Mousavi’s Response to the Security Council Resolution 1929


Wednesday July 7th, 2010. Summary: We must all realize that the intent behind sanctions is not to bring the government to its knees. If we look back at the experience of August 19th, 1953 and the bitter fate of Iraq and Afghanistan in contemporary history, it should serve as a clear warning that some governments see their own survival in the continuation of this crisis, in intensified hostilities and even go as far as encouraging the use of a military offensive. It is up to the Green movement to create reconciliation by remaining true to its principles while confronting this clear risk. Resistance to potential foreign threats and invasion is a necessity and amongst other areas, should be an area of focus for the Green movement.

Mir Hossein Mousavi, Prime Minister for 8 years during the time of sacred defense of our country, responds to the Security Council Resolution 1929 against our nation, providing solutions for facing the consequences that lie ahead for Iran as a result of these sanctions. According to Kalame, the main content of this statement is as follows:

Unfortunately, the Security Council’s resolution 1929 was finally passed. This resolution and other resolutions could have easily been avoided had we used some tact and wisdom. If we are discussing this resolution today, it is not to pour further salt on a wound, rather because ignoring the consequences of this resolution will only make matters worse. Even if we state that this resolution is a pretext, it does not minimize the effects of tumultuous and manipulative policies. Of course swearing at and insulting other countries may have an effect on a small domestic audience with limited awareness, however, in reality it does nothing but further deteriorate the situation outside our borders. Unfortunately, unlike certain politicians in our country who put their own personal interests above that of our country’s national interests, we doubt that the authorities of the countries imposing sanctions on us define their own interests outside the framework of their country’s national interests. I am hopeful that our nation paid close attention to the vulgar response given by Russia’s Foreign Minister to one of the speakers. In his response he pointed to a fact that has been repeatedly witnessed in international relations, mainly that for Russia (and other countries, such as the United States, China, Turkey, Brazil and others) the most important criteria is protecting Russia’s national interests – although understanding this simple point seems to be difficult for those [in our country] who are unfortunately too wrapped up in their own short term interests to even notice it. To me, however, it abundantly clear that this resolution is going to have an adverse effect on our country’s security and economy. It will lead to a reduction in our GDP, higher unemployment, more economic and social pressures on our people, result in a widening of the gap between the development of our country vis-a vis our neighboring countries and in effect serve as the last nail in the coffin that was being prepared over the past twenty years. Anyone with any common sense will know that the passing of this resolution will only lead to the further isolation and vulnerability of our country.

The fate of other countries in the region that have proudly fallen for the empty rhetoric of such short sited nations is a pitiful fate that we should all be conscious of.

Currently, it is important to focus on solutions that will minimize the threats to our independence, territorial integrity and the legitimate rights of our country. It goes without saying that safeguarding our freedom, the rights of our citizens and defending our national security will not be possible without the free and informed consent of our citizens. Green social networks must focus on solutions designed to safeguard us from this undesirable event. Before pointing out some of these possible solutions, it is important that we condemn this cruel and unnecessary resolution. We are being condemned while Palestinian land is still easily occupied by others who are given the right to nuclear bombs, while we are deprived of the right to use nuclear technology for peaceful purposes. Surely this resolution is against our country. We must nevertheless also keep our eyes open to the effects of other existing, yet chaotic and adventurous policies.

1. The first and most essential solution to countering this resolution is to ensure that our nation is informed in an honest and forthright manner. It is our people’s right to better understand the details of this resolution and the additional sanctions that are being added to it. Our people need to understand the effects of these sanctions on the unemployment rate, on inflation, on our GDP and the ability of our nation to progress. In other words, they need to understand how it effects their bottom line. Referring to this resolution as a torn piece of paper is not going to solve the problems and challenges facing our nation. If our people have to face and fight an adversity that was not of their choosing, we must at least gain their trust; a trust that will only be developed through transparency and a government that is truthful and forthright.

2. One of the points our people must to be made aware of, is the predictable security risks resulting from this new resolution. Many of our citizens are unaware of extent of the dangers associated with the path that we have fallen into due to ignorance and exaggeration. The witty rants and boasts by certain individuals pretending that nothing has happened is nothing but betrayal of our people. If our nation’s readiness is the most important element in fighting the potential dangers we face, then it is incumbent upon us to inform them as much as possible about the potential security consequences associated with the current situation we find ourselves in. If this is too difficult a task for those responsible for our government, they should at least allow non-government owned media outlets to freely inform our citizens of the necessary analysis with compassion and without exaggeration of the facts.

