Daily Archives: July 6, 2011

The Heart Breaking Story of Mohammad Davari, Incarcerated Journalist, Teacher & Editor of Saham News

July 6th, 2011 – [Iranian Journalists: Niki Rahjoo] – He is both a journalist and a teacher.  Though his name appears under every statement published from Evin and he has always participated in every hunger strike, protesting the existing conditions, very few people recognized his name and he is seldom written about.  His name is Mohammad Davari, incarcerated political prisoner and former editor of Saham News, currently behind bars at Evin’s Ward 350.

On rare occasion we have read about his mother’s anguish as a result of having no news of her son and being so far from him through online media outlets.  She is the only person who occasionally speaks of her son’s loneliness and isolation.

His cell mates who have been grated furlough describe Mohammad Davari as a loveable, but quiet and withdrawn man. Mohammad Davari is only one of the incarcerated journalists that to date has been deprived of furlough from prison. As a result of his family living in a province outside of Tehran, Davari has also been denied regular visitation with his family.

Davari’s mother explains how they have incarcerated her family’s main bread earner.  Mohammad does not have a father and he is the apple of his mother’s eyes.  He has always shared the wages he earned as a teacher with his mother.  He always remembered his mother and not a day went by without him asking about her well being.

Impatient as a result of her son’s incarceration, Mohammad’s mother spends her days sending letters to people, complaining and reminiscing about her son, her only hope, her only means for financial support.  She writes about how her son was taken away and incarcerated months ago. She writes about how his wages as a teacher were discontinued.  She writes about how helpless she is that her meager income is not sufficient enough for her to afford visiting her son on a regular basis.

Mohammad Davari was the journalist in charge of Saham News’ Website, the online media outlet belonging to Mehdi Karroubi one of the reformist candidates during the 2009 presidential campaign.  Davari was also responsible for recording the documents regarding the tortures that took place at Kahrizah prison. It was these documents that led to him being sentenced to 6 years in prison and enduring months of solitary confinement.   Mohammad Davari was arrested on September 8th, 2009 at the offices of the National Trust Party [Etemad-e-Melli].

In a letter addressed to Tehran’s Prosecutor, Mehdi Karroubi who was aware of how even months after his arrest, this incarcerated journalist was being pressured into succumbing into televised false confessions against him, assumed full responsibility for all the films and documents regarding the tortures that had taken place at Kahrizak prison. Karroubi reiterated that Davari merely acted as camera man and played no other role in this matter, though his letter had no effect on Davari’s eventual fate.

While behind bars, Mohammad tells his cellmates that he worries about his old and ailing mother; a mother who is now alone and isolated. He explains how visitation days have become some of the most unbearable days of his life, for he incessantly worries that something may have happened to them on the way to and from prison; his ears pierced to the radio while he intently listens to reports regarding road conditions.  He explains to his cellmates how he was filled with hope when he was able to hold his sister and mother in his arms on one of the rare occasions they were able to visit with him at Evin.  Although he misses them dearly, he has asked his family to stop visiting him, at least while all telephones remain disconnected at Evin’s ward 350 – for as much as he enjoys their presence, his is unable to bear the worry that something may happen to them on their long journey to and from prison.  Each time they travel to see him, he worries for days, wondering and not knowing if they have arrived back home safe and sound…..

It was after one of these visits that he wrote a letter to his mother stating: “Holding you and my beloved sister in my arms during a face to face visit in prison filled me with love last week and although my sister broke down in tears and and you and I found our hearts beating at the sight of her distress, honest tears rolling down our faces, I am nevertheless grateful that my dry eyes became wet at the site of her sincere demonstration of love. My patient mother, I am at a loss for words and ashamed to see you endure the hardship of thousands of kilometers of travel , just to come and see me. Given your old age and your physical ailments, these additional difficulties are yet another example of the unforgivable injustices you have had to bear.  Last week the visitation room was filled with the motherly and sisterly love of so many family members of political prisoners. The smell of love had transformed the unbearable prison environment into the fresh air of spring, obliterating the black and cold winter.  Mother did you notice how loving everyone was towards each other on that day? Did you notice how united they are and how certain of their convictions that prison is a place of shame and remorse and not an excuse for feeling proud and being forced to develop strength? This is the secret these prisoners live with, that in their effort to reveal the truth they find themselves trapped in darkness; it is this reality that gives their life an entirely different meaning …”

