Complete Lack of News Regarding Political Prisoners Previously on Hunger Strike at Evin

16_on_hunger_strike

Thursday August 11th, 2010- Summary: The families of the political prisoners ask Tehran’sprosecutor:” How can we be sure of the physical condition of our lovedones after two grueling weeks of hunger strike? The only way we can bereassured of their well being is if we are given the opportunity to hear their voices, if they are transferred back to the general ward at Evin and when we are finally given permission to visit with them.”

Two days after the end of their hunger strike, the families of the political prisoners remain extremely concerned, waiting for any news regarding their loved ones.  According to reports received from Evin, the 16 politica lprisoners who went on hunger strike for 15 days in protest to unacceptable conditions at Evin’s ward 350 remain in solitary confinement.

Keyvan Samimi, imprisoned journalist is still on hunger strike and has announced that he will continue until his colleagues are transferred to thegeneral ward at Evin.  The 16 political prisoners have also been deprived of meeting with their families for two consecutive weeks.  As a result, the families are asking prison officials and judicial authorities why their loved ones are still in solitary confinement after 17 days and why they havebeen deprived of all contact with their families.

The concerned families have posed the following question of Tehran Prosecutor:” How can we be sure of the physical condition of our loved ones after two grueling weeks of hunger strike? The only way we can be reassured of their well being is if we are given the opportunity to hear their voices, if they are transferred back to the general ward at Evin and when weare finally given permission to visit with them.”

Fifteen of the sixteen political prisoners ended their 15 day hunger strikeafter receiving numerous messages from Green supporters, political and civilactivists and many others concerned for their health.  In a message addressed to the Iranian nation they said: “We will continue to insist onour human rights and the basic rights of all prisoners. We pledge to continue to fight until all prisoners who are part of our beloved nation gain access totheir full legal rights.”

The following is a short overview of the latest status of the 16 political prisoners:

Keyvan Samimi, 62 years is continuing with his hunger strike despite thefact that his colleagues ended theirs 2 days ago. According to the family ofthis political prisoner, Keyvan has always worried about his prison mates and is an ardent “defender” of prisoner rights. Today, the family members of this imprisoned journalist are the ones extremely concerned for him. At Evin’s ward 350, Samimi has earned the title “Perpetual Protestor”. Even though Samimi’s spirit is very strong and his prison experiences during the Shah’s regime have made him highly resistant to prison conditions, nevertheless, his family are extremely worried about his physical condition. Samimi has been sentenced to 6 years prison.

Jila Bani Yaghoub, Bahman Ahmadi Amouei’s wife expressed concern regarding her husband’s well being while he was on hunger strike and said: “Bahmanis strong, but believe me, I have finally come to the conclusion that people are not made of steel and all this pressure will eventually have its toll. Humans are nothing but skin, bones and muscle. This type of pressure weakens both the body and the soul leading to his eventual destruction.”  In the same statement, Bani Yaghoub spoke of her husband’s patience, a characteristic he is well known for amongst his prison mates at Evin’s ward 350.

A year has passed since the incarceration of journalist and head of the Information Committee at Iran’s Islamic Participation Front, Hossein Nourani Nejad. According to his wife Parastoo, this has been a year in which her husband has traversed many a path, leading him to a hunger strike as a last resort to achieve his goals. Hossein’s friends have been deprived of seeing him for one year. With thepassing of each day, the date of his release approaches, despite the fact thathe has had to spend the latter part of his sentence behind the walls ofsolitary confinement.

Abdollah Momeni is a student activist and spokes person for Daftar-e Tahkim Vahdat. He is kind and friendly. When he was released from prison temporarily, Momeni was repeatedly threatened to be thrown back in jail. This according to his wife because he refused to give in to his interrogator’s demands a fact that ultimately resulted in him being transferred back to the walls of solitary confinement without any news from him.

Majid Dari and Zia Nabavi are two “Starred” students at Evin prison. Even though they have both been threatened to long prison terms due to their activism, they nevertheless remain proud, taking advantage of a hunger strike the only resort left for political prisoners under pressure at Evin.  Even though they had endured 15 days of hunger strike they still remain in solitary confinement. Zia Nabavi, refuses to think negatively even of his interrogators, always seeking to find excuses for their strange and ill behavior. According to his prison mates, if you ask Zia there are no ill doers in this world.

Ali Malihi, is yet another student activist in solitary confinement. His friends claim that Ali’s hunger strike for them is a protest against laughter. They have promised not to laugh until his safe return.

At 19, Ali Parviz, student activist is the youngest of the 16 political prisoners who were on hunger strike at Evin. His mother remains very concerned for his well being and awaits his safe return.

Hamid Reza Mohammadi, political activist, Jafar Eghdami, civil activist, Abrahim (Nader) Babai, civil activist are veterans of the Iran Iraq war. Eventhough very few people have spoke and written about them, in an effort to fight for their rights, they too deprived themselves of food for over two weeks and still remain behind the dark walls of solitary confinement. Hamid Reza Mohammadi’s mother is extremely concerned for her son’s well being.