3. These new conditions require that we expand the current limited circle of advisers to the nuclear issue. As far as I am aware, unlike the era when Mr. Khatami was president, we currently have less people and individuals with far less experience than in the past, handling this sensitive matter. One of the main reasons why we find ourselves in this undesirable and critical position is due to this limited circle of advisers. Governments of countries that have dealt with the nuclear issue successfully, in addition to having legitimacy, observe national alliances, building upon collective and even relative consensus. What is wrong with allowing our country’s parliament to make decisions with regards to the principles governing our country’s nuclear policy the same way they made decisions with regards to the American hostages? Instead, our parliament is left with no recourse but to come up with last minute, dictated legislation designed to justify the incorrect decision making processes of our government. Why is it that a select few are making secretive decisions about matters that affect the future of our entire nation? Were our people not supposed to be in charge of their own destiny? Why should our people be in agreement with every decision we make? Are the principles associated with referendum meaningless in our society to the extent that every time some one refers to them they have to face a barrage of insults and threats? Should we not instead allow our people to be involved in sensitive and important decisions that effect our entire nation?

4. Under the current conditions, a rift between the people and the government will only result in a higher risk of danger from foreign influences and those with bad intentions. The rigged elections, the oppression that occurred after the elections, the mismanagement and corruption, the deceit and confusing economic and cultural policies have lead to a crisis and lack of confidence in the government and a distancing of the people from the ruling powers. Today, more than ever it is vital that we begin to pay attention to and address the solutions that were set forth in the Green movement’s statement #17. A repressive and illegitimate government that is at war with its own people is ill equipped to effectively deal with foreign threats. Under these circumstances, they [the illegitimate ruling government] have to either pay an unfair ransom, or put the country under imminent risk. As a result, creating a safe backdrop for free, fair, competitive and non-selective elections, and ensuring freedom of press, freedom of political prisoners, taking care of the families of those martyred and harmed becomes even more vital. If our people are our main asset for dealing with the serious situation we currently face, then their opinion and viewpoint should be respected. Before making any decisions, we must carefully consider the impact of these decisions on the lives of teachers, white collar workers, laborers, salaried workers, the poor and all those working hard to make a living in our society. It is not fair to have the youth who are seeking jobs pay the price of arbitrary and adventurous decisions made by the government. Let us all bear witness to a bunch of hollering, baton carrying thugs who do nothing but threaten the lives, livelihood and dignity of our people in broad day light, and speak of bombarding our parliament in broad day light all under the pretext of pro-government support. Is this how we run the world?

5. Fostering hatred, creating enemies and continued factional killings have only led to the regime becoming even more empty handed. A brief look at the events that took place in New York and Geneva last year only shed more light to the weakness of this government. In order to overcome this dangerous crisis of management in our country will have to utilize every capacity at our disposal. The danger we face is significant enough that referring to important personalities such as Mr. Hashemi, Khatami, Rohani, Aghazadeh, Larijani and others is a necessity. Is it not unfortunate that our former president [Khatami, someone with wide international support and respect] would be prevented from traveling abroad, when his presence would have been instrumental in defending our nation’s rights when it comes to nuclear technology? Everyone in our country is aware of the fact that most of the qualified managers and individuals who should be used as an elite force to run the country when in crisis have been excluded from all important policy making decisions. How should we view this obvious, extremely concerning and controversial reality?

6. The current activities of the IRGC (Sepah) are questionable to say the least. On the one hand the IRGC and Basiji forces are aiming their weapons directly at the people of our nation instead of at our enemies, playing a key role in the oppression and interrogation of political forces and those opposing the regime. On the other hand the IRGC has also become involved in our nation’s economy in an unprecedented manner. Certainly, restoring the IRGC’s original responsibilities will lead to reviving the honorable role of this institution as defenders of our sacred nation. It will also reduce the dangers resulting from greed and malice, enable a more healthy economy, reduce corruption and further encourage the private sector. An IRGC that is more concerned with the volatility of the dollar on the open market and interference in the affairs of banking, the stock market and export and import contracts cannot be trusted with the security of our nation and our revolution. Unfortunately we are currently witnessing the deterioration of popular support for the IRGC. If this trend continues, it is foreseeable that the IRGC will become exceedingly more interested in defending its own interest in the stocks of companies and institutions in is invested in rather than defending our nation. Eventually this interest will transform them into authoritarian power that works against the best interest of our nation. If love and trust of the armed forces is considered one of their greatest assets, today the activities of the IRGC as it relates to the economy and our security have led to the significant decrease of their social capital.