Mohammad Davari’s mother explains how she is unsure of what to do now that they have discontinued his wages as a teacher. How is she to visit her son? She explains how all the letters she has written to a variety of government officials have been in vain.  Her son has been injured and tortured in prison and her family finds itself in an unbearable predicament.

Davari’s mother explains that her son a journalist and a teacher did not deserve such injustice; he did not deserve not to be allowed to leave the prison walls and barbed wire for even one day of fresh air.  Tears roll down her face as she describes her son’s innocence.  She is no longer able to travel to Tehran on her own to see her son.  She regretfully describes how she yearns to at least hear his voice on the phone, but alas she no longer recalls the last time she was allowed to hear his voice by phone.

Tears rolling down her face she explains: “I don’t have a man in my life to follow up on Mohammad’s case. I just sit and pray to God all day long…”   Mohammad Davari’s mother speaks of how she longs to have a face to face visitation with her son, but these days it looks as though without a letter of authorization she can no longer visit with her son. If only she could hold her son in her arms one last time….

This is the one and only wish of the mother of incarcerated journalist and teacher Mohammad Davari….

Source: http://khabarnegaran.info/article.php3?id_article=214


محمد داوری، يك ملاقات حضوری همه آرزوهاي مادرش

15 تیر 1390



خبرنگاران ایران -نیکی رهجو : هم روزنامه نگار است و هم معلم ، پاي همه بيانيه هايي كه از زندان مي آيد اسمش را مي بيني، در اعتصاب غذاهاي اعتراضي هميشه شركت مي كند و به شرايط موجود اعتراض دارد اما كمتر كسي درباره اش مي داند و يا حتي مي نويسد . او محمد داوري است ، سردبير سايت سحام نيوز که اکنون در بند 350 اوین محبوس است .


گاه گاهي درد دلهاي مادرش را در سايتها خوانده ايم كه از دوري راه و بي خبري از فرزندش گلايه دارد. اوست كه گاه از تنهايي هاي فرزندش سخن مي گويد .تنها او .


هم بندانش كه از زندان به مرخصي مي آيند مي گويند كم حرف است و گوشه گير اما دوست داشتني .


يكي از روزنامه نگاران زنداني است كه تاكنون از حق مرخصي استفاده نكرده و از ملاقات هاي هفتگي مرتب هم به دليل اينكه خانواده اش در شهرستان زندگي مي كنند محروم است .


مادر محمد مي گويد نان آور خانه اش را به زندان برده اند .محمد پدر ندارد و چشم و چراغ مادرش است .حقوق معلمي اش را هميشه با مادر قسمت مي كرد . هميشه به ياد مادرش بود و روزي نبود كه از حال و روزش نپرسد .


مادر محمد كه از دوري فرزندش اين روزها بي تاب است به اين و آن نامه مي نويسد و گلايه مي كند و درد مي كشد، از محمد با نام نان آور و تنها اميدش ياد مي كند . مي نويسد كه چطور پسرش را ماه هاست به زندان برده اند و حقوق معلمي اش را قطع كرده اند .مي نويسد كه در آمد اندكش كفاف نمي دهد كه هر هفته به ملاقات فرزند دلبندش بيايد او بايد چه كند ؟

محمد داوري همان روزنامه نگاري است كه وب سايت سحام نيوز، متعلق به مهدي كروبي ، يكي از كانديداهاي معترض به نتايج انتخابات پرمناقشه سال 88 را اداره مي كرد .او همچنين مسووليت ثبت و ضبط اسناد مربوط به شکنجه در کهریزک را نيز بر عهده گرفته بود. همان ها كه باعث شد به شش سال زندان محكوم شود و ماه ها درسلول انفرادي بماند .اين روزنامه نگار را در تاریخ هفدهم شهریور ماه سال ۱۳۸۸ در دفتر حزب اعتماد ملی بازداشت كردند .