Kouhyar Goodarzi, human rights activist and web blogger, is Parvin Mokhtareh’s only child who has traversed the Kerman-Tehran route many a times with the hope to see her son, even if for only a few seconds. Unfortunately, Mokhtareh has not even had the opportunity to hear his voice behind bars.

Student activist Majid Tavakoli’s mother, is no less concerned for her son than Mrs. Mokhtareh. Mrs. Tavkoli has been deprived of seeing her son for days. She lives in Shiraz, her only hope to once again hear her son’s voice; a voice she is sure remains strong, despite enduring a long hunger strike.

Gholam Hossein Arashi, Mohammad Hossein Sohrabi Rad and Peyman Karimi Azad were all arrested after the Ashura protests. Even though Peyman Karimi Azad suffers from diabetes, no one is aware of his physical condition as he too remains behind the wall of solitary confinement.

Source: http://www.kaleme.com/1389/05/21/klm-28627



بی خبری مطلق از زندانیان اعتصاب کننده اوین

پنجشنبه, ۲۱ مرداد, ۱۳۸۹

چکیده : خانواده های زندانیان از دادستان تهران می پرسند که از کجا مطمئن باشیم که حال عزیزانمان پس از اعتصاب غذای دو هفته ای اکنون مساعد است . تنها شنیدن صدای آنها و انتقال شان به بند عمومی و اجازه ملاقات می تواند خیال مان را تا حدودی درباره سلامت این عزیزان راحت کند .این گزارش مروری کوتاه بر آخرین اطلاعات موجود از این زندانی ها دارد.

کلمه :بی خبری مطلق از زندانیان اعتصاب کننده اوین که فقط دو روز است به اعتصاب غذای شان پایان داه اند موجب نگرانی خانواده این زندانیان شده است .

براساس گزارش های رسیده از اوین به کلمه ،شانزده زندانی که به مدت پانزده روز به خاطر اعتراض به شرایط نامناسب بند ۳۵۰ دست به اعتصاب غذار زده بودندهمچنان در سلول انفرادی به سر می برند.

کیوان صمیمی، روزنامه نگار دربند همچنان در اعتصاب غذا به سر می برد و اعلام کرده است که تا بازگرداندن دیگر یارانش به بند عمومی دست از اعتصاب غذا نخواهد کشید .

این زندانیان سیاسی دو هفته متوالی هم هست که از ملاقات با خانواده هایشان محروم شده اند . خانواده این زندانیان از مسوولان زندان و مقامات قضایی می پرسند که چرا پس از هفده روز از انتقال این زندانیان به سلول انفرادی آنها همچنان در سلول انفرادی رها شده و اجازه هیچگونه تماسی با خانواده هایشان ندارند .

خانواده های زندانیان از دادستان تهران می پرسند که از کجا مطمئن باشیم که حال عزیزانمان پس از اعتصاب غذای دو هفته ای اکنون مساعد است . تنها شنیدن صدای آنها و انتقال شان به بند عمومی و اجازه ملاقات می تواند خیال مان را تا حدودی درباره سلامت این عزیزان راحت کند .

پانزده زندانی سیاسی درشانزدهمین روز اعتصاب غذای خود، پس از دریافت پیام های همراهان جنبش سبز، فعالان سیاسی و کنشگران مدنی و دیگر اقشار مردم که نگران سلامت آنها بودند، اعتصاب غذای خود را شکستند.

آنها در این پیام همچنین خطاب به مردم ایران گفتند : ما همچنان برخواسته های بر حق خود که حقوق انسانی و اولیه یک زندانی است پافشاری می کنیم و با شما عهد می بندیم به مبارزه خود برای تحقق کامل حقوق قانونی همه زندانیان که بخشی از حقوق ملت است ،ادامه

بدهیم

در اینجا مروری کوتاه بر آخرین وضعیت این شانزده زندانی خواهیم داشت

کیوان صمیمی ۶۲ ساله که هم اکنون نیز در اعتصاب غذا به سر می برد یکی از زندانیانی است که به گفته خانواده اش همیشه “مدافع” و “نگران” وضعیت زندانیان بوده است .اکنون خانواده این روزنامه نگار دربند به شدت نگران سلامت او هستند.

معترض همیشگی بند ۳۵۰ لقبی است که صمیمی به آن مشهور شده است . او روحیه ای بسیار محکم و قوی دارد و تجربه های زندان های رژیم شاه از او انسانی مقاوم ساخته است اما با این همه خانواده او به شدت نگران سلامتش هستند .این روزنامه نگار به شش سال حبس تعزیری محکوم شده است

«بهمن قوی است ، اما باور کنید سالهاست که به این باور رسیده ام که انسان فولاد نیست که با ضرباتی که بر سرش فرود می آید آبدیده تر شود .انسان مشتی گوشت و خون و استخوان است که ضربه هایی که بر او فرود می اید می تواند آنقدر ضعیف و ضعیف ترش کند که تا مرز نابودی پیش برود.»