We all know that the brave and chivalrous forces within the IRGC are fed up with this type of behavior. Let us not forget the people’s hatred of the financial and security institutions during the time of the monarchy and to what extent they were instrumental in the people’s anger. As a result of the resolution and sanctions imposed on our country, reviewing the role of the IRGC and Basiji should be a key concern for everyone looking for the best interest of our nation, regardless of our background or affiliation. Here I would like to also reiterate that the attack of the Basiji on Mr. Karroubi and Khatami , the events that occurred on June 4th of this year and the recent attack and insult of our parliament only further facilitates the interests and goals of those who have imposed the sanctions on our country.

7. The last point we need to focus on is that the sanctions are not designed to bring the government to its knees. If we look back at the experience of August 19th, 1953 and the bitter fate of Iraq and Afghanistan in contemporary history, it should serve as a clear warning that some governments see their own survival in the continuation of this crisis, in intensified hostilities and even go as far as encouraging the use of a military offensive. It is up to the Green movement to create reconciliation by remaining true to its principles while confronting this clear risk. Resistance to potential foreign threats and invasion is a necessity and amongst other areas, should be an area of focus for the Green movement. We must demonstrate to our people that the way out of this crisis is to return to the principles and solutions presented by the Green movement since its inception a year ago. The Green movement should use its influence and power in the international arena to show foreign powers that it will not allow them to take advantage of the weakness and illegitimacy of the current ruling government and harm the territorial integrity and interests of our nation.

The Green movement will continue to focus on building awareness within all sectors of our society and in doing so will not allow the oppressors [ruling government] to escape from accountability and responsibility towards our nation by creating a crisis and unnecessary military conflict. We will continue to fight the systematic suppression and intimidation of opponents of this government and will not allow them [the ruling government] to focus on their own short term interests and in doing so compromise our national interests.

Source: Kaleme

یادداشتی پیرامون قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت

چهارشنبه, ۱۶ تیر, ۱۳۸۹

چکیده : همه توجه داشته باشیم که قصد از تحریم ها صرف به زانو درآوردن دولت نیست. تجربه 28 مرداد 1332 و سرنوشت تلخ عراق وافغانستان در زمان معاصر پیشاروی ماست وهشیاری مضاعف آنکه چه بسا بخشی از دولتیان شانس بقای خود را درادامه این بحران وتشدید مخاصمات وحتی تشویق دشمنان برای تعرض نظامی ببینند. بر جنبش سبز است که بین پایداری بر اصول و هویت خود و مقابله با این خطر روشن وفاقی ایجاد نماید. ما باید عنصر مقاومت در مقابل تهدید و تعرض خارجی را به عنوان یک ضرورت در کنار سایر مطالبات خود بنشانیم.

کلمه: میرحسین موسوی نخست وزیر هشت سال دفاع مقدس در یادداشتی به طرح نظرات خود پیرامون قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت علیه کشورمان و نیز تدابیری که می توان برای مواجهه با پیامدهای پیش روی ایران لحاظ کرد پرداخت. به گزارش کلمه متن یادداشت میر حسین موسوی به شرح زیر است:

سرانجام و متاسفانه قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت صادر شد. قطعنامه و قطعنامه هایی که می توانست با تدبیر وعقلانیت بر کشور ما تحمیل نشود. تاکید بر این واقعیت نمک پاشیدن روی زخم نیست؛ بلکه از آن روست که تجاهل در این زمینه پیامدهای آن را وخیم تر خواهد ساخت. اینکه بگوئیم این قطعنامه چون یک دستمال استفاده شده است مصائب ناشی از سیاستهای پر هیاهو وعوامفریبانه راتخفیف نخواهد داد. البته در این میان، فحش و توهین به کشورهای دیگر ممکن است مصرف داخلی برای عده ای کم اطلاع داشته باشد اما در واقعیت بیرونی جز بدتر کردن اوضاع تاثیری نخواهد داشت. مگر تردید داریم که مسئولان این کشورها همواره منافع خود را در چهارچوب منافع ملی کشورشان تعریف می کنند و نه متاسفانه مانند برخی از سیاستمداران ما که منافع خود وجناح خود رابه جای منافع ملی جا می زنند. من امیدوارم که ملت ما به پاسخی که وزیرامورخارجه روسیه به یکی از سخنرانی های عوامانه داد دقت کرده باشند. این جوابیه یک واقعیت بدیهی در روابط بین الملل را تکرار می کند و اینکه برای روسیه ( وشما کشورهای دیگر چون آمریکا، چین، ترکیه و برزیل و… را اضافه کنید) مهمترین مساله حفظ منافع ملی روسیه است، اگرچه درک این نکته ساده برای کسانی که اسیر منافع کوتاه مدت خویشند مشکل باشد. برای اینجانب مانند روز روشن است که این قطعنامه بر امنیت و اقتصاد کشور ما اثرخواهد گذاشت. تولید ناخالص را پائین خواهد آورد، بیکاری را بیشتر خواهد کرد، مردم را در تنگنای مشکلات بیشترمعیشتی واجتماعی قرار خواهد داد، فاصله ما را ازکشورهای در حال رشد جهان بویژه کشورهای همسایه رقیب بیشتر خواهد ساخت و آخرین میخ را بر تابوت چشم اندازبیست ساله خواهد کوبید. کدام عقل سلیم است که نداند کشورما امروز پس از صدور قطعنامه آسیب پذیرتر و منزوی تر از گذشته شده است؟