مهدي كروبي كه ماه ها بعد از بازداشت داوري شاهد انواع فشارها به اين روزنامه نگار بود تا در تلويزيون عليه او اقرار كند در نامه‌ای به دادستان تهران، مسئولیت تمام اسناد و فیلم‌هایی را که به عنوان مدارك شکنجه و تجاوز جنسی در زندان‌های ایران ارائه کرده بود به عهده گرفت و محمد داوری را تنها فیلمبردار مصاحبه‌ها عنوان کرد و گفت او هیج نقش دیگری در این ماجرا نداشته است. هر چند اين نامه نيز هيچج تاثير در وضعيت او نداشت .


محمد در آن سوي ديوارها به هم بندانش مي گويد که نگران مادر پيرش است او كه حالا بدون يار و ياور مانده . مي گويد روزهايي كه مي خواهند براي ملاقاتم بيايند از بدترين روزهاي زندگي ام است . مدام دلهره دارم و مي ترسم در راه اتفاقي براي شان بيفتد .

گوشش را به راديو مي چسباند و وضعيت جاده ها را كنترل مي كند، مي خواهد بداند در مسيري كه آنها مي آيند حادثه اي اتفاق نيفتاده باشد . به هم بندانش مي گويد وقتي مادرو خواهرش را در يكي از معدود ملاقاتهاي حضوري شان در اين دو سال در آغوش كشيده پر از اميد شده است .اما به آنها گفته ديگر نيايند ، حداقل تا زماني كه تلفن هاي بند 350 وصل نشده است . او حاضر است اين لحظه قشنگ را با آن همه دلهره و نگراني يك جا طاق بزند .ديگر بيش از اين نمي تواند نگراني را تاب بياورد . او در هر سفر روزها نگران است که آیا خانواده اش به سلامت بر می گردند یا نه؟


او پس از يكي از همين ملاقاتها به مادرش نامه اي نوشت :«هفته گذشته آغوش گرم تو و خواهر عزيزم در ملاقات حضوري مرا پر از عشق كرد و هرچند بغض خواهرم تركيد و قلب شكسته من و تو به تپش افتاد و گونه هايمان خيس باران صداقت شد اما چه خوب شد اين غرش بهاري بغض خواهرانه! چشمان خشكيده مرا خيس نكرد . مادر صبورم، وقتي رنج سفر مسير هزار كيلومتري را تحمل ميكني و به ملاقاتم مي آيي از شرمندگي مي مانم چه بگويم و چگونه اين بزرگي و صبوري را بستايم، آخر با اين سن و سال و مشكلات جسمي كه داري تحمل سختي هاي ديگر ظلمي نابخشودني است كه در حق تو روا داشته مي شود.

هفته گذشته سالن ملاقات از عطر وجود مادرانه وخواهرانه ي شما و ساير اعضاي خانواده ي زنداني ها پر شده بود و بوي خوش آن، فضاي زندان را بهاري ساخته بود و چقدر زمستان رو سياه شد از رو سفيدي شما. مادر جان ديدي اينجا چگونه بچه ها به هم عشق مي ورزند و با تمام وجود با هم يكي شده اند و به طور حتم مي داني كه زندان بايد مايه شرمساري و موجب ندامت گردد نه بهانه افتخار و زمينه ساز مقاومت، و اين راز زندانياني است كه در تلاش براي رهايي حقيقت، خود در بند ظلمت گرفتار شده اند و اين حقيقت است كه زندان را معناي ديگري مي بخشد و به زنداني حال و هواي ديگري مي دهد.»