این نوشته ای از ژیلا بنی یعقوب است که در مدت اعتصاب غذای همسرش بهمن احمدی امویی نوشته و نگرانی اش را نسبت به سلامت او یادآور ی کرده است . او از بهمن و صبوری اش گفته است .صفتی که به آن معروف است و زندانیان بند ۳۵۰ نیز با همین صفت او را می شناسند و همیشه ازآن یاد می کنند .

یک سال از زندانی بودن حسین نورانی نژاد روزنامه نگار و رییس کمیته اطلاع رسانی جبهه مشارکت می گذرد.به قول همسرش پرستو سرمدی یک سال است که حسین تمامی مسیرها را پیموده است و آخرین حربه اش گرسنگی بوده است برای رسیدن به هدف. حسین را یک سال است که دوستانش ندیده اند . روزها می گذرند و زمان آزادی اش نزدیک تر می شود هرچند که روزهای پایانی زندانی بودن اش هم همچون زمان دستگیری مهمان سلول انفرادی است .

عبدالله مومنی فعال دانشجویی و سخنگوی ادوار تحکیم وحدت است . مهربان و صمیمی . وقتی برای مرخصی آمد بارها و بارها تهدید به بازگشت به زندان شد. به قول همسرش برای این بود که به خواسته ‌های بازجویانش تن نمی داد بازجوهایی که می خواستند عبدالله مطابق میل آنها رفتار کند .برای همین دوباره دیوارهای بلند پذیرایش شدند و اکنون در گوشه سلول انفرادی است.بدون اینکه کسی کوچکترین خبری از او داشته باشد .

مجید دری و ضیانبوی ستاره دارهای اوین هستند. ستاره دارهایی که هر کدام به تبعید و زندان های طولانی مدت تهدید شده اند . اما باز هم سر بلند کردند و از تنها حربه ای که یک زندانی سیاسی در زندان در اختیار دارد استفاده کردند . آنها هیچ چیز نخوردند و اکنون در سلول انفرادی نگهداری می شوند .ضیا نبوی که حتی بازجوهایش را نیز دوست دارد و دلیلی برای رفتارهای عجیب شان می آورد .به قول هم بندانش همه چیز را در دستگاه خاموش ناشدنی معرفت شناسی اش به نحوی توجیه می کند، گویی هیچ خطا کاری در این عالم وجود ندارد.

علی ملیحی دیگر زندانی است که این روزها مهمان سلول های انفرادی است او هم فعال دانشجویی است . دوستانش می گویند اعتصاب غذای او اعتصاب خنده های آنها بوده است . آنها عهد بسته اند تا او بازنگردد دوباره نمی خندند .

علی پرویز فعال دانشجویی،فقط ۱۹ سال دارد و جوانترین اعتصاب کننده اوین به حساب می آید . مادرش هنوز نگران اوست و چشم به راهش .

حمیدرضا محمدی فعال سیاسی، جعفراقدامی فعال مدنی، ، ابراهیم (نادر) بابایی فعال مدنی و از جانبازان جنگ ایران و عراق است .کمتر کسی درباره آنها گفته و نوشته است .اما آنها هم دو هفته تمام برای احقاق خق شان لب بر غذا بستند و اکنون تنها در گوشه سلول هایشان نشسته اند .اما مادر حمید رضا محمدی به شدت دلتنگش است او روزهاست که بدون فرزندش لقمه ای آسان از گلویش پایین نرفته است .

کوهیار گودرزی ، فعال حقوق بشر و وب نگار،تنها فرزند پروین مخترع است او این روزها بارها راه کرمان -تهران را پیموده است تا شاید بتواند یک لحظه فرزندش را ببیند . اما حتی تاکنون موفق نشده صدای او را از پشت سیم ها بشنود.

مادر مجید توکلی،فعال دانشجویی هم کمتر از مادر کوهیار نگران فرزندش نیست .روزها است که فرزندش را ندیده است . او در شیراز زندگی می کند و تنها چشم به راه دوباره شنیدن صدای فرزندش است . صدایی که می داند بعد از اعتصاب غذاهای متعدد هچنان پر صلابت است .

غلامحسین عرشی ، محمد حسین سهرابی راد و پیمان کریمی آزاد از بازداشت شدگان حوادث عاشورا هستند . هنوز کسی نمی داند بر پیمان کریمی آزاد که مبتلا به بیماری دیابت است چه گذشته است .او همچنان همراه بقیه یاران دربند در سلول انفرادی نگهداری می شود

About banooyesabz

Translator for Iran's Green Movement View all posts by banooyesabz

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: