osanloo – They had blindfolded Zoya so she has no idea where they took her and who was involved in the incident.

Rooz – What did they specifically demand from Zoya Samadi?

Parvaneh Osanloo – They asked her to sign a letter guaranteeing that Mr. Onsanloo would stop all his activities and leave the country once he was freed from prison.

Rooz – Is Mr. Osanloo aware of this incident? If so, what are his thoughts regarding this matter?

Parvaneh Osanloo – At first we had decided to not tell him anything. We didn’t want him to worry. Unfortunately he had heard the news and we had to inform him of the details. He was of course extremely disturbed by the news and said that we must pursue this matter legally. We are of course one one hundred percent committed to making sure that happens.

Rooz – Is this incident unprecedented or is your family used to such threats?

Parvaneh Osanloo – They started repeatedly threatening my daughter in law about a year ago. They even went to her office a few times and threatened her on the street putting a pistol to her waist. They also summoned her to the 14th branch of the Revolutionary Court one time. When I went to that branch I was told however, that she had never been summoned. The truth is, we never imagined that something like this would happen. She has always obeyed the law. My daughter in law is innocent. She has only seen Mr. Osanloo once in her life and that was on the night of her engagement to our son. She has never even been to prison to visit Mr. Osanloo since his incarceration. She has no connection what so ever with my husband’s activities. The truth is, this incident has truly left us at a loss for words. We could have never imagined such a thing.

Rooz – Did you take any specific action against the aforementioned threats over the past year?

Parvaneh Osanloo – Yes, we approached the head of the Judiciary on a number of occasions. We also wrote letters to Tehran’s prosecutor and the Civil Rights Office of the Judiciary describing this incidents in detail. We were however, never contacted. They never took any action to respond to our complaints and now this latest incident has occurred.

Rooz – What is Ms. Samadi’s current physical and psychological condition?

Parvaneh Osanloo – Unfortunately she has suffered great distress. She is still in shock and psychologically fragile. In addition to bleeding from the nose and damage to her gums and teeth, my daughter in law was also two months pregnant. We were of course not aware of her pregnancy and only found out after she had been examined for severe bleeding that she has suffered a miscarriage.

Rooz – There have been rumors as of late of the possible release of Mr. Osanloo from prison.

Parvaneh Osanloo – Mansour has already served four years of his five year prison sentence. We have also heard these rumors, however, they have not given us any indication that they intend to give him an early leave from prison.

Rooz – Can you tell us about Mr. Osanloo’s condition?

Parvaneh Osanloo – Mansour is currently in section 3 of ward 8 in Rajai Shahr prison. He unfortunately needs to see an eye doctor. He also suffers from a heart condition and needs to have an angiograph, but as you can imagine, he has had access to neither.

Rooz – How do you plan to deal with the incident you just recounted?

Parvaneh Osanloo – In truth there is very little we can do. We can only approach the Judiciary and wait for them to look into this matter. We don’t feel any sense of security. The probably that a similar incident occurs for another one of our family members is very high. This recent incident involving my daughter in law has been a eye awakening experience for all of us. I ask all International Human Rights Organizations to take action to prevent this type of event from occurring anywhere in the world. I would like to reiterate that if our lives are threatened or anything happens to anyone in my family we will hold the Judiciary and the government of the Islamic Republic directly responsible.

Source: Rooz
by Fereshteh Ghazi

براثر حمله ماموران، عروسم فرزندش را سقط کرد

خانواده منصور اسانلو، خواستار پی گیری قانونی بازداشت و ضرب و شتم عروس جوان این خانواده شدند. خانم اسانلو، در مصاحبه با روز ضمن اعلام این خبرهمچنین گفت: عروس من دو ماهه باردار بود و ما این قضیه کاملا بی اطلاع بودیم.او در اثر این حمله به شدت دچار خونریزی شده و وقتی پی گیری کردیم متوجه شدیم دو ماهه باردار بوده و جنین متاسفانه سقط شد.

پروانه اسانلو همچنین به “روز” گفت: قضیه عروسم، زنگ خطری برای همه ما بود. من از نهادهای بین المللی حقوق بشری میخواهم کمک کنند و نگذارند چنین اقداماتی در هیچ کجای دنیا اتفاق بیفتد و همین جا اعلام میکنم که هر یک از اعضای خانواده من جانش به خطر بیفتد و یا اتفاقی برای ما بیفتد مسئولان قوه قضائیه و مسئولان جمهوری اسلامی مقصر هستند.

منصور اسانلو، رئیس هيات مديره سنديكای کارگران شركت واحد اتوبرسرانی ایران و از سرشناس ترین فعالان کارگری ایران است که با اتهاماتی امنیتی به تحمل 5 سال حبس تعزیری محکوم شده است.

اکنون و در حالیکه آقای اسانلو، چهارمین سال زندان خود را پشت سر می گذارد، عروس جوان او براساس اعلام خانواده اش، بازداشت و در مکانی نامعلوم مورد ضرب و شتم قرار گرفته و پس از تهدید برای عدم افشای این قضیه، در پل سید خندان رها شده است.

در حالیکه مقامات قضایی و مسئولان امنیتی جمهوری اسلامی تاکنون در این زمینه سکوت اختیار کرده و از ارائه هر گونه توضیحی خودداری کرده اند، پروانه اسانلو در گفتگو با “روز” از وضعیت جسمی و روحی عروس خانواده و سایر اعضای خانواده آقای اسانلو سخن گفته و اعلام کرده است که خانواده او هیچ گونه امنیتی ندارند و مسئولیت هر اتفاقی برای هر یک از اعضای خانواده آقای اسانلو به عهده مسئولان جمهوری اسلامی است.

این گفتگو را در ذیل بخوانید.

خانم اسانلو، طی روزهای گذشته اخباری مبنی بر بازداشت و ضرب و شتم خانم زویا صمدی منتشر شده است. آیا شما این قضیه را به صورت قانونی پی گیری خواهید کرد؟

بله قطعا پی گیری می کنیم و رسما شکایت خواهیم کرد. متاسفانه وقتی این اتفاق افتاد شب تعطیلی بود و بعد از آن هم تا سه روز تعطیل بود و ما نتوانستیم کاری صورت بدهیم اما قطعا روز یک شنبه در این خصوص اقدام خواهیم کرد تا ببینیم آیا برای اولین بار هم که شده در این گونه موارد رسیدگی خواهد شد یا نه.

فکر میکنید چرا چنین برخوردی با یکی از اعضای خانواده شما صورت گرفته است؟

فقط قصد ایجاد رعب و وحشت برای خانواده ما را دارند. می خواهند آقای اسانلو را تحت فشار قرار دهند.>

آقای اسانلو که زندان هستند، چرا باید ایشان را تحت فشار بیشتر قرار دهند؟

این را باید خود آقایان پاسخ دهند که چرا از منصور که 4 سال است در زندان به سر می برد اینقدر می ترسند و چرا با خانواده کسی که هزینه همه فعالیت های صنفی اش را می پردازد، این چنین رفتار میکنند.

آیا عروس شما فعالیت سیاسی یا اجتماعی خاصی انجام میدهند؟

نه خیر، ایشان مهندس هستند و هیچ گونه فعالیت خاصی انجام نمی دهند. این مساله کاملا در راستای ایجاد فشار مضاعف برای آقای اسانلو صورت گرفته و عروس بی گناه مرا برده و به شدت به روح و روان و جسم او آسیب زده اند تا آقای اسانلو و ما را بترسانند.

آیا شما میدانید این اتفاق از سوی چه ارگان یا نهادی صورت گرفته؟

نه، زویا چشم بند داشته و نه میداند او را کجا برده اند و نه میدانیم که چه کسانی بوده اند.

مشخصا خواسته شان از خانم زویا صمدی چه بوده است؟

از او خواسته بودند برگه تعهدی را امضا کند که براساس آن تعهد دهد آقای اسانلو، بعد از آزادی فعالیتی انجام ندهد و به همراه خانواده اش از کشور خارج شود!

آقای اسانلو در جریان این قضیه هستند؟ ایشان چه نظری دارند؟

ابتدا تصمیم گرفتم چیزی به او نگویم؛ نمی خواستم نگرانی اش بیشتر شود اما خبر را شنیده بود و ناچار شدم همه چیز را به او بگویم. به شدت ناراحت شد و گفت باید از طریق قانونی موضوع را پی گیری کنیم و من هم به ایشان قول دادم که صد در صد این موضوع را پی گیری خواهیم کرد.

این برخوردها با خانواده شما آیا مسبوق به سابقه بوده و تهدیداتی دریافت کرده بودید؟

از یک سال پیش عروسم را بارها به صورت تلفنی تهدید کرده بودند. چند بار به محل کارش رفته بودند و حتی یکبار در خیابان یک کلت کمری را به پهلویش گذاشته و تهدید کرده بودند. یکبار هم به شعبه 14 احضارش کردند و من رفتم اما در آن شعبه گفتند ما احضار نکرده ایم. اما ما هیچ گاه تصور نمی کردیم چنین اتفاقی بیفتد. آقای اسانلو یک فعال صنفی است و هیچ کار غیر قانونی و امنیتی انجام نداده است. او همیشه در چارچوب قانون رفتار کرده و عروسم هم بیگناه است او تا کنون تنها یک بار آقای اسانلو را در شب نامزدی اش دیده و حتی تاکنون به ملاقات آقای اسانلو در زندان هم نرفته است وهیچ ارتباطی با فعالیت های آقای اسانلو ندارد؛واقعا چنین برخوردی برای ما غیر قابل تصور بود.

در خصوص این برخوردها و تهدیداتی که می گویید از یک سال پیش در جریان بوده آیا پی گیری خاصی کرده اید؟

بله بارها به رئیس قوه قضائیه، دادستان تهران و دفتر حقوق شهروندی قوه قضائیه نامه نوشته و همه مسائل را شرح داده ایم اما دریغ از یک پیگیری، نه با ما تماسی گرفتند و نه پی گیری کردند و کار کشید به همین جا که می بینید.

در حال حاضر وضعیت جسمی و روحی خانم صمدی چگونه است؟

متاسفانه آسیب فراوانی دیده است. همچنان در حالت شوک است. هنوز تعادل روانی خود را باز نیافته است. غیر از خونریزی بینی و لثه و آسیبی که به دندان هایش وارد شده، عروس من دو ماهه باردار بود و ما این قضیه کاملا بی اطلاع بودیم. به شدت دچار خونریزی شده و وقتی پی گیری کردیم متوجه شدیم دو ماهه باردار بوده و جنین متاسفانه سقط شد.

این روزها برخی شایعات نیز درباره احتمال آزادی آقای اسانلو به گوش میرسد.

منصور الان 4 سال است در زندان به سر می برد و یک سال از محکومیت او باقی مانده. این زمزمه ها را ما نیز شنیده ایم اما هنوز هیچ نشانه ای از آزادی او نه ما دیده ایم و نه خود منصور.

آقای اسانلو اکنون در چه شرایطی هستند؟

منصور الان در اندرزگاه 3 سالن 8 زندان رجایی شهر است. متاسفانه هم چشم او نیاز به معاینات پزشکی دارد و هم قلب او نیاز به آنژیوگرافی دارد، اما توجهی نمی شود.

با این اوصافی که می فرمایید، شما چه اقداماتی صورت خواهید داد؟

کاری نمی توانیم بکنیم. ما تنها می توانیم به مراجه قضایی مراجعه کنیم و منتظر بمانیم که پی گیری کنند. ما اصلا احساس امنیت نمی کنیم. هر لحظه امکان دارد برای یکی دیگر از اعضای خانواده چنین مشکلاتی ایجاد کنند؛ قضیه عروسم، زنگ خطری برای همه ما بود. من از نهادهای بین المللی حقوق بشری میخواهم کمک کنند و نگذارند چنین اقداماتی در هیچ کجای دنیا اتفاق بیفتد و همین جا اعلام میکنم که هر یک از اعضای خانواده من جانش به خطر بیفتد و یا اتفاقی برای ما بیفتد مسئولان قوه قضائیه و مسئولان جمهوری اسلامی مقصر هستند

They say our leaders are fearful – I respect my fearful leaders. I care for them deeply. I admire their noble apprehension!


They say our leaders are fearful – I respect my fearful leaders! I admire their noble apprehension!

There was a time when we had a leader in our country who gave “firm commands”. No one really understood what logic those commands were based on. He was so secretive about the manner in which he gave commands that many thought he was even supernatural! They would decide for example that there should be martial law and the leader would order “Ignore it!” They would announce that permission had been given to shoot at people and the leader would order “Ignore it!”. They would say, people have been slaughtered and our leader would respond “Kill us all, it will only make our nation stronger!” This leader gave commands with such certainty that he was revered by all and became known as the “charismatic leader”. Millions were love torn by his courage and decisiveness and legends were written about his strength. But no one ever asked “Who were the ones who were killed?” “How many mothers sat in mourning for their sons and daughters?” “How many children were orphaned?” “How many people were widowed?”

With the passage of time, this decisive leader continued with his decisive commands. He said “Khoramshahr must be freed!”, and it was. “Attack now!”, and they did. “Kill!”, and they did. “Get killed!”, and they did. The leader would order and everyone obeyed. That’s because this leader had courage. He was so courageous that he was able to send thousands of people into mine filled fields without raising an eyebrow. Thanks to this leader and his victorious reign, hundreds of thousand of young people were martyred, their chests filled with bullets with hundreds of thousands of flower petals dispersed in their honor. His name would be recorded in history, he who had such courage and decisiveness.