مادر مي گويد حالا كه حقوق معلمی محمد را قطع کرده اند مانده چه كند ؟ و چگونه به ملاقات فرزندش بيايد ؟كه هر چه نامه نوشته به اين و آن مسوول كمتر نتيجه گرفته است ، پسرش صدمه ديده است و در زندان شكنجه شده و دايره تنگي او و خانواده اش را محاصره كرده است .


مادر مي گويد كه پسر روزنامه نگار و معلمش سزاوار اين همه ظلم نيست كه حتي يك روز نتواند بيرون از ديوارها و سيم خاردارها نفس بكشد. او اشك مي ريزد و از بي گناهي پسرش مي گويد .اينكه ديگر نمي تواند تنها به تهران بيايد و او را بببيند با حسرت مي گويد كاش مي شد حداقل صدايش را از پاي تلفن مي شنيدم اما يادش نمي آيد ،آخرين باري كه صدايش را از پاي تلفن شنيده است.


اشك مي ريزد:مردي ندارم كه پي گير كارهاي محمد باشد فقط نشسته ام و خدا خدا مي كنم

مي گويد دوست دارد پسرش را حضوري ملاقات كند اما انگار اين روزها بدون نامه نمي تواند به ملاقات برود، اي كاش مي توانست پسرش را يك بار ديگر در آغوش بگيرد و اين است همه ی خواسته مادر محمد داوري روزنامه نگار زنداني.


Zahra Rahnavard’s Mother: “My Daughter and Son-In-Law Appear Physically Weak & Have Lost A Severe Amount of Weight!”

July 6th, 2011 – [Kaleme:Zahra Sadr] “Mousavi and Rahnavard’s home has been converted into a prison surrounded by tall iron walls”; this is the observation echoed by employees of the Office of the President and doctors and patients at Shahid Shorideh hospital situated across from Akhtar street, the street where Mousavi’s house is located.

We are reminded of the cold days when are hearts were warmed by a Green woman who either secretly left the house or did so despite major altercations with security agents waiting outside her residence, so that she could get herself to gatherings where so many patiently awaited her arrival.

Zahra Rahnavard always insisted on justice, she fought against discrimination, took pride in being a scholar of the Quran and as a result of her popularity endured repeated insults.  It wasn’t long ago that in a sit in at Alzahra University, her head scarf was unduly snatched off her head and private pictures of her were broadcasted in public. They attacked her with pepper gas and tear gas, leaving bruises on her body from lashes by batons. She was insulted, accosted and interrogated while walking outside her home. Finally after threatening to expel her on numerous occasions, they banned her from entering Tehran University where she was a professor and as customary then and continues even now, proceeded to spread lies about her.

140 days have passed since Mir Hossein Mousavi and Zahra Rahnavard were incarcerated in their own home.  The restless heart of a mother is unfamiliar with the counting of the passing days. The restless heart of a mother does not comprehend why the dead-end street where her daughter lives has been converted into a prison, surrounded by black, tall iron gates.  The restless and worried heart of a mother is now facing the bitter reality that her daughter can no longer pick up the phone or appear at her door steps for a casual visit, for she has been incarcerated in her own house.  They lie and insist that she is free and preoccupied with her art. Lies that leave her family with valid concerns that she too will perhaps be deprived of seeing her old and ailing father one more time, just as Mir Hossein was deprived of seeing his late father Esmail.

Zahra Rahnavard’s mother was much like we expected her to be. The strength in her voice was reminiscent of the cries of protest by Iran’s Green lady; the pain hidden behind her words, evoking the pain endured by the mothers of all Green prisoners of conscience.  To interview an old and aging mother under such circumstances is not an easy task; a mother whose family has been exposed to a variety of threats, their worry increasing with the passing of each day, while they patiently await any news of their daughter

Mrs. Navab Safavi explains that during her last visit this month she was extremely concerned for her daughter and son-in-law as they seemed physically weak and had both lost a severe amount of weight.  She is of the opinion that this entire ordeal is more like kidnapping than anything else

The following is the content of our discussion regarding the latest status of Mir Hossein Mousavi and Zahra Rahnavard with Mrs. Navab Safavi, Rahnavard’s old and ailing mother:

What is the latest news on Mir Hossein Mousavi and Dr. Rahnavard?

I saw my son-in-law and my daughter approximately two weeks ago.  As always, they were mentally strong and in high spirits.

To what extent are you free to behave as you wish during these visits? For example, are your other children who also miss them allowed to be present during these visits?

The visitations generally take place without any prior coordination. However, on a few occasions my other children happened to also be present when the spontaneous visitation was allowed.

Are you allowed to speak freely during these visitations?  To what extent do you believe these visitations reflect the reality of their current circumstances?

 I am a mother and obviously speak my mind freely. Of course I refrain from discussing politics because I have heard them tell my children that they should avoid speaking about politics during visitations for if they do, these limited and rare visitations will also be banned.  Of course, it goes without saying that all visitations take place in the presence of a large number of security agents. A number of these security agents, both male and female remain inside the house and sit next to us at all times.  I have not counted the number of security agents outside the house, but suffice to say, there are many of them.

I have no information what so ever and am not aware of the specifics of how they live under house arrest. I doubt that anyone has any such information. It must be said, however, that after a month and a half of no news they did contacted my husband and I on a few rare occasions.

How have the visitations been for Dr. Rahnavard’s daughters? Do they visit their mother regularly? How do they describe these visitations?

Unfortunately my grandchildren, Dr. Rahnavard’s daughters were left in the dark for long periods of time regarding their mother’s well being.  For approximately 3 months they were deprived of all visitation. At one point, except for the few  moments when Mousavi and my daughter were allowed to visit his late father’s body prior to him being buried, the family had had no contact with Dr. Rahnavard and Mr. Mousavi for more than 50 days.  In the past 40 days however, there have been some limited visits in the presence of female and male security agents who have installed cameras everywhere.

My poor grandchildren don’t speak to me much regarding this issue for it is very difficult to discuss anything given the constant and permanent controls and they of course don’t want me to worry.  It goes without saying that the presence of the security forces, the constant controls, bodily searches, searches even of food items and personal belongings has been difficult on my grandchildren.  They even go as far as searching Mousavi and Rahnavard’s grandchildrens’ hair to make sure that nothing has been hidden, removing their hair clips. Is this acceptable behavior I ask?

How have the security agents treated you, your grandchildren, Dr. Rahnavard and Mr. Mousavi during these visitations?

On the surface they are polite, but in reality their behavior is threatening.  For example, my daughter is not allowed to say one word to me in private. Their eyes are on us at all times. They listen to every thing asked and everything said. They repeatedly state that we should refrain from providing any news [from the outside world]. They threaten and demand that we keep silent. But how long must this silence last?

How would you describe the families spirits? How are Dr. Rahnavard and Mr. Mousavi’s daughters holding up? Do they face any particular problems

Much like their parents, my grandchildren have strong spirits and are resistant.  Everyone is pained as a result of the predicament we find ourselves in.  I am a mother and my daughter’s father is sick. I worry that something will happen to my husband, much like what happened to the late Mousavi senior.  I hope and pray that such a thing does not happen and that my beloved husband continues to be amongst us for as long as possible.

Do you have any news of the physical condition of Dr. Rahnavard and Mr. Mousavi?

Unfortunately I am not allowed to see them all the time and as a result of their incarceration we have had limited visits at best. Their appearance during our last visit was however, extremely worrisome. They were both very pale and thin. Both my daughter and my son-in-law seemed to have suddenly lost a significant amount of weight.  I am a mother and this was apparent to me.  I have no idea what they have had to endure.  Of course as soon as they realized that we were worried and upset they mentioned that they sometimes fast.  I am sure however, that this cannot be the real reason and we are extremely worried about this extreme and sudden weight loss and their pale and weak physical appearance.

This is of course a very important issue. How is their medical condition? Do you know whether or not they are under the supervision of a specific physician?

Prior to their house arrest, my daughter and son-in-law were completely healthy.  Everyone is aware of this fact. If it were not the case, they would have not been able to be so active in the past two years.  Naturally, I am not in a position to speak regarding their current physical well being.  I can only make a judgment based on their appearance. It goes without saying that their daughters are also worried as a result of the changes in their physical appearance and voiced their concern.  They [security agents] said that they have their own doctor and will follow up accordingly.  It goes without saying that as long as we are not allowed to use our own doctor, we will continue to worry about their physical well being.

Source: Kaleme: http://www.kaleme.com/1390/04/15/klm-64324/

ناگفته های زندان خانگی در گفت و گو با خانم نواب صفوی مادر زهرا رهنورد

آخرین خبر درباره میرحسین، رهنورد؛ وضعیت جسمی نگران کننده،روحیه عالی، برخوردهای تهدیدآمیز ماموران با خانواده


چهارشنبه, ۱۵ تیر, ۱۳۹۰

چکیده :من که مدام نمی بینمشان و به هرحال دیدارها هم محدود بوده چون اونها زندانی هستند. اما از روی ظاهر می توانم بگویم که نسبت به ملاقات های اخیر، دفعه آخر متوجه رنگ پریدگی و لاغری شدید و ناگهانی دختر و دامادم شدم. و این از نظر من که مادر هستم پنهان نبود. من نمیدانم واقعا بر آنها چه گذشته است. البته خودشان برای اینکه ناراحتی ما را دیدند و خواستند من را از نگرانی در آورند گفتند گاهی روزه می گیرند. اما بی شک دلیلش این نمی تواند باشد و تغییر ناگهانی ظاهری آنها و رنگ کاهی پوست و از دست دادن وزنشان به شدت نگران کننده است….

کلمه- زهرا صدر: «خانه‌ی موسوی و رهنورد را به زندانی با دیوارهای بلند آهنی برای آنها تبدیل کردند.» این، مشاهدات برخی از کارمندان نهاد ریاست جمهوری، پزشکان و بیماران بیمارستان شهید شوریده است که روبه‌روی کوچه اختر قرار دارد؛ کوچه‌ای که منزل موسوی در آن واقع شده است.

یاد آر روزهای سردی را که دلگرم بودیم بانوی سبزی که گاه مخفی و بیشتر پس از درگیر شدن با مامورین امنیتی از خانه بیرون می زد و با هزار زحمت، خودش را به جمع های منتظر می رساند.

رهنورد برای اصرارش بر حق جویی، برای مبارزه بر تبعیض ها ، برای قرآن پژوهی اش، محبوبیتش بارها به باد تهمت وتوهین گرفته شد. هنوز زمان طولانی نگذشته است از آن روزی که درصحن دانشگاه الزهرا، به ناروا روسری از سرش کشیدند. در صحن علنی مجلس عکسهای خصوصیش را پخش کردند. سالها اجازه چاپ کتابهایش را ندادند با اندیشه اش به ستیز پرداختند در طول مبارزات جنبش سبز. با گاز فلفل و اشک آور به او حمله ور گشتند، با ضربات باتوم کبودش کردند یا در خیابان برسر او تاختند و و بی ادبانه به سوال و بازجوییش کشیدند. دست آخر چه سبک فکرانه بعداز چندین بار تهدید بر اخراج، از ورودش به دانشگاه تهران جلو گیری کردند بعد از آنهم چنانکه رسمشان بود و هست، به دروغ پردازیهای خود در این زمینه ادامه دادند و از این طریق به آرام کردن دلهای بیمار خود پرداختند.

تمام آن روزها، زمزمه های نگران مادر بدرقه ی راهش بود و نگاه های سکوت پدر به یاد تمام مجاهدت های جوانی، ستایشگر استحکام قدومش بود.