These days we have a new generation of leaders, who are supposedly hesitant and fearful. They worry. They shed tears in the honor of Sohrab and are ashamed of what happened to Ashkan and heavily burdened by what happened to Neda and Taraneh. These days we have leaders whose hands shake each time they must issue a command to attack. They say that these days we have fearful leaders, whose voiced shiver when the time comes when they must give the order “Die!” These days we have leaders who prefer to say “In order to protect the lives and livelihood of the people of our nation, there will be no demonstrations.”

I admire these fearful leaders….. I care for them deeply… I admire their noble apprehension.


رهبران ما ترسویند

یک زمان رهبری در این کشور پیدا شده بود که «قاطعانه» «فرمان» می داد. هیچ کس نمی دانست بر اساس چه منطقی فرمان داده است. آنچنان در این فرمان دادن هایش مرموز بود که بسیاری وی را با ماوراءالطبیعه مرتبط دانستند. مثلا گفته می شد حکومت نظامی است، رهبر فرمان می داد «ندیده بگیرید». می گفتند حق تیر داده اند، رهبر فرمان می داد «ندیده بگیرید». می گفتند کشتار به راه انداخته اند، رهبر فرمان می داد «بکشید ما را، ملت ما بیدارتر می شود». آن رهبر آنچنان قاطع فرمان می داد که محبوب شد. رهبر کاریزماتیک شد. میلیون ها نفر به عشقش سینه چاک می دادند و از شهامت و قاطعیت و قدرت رهبریش افسانه می ساختند. اما هیچ کس نگفت آنان که کشته شدند که بودند؟ چند مادر به سوگ فرزند نشستند؟ چند فرزند یتیم شدند؟ چند نفر بیوه شدند؟

رهبر قاطع بعدها هم به فرامین قاطع اش ادامه داد. «خرمشهر باید آزاد شود». آزاد شد. «لیکن حمله کنید». حمله کردند. «لیکن بکشید». کشتند. «لیکن کشته شوید». کشته شدند. رهبر فرمان می داد و همه اطاعت می کردند. آخر رهبر شهامت داشت. آنقدر شهامت و شجاعت داشت که صدها هزار نفر را بدون اینکه خم به ابرو بیاورد روانه میدان مین می کرد. سینه صدها هزار جوان را سپر گلوله و رگبار می کرد و در نهایت، بر مزار هزاران هزار شهید، صدها هزار گل پرپر شده این «رهبر» بود که پیروز بود. نام او بود که در تاریخ می ماند. او با تمام «شهامت» و «قاطعیتش».

این روزها رهبرانی پیدا شده اند که می ترسند. که نگرانند. که اشک می ریزند در سوگ سهراب و شرمنده اند از روی اشکان و شکسته پشتشان از داغ ندا و ترانه. این روزها رهبران متزلزلی پیدا شده اند که دستشان می لرزد هرگاه می خواهند فرمان حمله را صادر کنند. این روزها رهبران ترسویی پیدا شده اند که صدایشان می لرزد آنگاه که باید فریاد «کشته شوید» سر دهند. و این روزها رهبرانی پیدا شده اند که می گویند: «برای حفظ جان و مال مردم راهپیمایی برگزار نمی شود». من این رهبران ترسو را دوست دارم، به احترام همین ترس مقدس شان

Governor of Tehran – “Give me one good reason why we should have issued a permit for this demonstration?”


Why did I bother to translate this article into English you ask? Not because I am a fan of the Governor of Tehran, that’s for sure, but because I am amazed at how delusional and out of touch he is with the people who live in his city and to whom he is responsible! You’ve got to read it to believe it! This is why my brave brothers and sisters in Iran will continue to fight to remove this oppressive regime. This is why we will proudly stand by their side until the bitter end.

Governor of Tehran – “Give me one good reason why we should have issued a permit for this demonstration

The Governor of Tehran stated “A permit has not been issued for the planned demonstrations this Saturday 22nd Khordad (June 12th). According to reports by ISNA, Morteza Tamadon, Governor of Tehran made the following comments to a local reporter during his early morning visit to the city of Qods: “The conspirators have received a large blow by the Iranian nation. Now that their sinister plans to confront the sacred Islamic Republic are dead, they have resorted to psychological warfare
and intend to harass people and disturb public interest and have requested that the Governor grant a permit for an unrealistic demonstration.”

Tamadon continued: “Their request was presented in the form of a letter. This letter provided no legal guarantees, and before it was even presented to the Governor’s office, it was published on various domestic, anti government sites. We saw no reason what so ever to provide a permit to demonstrate that would disturb a calm society focused on working and making a living. They [the opposition] have continued to disseminate a big lie and insist that the people’s election was fraudulent.”

He added “If these people have requested a permit to march so that they can celebrate on the 22 of Khordad (June 12th), then we should call this celebration by its real name “a lie”. The nation of Iran will never forgive them for their sins and some day they will have to pay for their illegal actions in a court of law.”

Tamadon went on to say ” It is laughable to even think about providing a permit for a demonstration on the 22nd of Khordad and as such their request was denied. Any illegal acts on this day, designed to disturb public order and harass the people will therefore not be tolerated and will be dealt with in accordance with the law.

With regards to the rumors that schools and businesses will be closed on Saturday, the Governor responded “This too is a humorous comment and must be dismissed. It is a rumor devised by the heads of the conspiracy; another means of psychological warfare. The Iranian people are fully aware that this joke is intended for those who live abroad and is far from the reality. Tomorrow all schools and businesses will remain open. Universities will continue with their year end exams in a calm and normal atmosphere and businesses will function as usual.”

Tamadon concluded “The conspirators need to begin reflecting about themselves and their future. This type of rhetoric and gossip will only solidify their dark record in the eyes of the Iranian nation. God willing, soon we will witness the demise of the conspirators and those from whom they take orders.”

Source: Kaleme : aa

استاندار تهران: به چه دلیلی باید به این راهپیمایی مجوز می‌دادیم؟

جمعه, ۲۱ خرداد, ۱۳۸۹

چکیده : بحث خنده‌آور راهپیمایی در 22 خرداد موضوعیت نداشت، لذا برای روز شنبه مجوز هیچ‌گونه تجمعی داده نشده و هر حرکت غیرقانونی که در راستای اخلال در نظم عمومی جامعه و ایجاد مزاحمت برای مردم باشد تحمل نخواهد شد و برابر قانون برخورد می‌شود.

استاندار تهران گفت: هیچ مجوزی برای تجمع در روز ۲۲ خرداد صادر نشده است.

به گزارش ایسنا، مرتضی تمدن صبح امروز در حاشیه بازدید از شهرستان قدس در مصاحبه با خبرنگاران محلی در پاسخ به سوالی درباره صدور مجوز تجمع فردا گفت: جریان فتنه بعد از ضربات پی‌درپی که از ملت ایران خورد و پس از این‌که نقشه‌های شوم‌شان برای مقابله با نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران به بن‌بست رسید، اخیرا دوباره جنگ روانی به راه انداختند و قصد دارند برای مردم و منافع عمومی ایجاد مزاحمت کنند، لذا درخواست راهپیمایی غیرواقعی از استانداری تهران کردند.

تمدن افزود: در همین راستا نامه‌ای فاقد شماره برای استانداری ارسال کردند و هیچ گونه پیگیری نکردند.

وی افزود: این نامه مستند به هیچ ضمانت قانونی نبود و قبل از این‌که به دست استانداری برسد ما آن را در سایت‌های ضد انقلاب و برخی سایت‌های داخلی ملاحظه کردیم.

استاندار تهران گفت: هیچ گونه دلیلی نبود که ما در برابر فضای عمومی جامعه که فضای آرامش و کار و کوشش است مجوز راهپیمایی بدهیم.

تمدن با طرح این سوال که به چه دلیلی باید به این راهپیمایی مجوز می‌دادیم؟ گفت: این‌ها یک دروغ بزرگ در راستای انتخابات مردمی مطرح کردند و آن هم دروغ بزرگ تقلب بود.

وی گفت: اگر این افراد می‌خواهند با این تقاضا راهپیمایی ۲۲ خرداد را جشن بگیرند، باید اسم آن را جشن دروغ بگذاریم، زیرا با حرکات ناروا مرتکب گناه شدند و در پیشگاه ملت هیچ‌گاه بخشیده نخواهند شد و روزی باید در پیشگاه عدالت و دستگاه قانونی پاسخگوی کارهای خلاف قانون خود باشند.

تمدن افزود: بحث خنده‌آور راهپیمایی در ۲۲ خرداد موضوعیت نداشت، لذا برای روز شنبه مجوز هیچ‌گونه تجمعی داده نشده و هر حرکت غیرقانونی که در راستای اخلال در نظم عمومی جامعه و ایجاد مزاحمت برای مردم باشد تحمل نخواهد شد و برابر قانون برخورد می‌شود.

استاندار تهران درباره شایعه تعطیلی ادارات و مدارس در روز شنبه هم گفت: این حرف از همان حرف‌های مسخره‌ای است که سران داخلی و خارجی برای جنگ روانی به راه انداخته‌اند و مردم هم می‌دانند این حرف‌ها بیشتر به طنز خارج نشینان باید تعبیر شود تا واقعیت.

وی افزود: فردا هیچ اداره‌ای تعطیل نیست و امتحانات مدارس و دانشگاه‌ها در فضایی کاملا عادی و آرام برگزار می‌شود و ادارات نیز به کار خود ادامه می‌دهند.

تمدن افزود: ‌فتنه‌گران بهتر است برای خود فکری بکنند، زیرا با این حرف‌ها و شایعات و خودسری‌ها نمی‌توانند کارنامه بسیار سیاه خود را نزد ملت ایران پاک کنند و ان‌شاءالله به زودی شاهد سقوط آنها به همراه اربابانشان باشیم.

استاندار تهران در سفر یک روزه به شهرستان قدس قرار است علاوه بر حضور و سخنرانی در نماز جمعه از طرح‌های عمرانی دیدن و همچنین با حضور در منازل در سه شهید این شهرستان از خانواده آنان تفقد کند

Have you ever had an “Aha” moment? I just did…..


Have you ever had an “Aha” moment? One of those moments when you pause and something amazing goes through your mind? I just did.

Thursday June 10th, 2010 ( Khordad 20th, 1389)

A year has gone by since the hopes and dreams of the brave Iranian people who went to the ballot boxes to bring about change was crushed by a rigged election that brought the illegitimate government of Ahmadinejad to power again. During this year, I have spent many an hour translating the stories of families torn apart by unjust imprisonments. I have translated the untold stories of brave students and political activists who have sacrificed their lives and are in jail, just because they dared to speak of the injustice and to dream of a better life. I have translated stories about beatings, humiliation, insults, brutal forms of torture and even rape inside the prison walls in Iran. I have translated the statements of hope and encouragement made by the opposition leaders Mousavi and Karroubi. The translations may have chronicled many horrors, but they also told of small victories of a nation I’m proud of; a nation that has stood tall and firm against tyranny; a nation that refuses to give up no matter how high the stakes and how low the odds against them; a nation that continues to long, to hope and to fight for what is rightfully theirs, the right to freedom and democracy, the right to determine their own destiny.

Often these translations have brought tears to my eyes. They have broken my heart and left me feeling helpless and in a state of despair. I have wondered, how much longer must my people endure? How many more innocent lives must be lost? When will this nightmare finally end? I had one of those disappointing moments today, when I read the statement by Mousavi and Karroubi who announced that they had decided to cancel the demonstrations planned by the Green for the anniversary of the rigged elections this Saturday June 12th, Khordad 22nd. My first reaction like many others was “Why cancel now? When have they [the government] ever given us a permit in the past? Why lose hope? Isn’t it the right of our people to come to the streets and demonstrate peacefully as defined in article 27 of our Constitution?”

It is then that it finally hit me, that Mousavi and Karroubi were not abandoning the people. They were not saying one way or the other that people should come or not come to the streets. They were merely warning the people that without a permit, the government is going to give themselves the right to claim that the demonstrations are illegal and therefore use force once again, and just as on previous occasions, lives will be lost and many innocent people will be brutally attacked and arrested. What Mousavi and Karroubi were so wisely aware of, is what finally occurred to me in my moment of despair- that the right to come to the streets, the decision to peacefully demonstrate is not theirs to give, but the choice of the brave Iranian people. And so, in two days, like so many other occasions before it in the past year, many of my brothers and sisters in Iran will come out once again and will put their lives at risk so that some day our Iran may be free.

What occurred to me tonight is that no matter how large the obstacle, we must never lose hope; that together we are stronger and we will achieve anything. The land of Ferdowsi is alive and vibrant. The young people of Iran want to be in charge of their own destiny. They desire change with all their heart and are willing to fight for it. In all their wisdom, they also know that change will not happen over night. That it will take time and require patience.

So tonight I decided to put my despair and sadness aside and instead think of all there is to be hopeful for. I was reminded of the hundreds of friends I have made online both Iranian and non Iranian who were strangers to me until a few months ago and now feel like family; all warriors in their own right for dedicating their time to informing the world about the plight of the Iranian people. I decided to be grateful for my thousands of brothers and sisters in Iran who continue to go to the streets and voice their demands. I decided to promise myself to follow the lead of my brothers and sisters in Iran who prefer to be optimistic and continue to have hope rather than give in to anger, misery and despair.

This Saturday I will proudly participate in one of the 80 demonstrations organized outside Iran in solidarity with my people. I will also be blogging and translating all day so that the world knows how courageous they are and that my people realize that they are never alone. Hope and optimism will always win over tyranny and oppression. My people have proven to me that if they are nothing else, they are hopeful, resilient and united in their goal to bring freedom and democracy to Iran. I am humbled by their courage and proud to be one of them.


A perspective from Inside Iran – “Why I believe the people of Iran should come to the streets this 22nd of Khordad, June 12th, & Why I will be there!”


I decided to translate this piece written today by a dear friend because so often we hear brave words of wisdom from Iranians outside of Iran who sit in the safety of their warm living rooms abroad and passionately argue the virtues of why we need to rise, shed blood and have an over night revolution to get rid of this tyrannical regime. While we give our opinions and argue back and forth, some of our brothers and sisters are actually living this misery. I dedicate this translation to all the brave people who have gone back to Iran to be there for the 22nd of Khordad and all those who live there and have been putting their lives at risk every day so that some day our country may be free at last.

Why I believe the people of Iran should come to the streets this 22nd of Khordad & why I will be there… (by @manic77)

I cannot officially invite people to come to the streets this Saturday, but I personally never like to abandon the scene and as such I will be there on Saturday. Mousavi and Karroubi may have canceled the official demonstrations, but they have clearly left the decision to the people of Iran. To this day, neither of them have unequivocally said, come or not come. This brings the point right back to us….

My friends and I and many others we know will be going out this 22nd of Khordad (June 12th). We can’t however, naively expect for the turn out to be like last year on the 25th Khordad, because we also know a few people who came on that day, but are no longer willing to come. They are still Greener than ever but they fear for their lives. To a certain degree, although it’s unfortunate, I understand where they are coming from. Perhaps when they see that we are in the streets they will change their minds and decide to join us later. In general, I want to emphasize that many of those who attended all the demonstrations last year have been preparing for weeks for the 22nd of Khordad and they will all be present again.

Every single person who considers themselves Green and has the means, should attend this Saturday the 22nd of Khordad. It is worth mentioning that the university exams have been scheduled for this day as well. As such the students at the University of Tehran, Sharif and Amir Kabir who all plan to commemorate this day and protest, will be in the midst of taking exams until the afternoon. They have all announced that after their exams are over they plan to join the people in the streets.

We too have an obligation to tell everyone we know to attend. My friends and I will be there for sure. Everyone must make their decision based on their level of bravery and tolerance for fear. Today it is important for us to focus on the fact that the smallest sacrifices will lead to enormous societal awareness. All we need to do on the 22nd of Khordad is go to the streets and march. There is no need for slogans or any type of altercation. Our goal is not necessarily to start a revolution tomorrow. If we have the critical mass on Saturday we will also shout out slogans for change, but what is key and vital is that we attend. We must NOT let go of the golden opportunity in front of us this 22nd of Khordad.

“We are Countless” is not just a slogan for me, I believe in it with all my heart. I also don’t need a permit by a government that has no legitimacy in my eyes to claim what is rightfully mine. The permit for the demonstrations on this 22nd of Khordad was paid with the blood of our Green martyrs.

We will go out this 22nd of Khordad. The decision to attend is yours, but we will be expecting you….


On Thursday 10th June 2010, @manic77 said:

@aliibaabaa #IranElection

من نمیتونم کسی رو دعوت کنم ولی شخصا دوست ندارم صخنه رو خالی بزارم و شنبه میرم .ببینین موضع میرحسین و کروبی هم مشخص هست راهپیمایی رسمی رو کنسل کردن و تصمیم را سپردنش به مردم… تا امروز هم هیچ وقت قطعی نگفتن بیاین یا نه این بر می گرده به خود ما .

من و دوستام با خیلی های دیگر که میشناسم ۲۲ خرداد میریم بیرون. اما اگر انتظار داریم مثل ۲۵ خرداد پارسال بشه که خیلی خوش باوریه چون چند نفر را هم میشناسم که اون روز (۲۵ خرداد ) اومده بودن دیگه حاضر نیستن بیان.. سبز سبزند ولی میترسند تا حدی هم بهشون حق می دم… اما مطمئن هستم اونایی که میگن نمیایم ، اونا هم ببینند ما بیرون هستیم میان ولی خوب شاید یخورده دیر تر … در کل الان خیلی ها هستند که در تمام تظاهرات ها بودند و برای ۲۲ خرداد امسال هم هفته هاست که برنامه گذاشتند و میان . تک تک ما که خودمان را سبز میدونیم و امکانش را داریم باید ۲۲ خرداد شرکت کنیم. در ضمن شنبه امتحان دانشجو ها را گذاشتن .دانشجوها ی دانشگاه امیر کبیر، تهران و شریف که همه توی مسیر هست تا عصر ۲۲ خرداد امتحان دارند و بدشم خیلی از دانشجوها هماهنگ کردند که بیان بیرون و در کنار مردم باشند . ما هم باید از هرکسی که میتونیم دعوت کنیم بیان،خلاصه ما شنبه میریم .. هرکی هم قد غیرت خودش میتونه تصمیم بگیره . الان ما باید فکر کنیم که با دادن کمترین هزینه بیشترین آگاهی رو در سطح جامعه ایجاد کنیم… ما می تونیم روز ۲۲ خرداد بریم فقط تو خیابون راه بریم لازم نیست حتما شعار بدیم یا درگیر بشیم…ما که نمی خواییم همین فردا انقلاب راه بندازیم که فقط به کارای چریکی فکر کنیم.. اگر تعدادمون زیاد بود شعار هم میدیم . مهم شرکت ما هاست ، فرصت ۲۲ خرداد از نباید از دست بدیم ..ء
” ما بیشماریم” برای من شعار نیست ، بهش ایمان دارم . اجازه حکومتی هم که قبولش ندارم اصلن برام مهم نیست ، مجوز ۲۲ خرداد ما خون سرخ شهدا.

ما شنبه ۲۲ خرداد میریم ، شما هم خواستید بیایید، منتظرتون هستیم

Short: aa | Posted from Twitlonger

Zahra Rahnavard’s Interview with Italian News Paper La Repubblica – “I hope to give my life for freedom & democracy”


English Translation of Zahra Rahnavard’s Interview with the Italian News Paper La Repubblica, published yesterday

With her floral Turkmen head scarf and jean shirt worn under her black yet lacy chador, Zahra Rahnavard has been quickly transformed into the most recognized and well known woman in Iran during the elections of the past 30 years. Her image, even more than that of her husband’s, Mir Hossein Mousavi, the candidate for the presidential elections in Iran, has not only been the focus of attention on numerous occasions both by domestic and foreign media outlets, but also has become a hot discussion topic amongst both her supporters and those who appose her. She has been attacked many times both by her own opponents and by those who appose her husband…

Dr. Zahra Rahnavard, artist, sculptor, and university professor, viewed by many social and political activists as a well known advocate for culture, art and politics was asked whether she was satisfied with the manner in which her husband defended her during last year’s presidential debates.

He repeatedly apologized to the Iranian women. In response to attacks by the apposing election candidate on to his wife (Zahra Rahnavard), Mr. Mousavi stated that he views her as the most open minded Iranian woman. Ms. Rahnvard’s response to this comment is as follows “Mr. Mousavi’s comments were symbolic. He may view me as an example amongst many Iranian women, as he [Mousavi] has a lot of respect for all Iranian women.”

When ever someone asks Ms. Rahnavard about her husband Mr. Mousavi, she responds “I am first and foremost Rahnavard and then Mousavi’s wife.”

Ms Rahnavard how did you and your husband endure the constant pressure of the past few months on your lives?

This past year the people of Iran have been exposed to all types of pressure and hardship, only for asking the question “where is my vote?”. This question could have been answered by the ruling government in a legal and peaceful manner. However, the ruling government chose to respond in a most oppressive manner to such a simple and democratic question, arresting and imprisoning and firing bullets at those who dared to pose such a question. Today the demands of the people of Iran are freedom, democracy, rule of the law and free and fair elections. These demands are much more extensive than those presented during the initial protests. It is therefore only normal that when our people are experiencing such hardship, that I, Mr. Mousavi, Mr. Karroubi, Mr. Khatami and their families also face physical trauma, or numerous shocks and charges.

Almost one year ago, you were certain of victory in the elections. Today, under the current circumstances, how do you feel when you look back at those days? Do you feel a sense of anger, surrender, hope or sadness?

Iran’s Green movement seeks prosperity for all Iranians. This when the current ruling government has only lead to further poverty, threatening the fundamental freedom of our people. The past elections were a golden opportunity that was taken away from the people of Iran and this is a real pity.

You and your husband experience constant threats on your lives. Are you not afraid? Do you not feel in any danger? Have you ever thought about leaving your country?

I have never once pondered leaving Iran. Of course before the revolution in Iran, due to the oppression and political limitations under the Shah’s regime I was in the United States and along with my husband was active in organizations such as the Islamic Students of Iran, both in the U.S and in Europe. Today we have been transformed from simple people to well known, effective individuals. Now, much more than in the past, our destiny and future is intertwined with the destiny and future of the nation of Iran. Iran is the place I have selected to live in and to die in. The rest is up to God. With regards to fear, I have never feared any individual or regime in my entire life. I will only fear God when I have not met my responsibilities as a free human being. In comparison to the past, Mousavi is also speaking with courage and much much more daringly. He will never compromise his ideals.

The street protests were much more extensive than predicted and expected by many. Your husband was transformed from a “highly specialized and technical ” individual to a beloved and charismatic leader. Was this more than he expected? Did you knowingly submit yourself to the Iranian people’s movement?

When it comes to the 10th presidential elections held last year, Mousavi, the nation of Iran and I had many expectations. Everyone was looking for improvements in the country’s conditions and fundamental change. Individual freedom, lack of interference in the daily lives of the women and men of our nation, freedom, democracy and the rule of law, were only some of the demands and dreams of our nation. The people’s protests and our collaborative action have been based on mutual desires. However, one thing cannot be denied, that the Iranian people have always been ahead of us and leading us towards their ideals. When the ruling government refused to respond to a natural question by the people of Iran such as “where is my vote?”, resorting to imprisonment, arrests and bullets, then it was only natural for ordinary individuals to become well known and beloved symbols. Mousavi is only one such individual fortunate to have been embraced by the people of Iran.

Are any discussions currently taking place with the ruling government? Are there any attempts to improve the tension and improve current conditions?

Everyone is open and willing to work on resolving the current tensions and difficulties. Unfortunately the ruling government is only after violence. They only seek to oppress and imprison those who criticize and protest. It seems that they are not interested in solving the problems. I believe that based on their current behavior the ruling government is trying to over throw the Islamic Republic; something that neither I, Mousavi, Karroubi or the people of Iran are after. As such, under these circumstances, there can be no discussions.

I would like to emphasize that the Green movement is a reform seeking and peaceful movement. The 22nd, 25th and 30th of Khordad are three important dates in the Green movement of the people of Iran and the presence of millions in the streets on these days will be good news for the future victory of the movement.

What message would you like to give to the world on behalf of the Green movement? What can the world do to help and what actions should they refrain from?

The Green movement and the demands of the people are completely national, Iranian, people based and internal to Iran. They are not dependent on or associated with any forces outside of Iran. However, the progressive thoughts of the world should naturally be towards protecting the rights of countries and the world wide support of those who seek freedom. Though the public abroad must be careful that their governments support the freedom fighters in Iran in their dealings with the Iranian government, in the end the people of Iran are responsible for their own destiny and resolving their issues.

In the past months there have been many reports of executions, rapes and violence against prisoners. How do you react to these issues? Would you like to express your thoughts regarding these matters?

I am fundamentally against any form of violence against anyone. In Iran and within the Green movement we have groups such as artists, journalists, human rights activists, student activists, sports personalities and other groups such as teachers, workers, students and women’s organizations. In addition, tribes and races with a variety of languages and religions live in Iran, all of which can be used as a good opportunity for Iran and the ruling government in Iran, that is, if they take them all under their wings. National unity can be emphasized and made stronger all while respecting the diversity, cultural, ethnic and linguistic rights of the minority who live in Iran. Only then will we witness no violent acts by any group, or people in Iran. I am against any form of violence, including executions. More importantly, the procedures leading to executions should be reviewed. It is important for me to believe that these executions were necessary and based on legal rights and not politically motivated.

If you were to predict today, how do you think this tug of war will end?

Our nation will be victorious and will reach their ideals. This success is because of the stability, strength and resilience of the people and reflects their knowledge and awareness. The rights of the people will prevail even if it takes time.

A modern world does not tolerate dictatorship and tyranny. The digital world of the internet and information dissemination is a world that demands democracy, freedom and personal expression and Iran is part of this world.

Have you ever thought about giving up?

Never! Why would I ever have such an ominous thought? I have committed myself to God and I am hopeful to shed the last drop of my blood in the cause of freedom and democracy. The rest is in the hands of God.

You are a symbol for many women who have entered the scene. What would you like to say with regards to the role of women in the Green Movement?

The current ruling government has focused on oppressing women over the past year. I experienced this personally for the first time this year. The head of their government attacked me in a television debate with Mousavi, questioning my character; although this behavior only led to him being the laughing stock of the nation. Women have been one of the staunch supporters of the Green movement as such the ruling government has focused on oppressing women. However, this oppression has had no affect on their resolve and they have not backed down.

The demands of the women in Iran are twofold 1) National demands such as freedom, democracy, the rule of the law, freedom of political prisoners, right to individual freedoms 2) Elimination of discrimination and strengthening of cultural rights, women’s rights and equal rights under the law.

As I have said repeatedly in the past, democracy is not possible without women and without paying attention to the demands of women.

Have the nuclear issues had any effects on the conditions that occurred after the elections?

The ruling government takes advantage of the nuclear issue. On the surface they make strong statements but in the end they cooperate and seek negotiations with other countries. This is due to their utter lack of legitimacy. Because of their lack of legitimacy inside Iran, on an international level they make concessions towards other countries in order to build legitimacy for themselves. However, when a nation is not in sync with its own government, that government has no prestige anywhere in the world. I am hopeful that the people of Iran will prevail and that we can bring democracy to the people of Iran as soon as possible.

تهیه شده توسط فرانچسکا کافرری با همکاری مصطفی خسروی

دنیای مدرن ، استبداد و دیکتاتوری را بر نمی تابد . دنیای رسانه و اینترنت و دیجیتال و دنیای نظریه ها و اندیشه ها ، خواهان دموکراسی و ازادی ملی و ازادی های فردی است و ایران هم بخشی از این جهان است.

آنچه در زیر می خوانید متن مصاحبه خانم زهرا رهنورد با روزنامه ایتالیایی رپوبلیکا
(La Repubblica) است که روز گذشته منتشر شد:

منبع ترجمه فارسی: ادوار نیوز

زهرا رهنورد با آن روسری گلدار ترکمنی و بلوز جین اش در زیر چادر مشکی اما تور دارش ،خیلی زود تبدیل به مشهورترین زن ایران در همه انتخابات های سی سال گذشته شد.چهره ای که بارها توسط نشریات داخلی و خارجی بیشتر از همسرش میرحسین موسوی کاندیدای ریاست جمهوری ایران مورد توجه قرار گرفت و تبدیل به سوژه داغی برای بحث و جدل میان موافقان و مخالفانش شد.او بارها مورد حمله مخالفان خودش و حتی مخالفان همسرش قرار گرفته است. ..

دکتر زهرا رهنورد ، نقاش و مجسمه ساز و استاد دانشگاه که به اعتقاد بسیاری از فعالان سیاسی و اجتماعی از سالها دور چهره ای مشهور در عرصه فرهنگ ،هنر و سیاست بوده است در بخش پیشین این مصاحبه وقتی در برابر این پرسش قرار گرفت که آیا از دفاع همسرش از او در مناظره انتخاباتی با محمود احمدی نژاد راضی بوده است یا نه؟

بارها از زنان ایرانی پوزش خواست .مهندس موسوی در برابر حمله های تند رقیب انتخاباتی اش در باره همسرش (زهرا رهنورد) او را روشنفکرترین زن ایران لقب داده بود .خانم رهنورد در این باره می گوید :”کلام آقای موسوی یک حرف نمادین بود.شاید مرا نمونه ای از همه زنان ایرانی تلقی کرد.چون او احترام زیادی برای زنان قائل است.”
هر وقت کسی از رهنورد در باره همسرش موسوی سوالی می پرسد، پاسخ می دهد: من اول رهنورد هستم سپس همسر موسوی

خانم رهنورد در ماه های گذشته، تحت فشار دائم، بر شما و همسرتان چه گذشت و چگونه اين دوره را زندگی کرديد؟

به مدت یک سال مردم ایران زیر انواع و اقسام فشارها به سر می برند . زیرا فقط پرسیده بودند که رای شان کجاست ؟ این پرسش می توانست از طرف حاکمیت بطور قانونی و مسالمت آمیز پاسخ داده شود . اما حاکمیت فعلی در برابر این سوال ساده و دموکراتیک استبدای ترین رفتار را انجام داد و مردم سوال کننده را دستگیر و زندانی کرد ، به روی آنها اتش اسلحه گشود. امروز مطالبات مردم ایران آزاد ی، دموکراسی ، قانون گرایی و انتخابات آزاد است . این خواسته ها بسیار گسترده تر از اعتراضات اولیه است . پس طبیعی است وقتی مردم ما در چنین شرایط سختی به سر می برند ، من و موسوی و کروبی وآقای خاتمی و خانواده های ما، هر یک زیر ضربات فیزیکی یا اتهامات و شوک هایی متعدد قرار بگیریم .

در يک چنين روزهائی، تقريباً يکسال پيش، اطمينان به پيروزی در انتخابات داشتيد: با نگاه به اين گذشته، چه احساسی نسبت به آن دوران داريد؟ آيا احساس غضب می کنيد؟ احساس تسليم؟ احساس اميد؟ يا احساس اندوه؟

جنبش سبز ایران در پی سعادت و رفاه مردم است . این در حالی است که حاکمیت فعلی روز به روز بیشتر از گذشته موجب فقر و مکنت مردم و تهدید آزادی های اساسی شده است . انتخابات گذشته فرصت بسیار خوبی بود که از مردم ایران گرفته شد و این مایه تاسف است .

شما و همسرتان بصورت دائم در شرائط تحديد بسر می بريد. آيا ترس داريد؟ خود را در خطر حس می کنيد؟ هرگز فکر کرده ايد که کشورتان را ترک کنيد؟

هرگز به ترک ایران نیاندیشیده ام . البته من ، پیش از انقلاب ایران ، به دلیل انسداد سیاسی و سرکوب های رژیم شاه در آمریکا بودم و فعالیت خارج از کشور را به همراه همسرم در آنجا و از طریق فعالیت در انجمن های اسلامی دانشجویان ایران در آمریکا و اروپا پیگیری می کردیم . اما امروز ما از یک فرد ساده به یک افراد شاخص و موثر تبدیل شده ایم . سرنوشت ما بیش از گذشته به ملت ایران و آینده آن گره خورده است . ایران جایی است که من ان را برای زندگی و مرگ خودم انتخاب کرده ام . تا خدا چه بخواهد .اما در مورد ترس : هرگز در زندگی خود از هیچ فرد ویا نظامی نترسیده ام . انگاه که به مسئولیت های خودم به عنوان یک انسان آزادی خواه عمل نکرده باشم من فقط از خدا می ترسم . موسوی هم در مقایسه با گذشته با شجاعت و جرئت بیشتری صحبت وعمل می کند و هرگز از آرمان هایش کوتاه نخواهد آمد .

احتمالاً تظاهرات خيابانی، بيش از آنکه از سوی اغلب اشخاص پيش بينی می شد و انتظار ميرفت، به پيش رفت. همسر شما يک شخص “فنی و متخصص بود”، که به يک رهبر محبوب و پرجذبه تبديل شد… آيا اين پيشروی و پيش رفت بيش از آنی بود که خود ايشان انتظار داشت؟ آيا شما خود را به دست اين جريان در حال حرکت سپرديد و يا آگاهانه انتظارات ملت را دريافتيد؟

در جریان انتخابات دهم ریاست جمهری ایران و در سال گذشته ، هم من و هم موسوی و هم ملت ایران انتظاراتی داشتیم . همه خواهان بهبود اوضاع کشور و تغییرات اساسی بودیم . احترام به آزادی های فردی ، عدم دخالت در زندگی زنان و مردان این سرزمین ، ازادی و دموکراسی و قانون گرایی .این ها بخشی از خواسته ها و آرزوهای ملتمان بود . اعتراضات و کنش مردم و ما بر یکدیگر تاثیر متقابل داشته است . اما این یک واقعیت است که مردم از ما جلوتر هستند و ما را با خود به سوی آرمان های شان می برند . وقتی حاکمیت حاضر نشد به این پرسش طبیعی مردم ایران که ” رای من کجاست ” ، پاسخ دهد و به جای پاسخ قانونی و مدنی ، زندان و گلوله را به مردم ایران نشان داد ، در این حالت و به طور طبیعی هر مخالف شاخصی می توانست به یک شخصیت مقبول و یا محبوب تبدیل شود . موسوی هم یکی از این شخصیت ها ست که با اقبال مردم روبرو شد .