امروز تقویم می گوید از زندانی کردن میرحسین و رهنورد صد و چهل روز گذشته است. اما دل بی قرار مادر شمردن نمی داند. دل بی تاب مادر کوچه ی بن بستی می شناسد که با دیوار و نرده هایی آهنی و سیاه، زندان شده است. دل نگران مادر، دختری را می شناسد که دیگر پشت زنگ تلفن حالی نمی پرسد و درآستانه ی در خانه مادری ظاهر نمی شود.

امروز نیز او را در خانه خودش زندانی کرده اند. به دروغ می گویند آزاد است و سرگرم فعالیتهای هنری و اما دغدغه این روزهای خانواده نگران او است که نکند این پدر پیر تن وجان فرسوده چون اسماعیل پدر میرحسین تشنه دیدار فرزند ارشد و چشم به در دوخته از میانشان رخت


مادر زهرا رهنورد همان بود که انتظار می رفت، استحکام صدایش، یاد آور فریادهای بانوی سبز ایران بود و غم پنهان شده در گفتارش، درد مادران دیگر اسرای سبز را تداعی می کرد. صحبت کردن و مصاحبه با مادری پیر در این شرایط ساده نیست. مادری که خانواده اش در معرض تهدیدهای مختلف هر روز نگران تر از قبل منتظر خبری نشسته اند.

او این ماه ها شاهد ضعف جسمانی و کاهش وزن شدید دختر و دامادش بوده است که در دیدار آخر کاملا مشهود و نگران کننده بوده است. همچنین براین باور بود که کل این روند غلط بیشتر به آدم ربایی شبیه بوده است.

در باره وضعیت میرحسین موسوی و زهرا رهنورد گفت و گویی را با خانم نواب صفوی مادر پیر خانم رهنورد انجام داده ایم که با هم می خوانیم:

از آخرین خبری که از آقای مهندس و خانم دکتر دارید برای ما می گویید؟


حدود دو هفته پیش با داماد و دخترم ملاقات داشتم. و آنها هم روحیه ی خیلی خوب و قوی داشتند، محکم، مثل همیشه.

آزادی عمل در این دیدارها چقدرهست؟ مثلا فرزندان دیگرتون هم که به هرحال دلتنگ هستند می تونن باشن؟


ملاقات بدون هماهنگی قبلی بوده و به همین دلیل یکی دو بار اتفاقی فرزندان دیگرم هم حضور داشته اند.


در ملاقات می توانید راحت صحبت کنید؟ فکر می کنید چقدر فضای آن با واقعیتی که در آن محصور هستند تطابق می کند؟

من یک مادرم و حتما راحت صحبت خودم را می کنم. البته حرف های سیاسی نمی زنم چون شنیدم که به بچه ها هم گفته اند در دیدارها حرف سیاسی نزنند که در غیر این صورت همین دیدارهای محدود کوتاه هم قطع می شود تمام دیدارها هم با حضور تعداد خیلی زیادی از مامورها انجام می شود. یک عده داخل هستند خانم و آقا یعنی آنها هم در زوایای مختلف کنار ما می نشینند. در فضای بیرون هم که خب من تابه حال نشمرده ام اما خیلی زیاد هستند.

من هیچ اطلاعی درباره اینکه در جاییکه حصر هستند چگونه زندگی می کنند ندارم و بعید می دانم که کسی هم اطلاعی داشته باشد. البته این را هم بگویم که بعد از یک ماه و نیم بی خبری چندباری خیلی کم به من و همسرم تلفن کرده اند.

ملاقات دخترخانمها به چه ترتیبی است؟ مرتب می توانند به ملاقات بروند؟ و تعریفشان از ملاقاتها چه بوده است؟

متاسفانه باید بگویم که نوه هایم یعنی دخترها به مدت طولانی از پدر و مادرشان بی خبر بوده اند و برای ۳ ماه اول که تقریبا ملاقاتی نداشته اند حتی یکبار بیش از ۵۰ روز تمام خانواده به طور مطلق از آنها بی خبر بودند. جز چند دقیقه بالای سر پدر مرحومِ آقای موسوی. ولی در ۴۰ روز اخیرملاقات های محدودی صورت گرفته است که آنهم با حضور مامورهای خانم و آقا و دوربینهای متعدد نصب شده در محل بوده است.

طفلک نوه هایم با من زیاد صحبت نمی کنند. چرا که صحبت کردن راجع به این قضیه با کنترل دائمی مکالمه ها و دیدارهای خانوادگیمان سخت است در ضمن آنها نمی خواهند مرا نگران کنند. اما حتما بودن نیروهای امنیتی و کنترل کردن و بازرسی بدنی دختران ایشان و حتی مواد خوراکی که برده اند و لوازم نوه های دختر و دامادم برایشان خیلی آزاردهنده بوده است. حتی وقتی بچه ها می روند موهای سر آن ها را هم گشته اند که ببینند چه چیزی قایم کرده اند. گل سرشان راباز کرده اند. آخر این رفتار درست


برخورد ماموران با شما و دختران آقای موسوی و خود مهندس و همسرشان چطور است

در ظاهر که محترمانه، اما واقعیتش تهدید امیز است. مثلا دختر من نمی تواند یک کلمه به من خصوصی چیزی بگوید، چشم های آنها مرتب روی ماست که ببینند کی چه می شنود و چه جواب می دهد. همیشه هم می گویند خبر ندهید، تهدید می کنند و می گویند سکوت کنید. اما تا کی؟

وضع روحی خانواده ، دخترهای مهندس چه؟ آیا آنها مشکل خاصی ندارند؟

آن ها هم مثل پدر و مادرشان روحیه ی مقاومی دارند. اما همگی ناراحتند از اینکه در چنین مخمصه گرفتار شده ایم. من یک مادرم. پدرش هم که بیمار است و من می ترسم اتفاقی بدی برایش بیفتد. مثل اتفاقی که برای موسوی بزرگ افتاد. امیدوارم همچین اتفاقی نیفته و سایه ی ایشون همچنان بر سر ما باشد.

از وضعیت جسمی خانم رهنورد و آقای موسوی چه خبری دارید؟

من که مدام نمی بینمشان و به هرحال دیدارها هم محدود بوده چون اونها زندانی هستند. اما از روی ظاهر می توانم بگویم که نسبت به ملاقات های اخیر، دفعه آخر متوجه رنگ پریدگی و لاغری شدید و ناگهانی دختر و دامادم شدم. و این از نظر من که مادر هستم پنهان نبود. من نمیدانم واقعا بر آنها چه گذشته است. البته خودشان برای اینکه ناراحتی ما را دیدند و خواستند من را از نگرانی در آورند گفتند گاهی روزه می گیرند. اما بی شک دلیلش این نمی تواند باشد و تغییر ناگهانی ظاهری آنها و رنگ کاهی پوست و از دست دادن وزنشان به شدت نگران کننده است.

خوب این مساله ی خیلی مهمیه…. اصلا وضعیت پزشکی آنها چطور است؟ قبل و یا بعد از زندان شما خبر دارید؟ مثلا آیا تحت نظر پزشک خاصی هستند؟

دخترم و دامادم پیش از این سالم سالم بودند و همه هم این را می دانستند. اصلا اگر غیر از این بود که نمی توانستند اینهمه فعالیت و جنب و جوش در این دو ساله داشته باشند. الان را طبیعتا نمی توانم بگویم، فقط از روی ظاهر و جسمشان می توانم قضاوت کنم. این نگرانی البته برای دخترانش و بقیه اعضای خانواده هم پیش آمد و همه پیگیر شدند. اما آنها گفتند که خودمان دکتر داریم و پیگیری میکنیم. ولی پزشک از طرف ما نبوده است. معلوم است که تا زمانی که پزشک از طرف ما نباشد نگرانی ما همچنان باقیست