آيا درحال حاضر گفتگوئی با دولت در جريان است؟ آيا در حال حاضر کوششی برای بازگشودن (گره) و حل شرايط ايجاد شده در جريان است؟

همه مایلند که گره مشکلات فعلی را باز کنند . اما حاکمیت در پی خشونت است . در پی سرکوب و دستگیری مردم و معترضین هستند . گویا نمی خواهند مشکلات را حل کنند . فکر می کنم حاکمیت فعلی با عملکرد بدی که دارد در پی براندازی جمهوری اسلامی است . چیزی که نه مردم و نه کروبی و موسوی و من به دنبال آن هستیم . در نتیجه گفتگویی نمی تواند در جریان باشد .

تاکید می کنم که جنبش سبز یک جنبش اصلاح طلب، نرم و ضد خشونت است .22 ،25 و 30 خرداد سه تاریخ مهم و بزرگ درجنبش سبز مردم ایران است و حضور میلیونی مردم در خیابان دراین روزها بشارت پیروزی این جنبش در اینده بود.

چه پيامی مايليد از سوی جنبش سبز به جهانيان بدهيد؟ جامعه جهانی چه کاری ميتواند انجام دهد و چه عملی را نبايد انجام دهد؟

جنبش سبز و مطالبات مردم کاملا ملی، ایرانی و مردمی و درون جوش است . به هیچ جریان بیرون از ایران وابسته نیست و از آن خط و الهام نمی گیرد. اما افکار مترقی جهان به طور طبیعی باید مدافع حقوق ملت ها باشد و ازادی خواهی را در هر کجای جهان که باشد ، حمایت کند. افکارعمومی جهان باید مواظب باشد که دولت های شان در معامله با دولت ایران، آزادیخواهان ایران را حمایت کنند. اما در نهایت مردم ایران باید خودشان مشکلاتشان را حل کنند .

در ماه های گذشته خبرهای بسيار از اعدام ها، تجاوزها، خشونت ها و به زندان انداختن ها داشتيم. عکس العمل شما در اين موارد چگونه بوده؟ آيا چيزی هست که مايل باشيد در اين زمينه بگوئيد؟

من به طور کلی با خشونت از طرف هرکس که باشد مخالفم . در ایران و در درون جنبش سبز گروه های مرجع مثل هنرمندان ،روزنامه نگاران ،فعالان حقوق بشر ، دانشگاهیان ، ورزشکاران ،و گروه های دیگری مثل جنبش معلمان ، کارگران ، دانشجویان و زنان وجود دارد .

همچنین در اطراف فلات مرکزی ایران اقوام و نژادها با زبان ها و ادیان متفاوت زندگی می کنند که می تواند به یک فرصت خوب برای ایران تبدیل شود . حاکمیت می تواند این ها را به یک فرصت خوب تبدیل کند و همه را زیر بال و پر خود بگیرد و وحدت ملی را در عین تکثر و احترام به حقوق فرهنگ ها و اقلیت های نژادی و زبانی و قومی ، وحدت ملی را تقویت کند . آن وقت خواهیم دید که هیچ حرکت خشنی از سوی هیچ گروه و زبان و مردمی اتفاق نمی افتد . از این رو من با هر نوع خشونت از جمله اعدام مخالفم . اما مهمتر این که روش های دادرسی منجر به اعدام شده است . برای من مهم است و فکر می کنم این اعدام ها ، سیاسی و فاقد وجاهت قانونی لازم و حقوقی بوده است .

اگر امروز بخواهيد پيش بينی ای انجام دهيد، بنظر شما اين زورآزمائی به کجا می کشد و چگونه ختم می شود؟

ملت قطعا پیروز خواهدشد . و به ارمان های خود خواهدرسید . اما این موقعیت مرهون پایداری و مقاومت مردم و هم چنین موجب ارتقاء سطح اطلاعات ، آگاهی و دانایی آنها خواهد بود . نهایتا حق همیشه پیروز است . حتی اگر زمان زیادی لازم داشته باشد .

دنیای مدرن ، استبداد و دیکتاتوری را بر نمی تابد . دنیای رسانه و اینترنت و دیجیتال و دنیای نظریه ها و اندیشه ها ، خواهان دموکراسی و ازادی ملی و ازادی های فردی است و ایران هم بخشی از این جهان است.

آيا هرگز فکر کرده ايد که تسليم شويد و از خيرش بگذريد؟

هرگز! چرا باید چنین فکر شومی به سر من بزند . خودم را به خدا اسپرده ام و امیدوارم تا آخرین قطره خونم را به پای ازادی و دموکراسی بریزم . تا خدا چه بخواهد .

شما سمبل زنانی هستيد که به ميدان آمده اند. چه چيزی مايليد در مورد نقش زنان در جنبش سبز بگوئيد؟

حاکمیت فعلی ایران در این ایام یک سال خیر ، به سرکوب زنان پرداخته و اولین سرکوب را در حق خود من انجام داد . رییس دولت آنها در روند انتخابات در یک مناظره تلویزیونی با موسوی ، حمله را به من شروع کرد و شخصیت علمی و هنری من را زیر سوال برد . اگر چه موجب ریشخند ملت به خودشان شد . زنان به طور جدی از پیش تاران جنبش سبز بوده اند. حاکمیت هم به طور جدی زنان را سرکوب کرده است . اما این سرکوب نقشی در عقب نشینی زنان نداشته است .

زنان ایران همواره در پی تحقق دو دسته مطالبات هستند: 1- مطالبات ملی که تحقق آزادی ، دموکراسی ، قانون گرایی ، آزادی زندانیان سیاسی و آزادی های فردی و شخصی در سطح خصوصی و عمومی و 2- رفع تبعیض و اعاده حیثیت فرهنگی و حقوقی زنان ایران و تنظیم قوانین برابری خواه.

اما من بارها گفته ام تحقق دموکراسی بدون حضور زنان و بدون پاسخ مثبت به مطالبات زنان ممکن نیست .

آيا مسئله هسته ای بر شرائطی که بعد از انتخابات سال گذشته ايجاد گرديده تأثيری داشته و دارد؟

دولت از مسئله هسته ای سوء استفاده می کند . در ظاهر شعارهای تند می دهد و در باطن سازش می کند . و به دنبال معامله با دولت های دیگر است . آن هم به دلیل عدم مشروعیتی که دارد . بنابراین تلاش می کند اگر در ایران نا مشروع است ، در سطح بین المللی با دادن امتیازاتی به دولت های مختلف ، برای خود مشروعیت کسب کند . اما تا ملتی با دولت خود هماهنگ نباشد ، آن دولت در هیچ کجای جهان وجهه ای نخواهد داشت . امیدوارم تحقق ایران پیروز و دموکرات را هر چه زودتر به ملت ایران و جهانیان مژده دهیم.