سرنوشت کشورهای دیگر در منطقه که در دام لفاظی های مغرورانه ومیان تهی دولتیانشان افتادند وسرنوشت شوم و ترحم برانگیزی پیدا کردند باید جلوی چشم همه ما باشد.

آنچه در شرایط کنونی مهم است، اندیشیدن به راه حلهائی است که بتواند احتمالات خطر رابرای استقلال، تمامیت ارضی و حقوق مشروع کشور به حداقل برساند و در عین حال پاسدار آزادی و حقوق شهروندان باشد که حفظ امنیت ملی بدون پشتوانه شهروندانی آزاد و آگاه ممکن نیست. شبکه های سبز مشفقانه به راه حلهائی که می تواند به دفع این شر عارض گشته کمک کند بپردازند. قبل از اشاره به تعدادی از این راه حل ها تاکید بر محکومیت این قطعنامه ظالمانه ضروری است. ما در شرایطی محکوم می شویم که به سادگی ازجنایات در سرزمینهای اشغال شده فلسطین وبمبهای هسته ای آن غمض عین می شود وحق استفاده صلح آمیز از تکنولوژی هسته ای ازما دریغ می گردد. بی تردید این یک قطعنامه بر ضد ملت ماست. گرچه در کنار آن ما نمی توانیم ازتاثیر سیاستهای ماجراجویانه و مغشوش چشم بپوشیم…

۱- اولین وضروری ترین راه حل و حتی فوری ترین آن اطلاع رسانی صادقانه به ملت است. این حق مردم است که ماهیت قطعنامه و تحریم های دیگری که در حال افزوده شدن به آن است بشناسند. باید آنها بدانند این تحریمها چه اثری بر سفره آنها و روی نرخ بیکاری و تورم وتولید وپیشرفت کشورو امنیت می گذارد. صرفا گفتن اینکه این قطعنامه یک ورق پاره است مشکل مردم و کشور را حل نمی کند. اگر قرار است مردم در مقابل بحرانی که ناخواسته در حال ورود به آن هستند مقاومت کنند ضرورت دارد که اعتماد آنها جلب شود و اعتماد جز ازطریق راستگوئی حکومت و شفافیت اطلاعات بدست نمی آید.

۲- ازمواردی که لازم است مردم حتما بدانند خطرات امنیتی قابل پیش بینی ناشی از قطعنامه جدید است. بسیاری از ملت ما نمی دانند مسیری که با ندانم کاری و گزافه گوئی های بی مورد درآن افتاده ایم تاچه حد خطرناک است. اینکه کسانی بخواهند با بذله گوئی و رجزخوانی خیال خود ومردم را راحت کنند خیانت به مردم است. اگر می خواهیم آمادگی مردم را به عنوان مهمترین عامل بازدارندگی در مقابل خطرات احتمالی قراردهیم باید در حد ممکن پیامدهای احتمالی امنیتی شرایط موجود را به اطلاع آنها برسانیم. اگر این اقدام برای مسوولان کشور دشوار است حداقل رسانه های غیر دولتی آزاد گذاشته شوند که بدون اغراق و دلسوزانه اطلاعات و تحلیل های لازم را به مردم انتقال بدهند.

۳-شرایط تازه ایجاب می کند که دایره مشاوران پرونده حساس هسته ای گسترده تر شود. تا آنجا که نویسنده اطلاع دارد بر خلاف دوران جناب اقای خاتمی عده کمتر وکم تجربه تری درگیر این پرونده حساس هستند. و به طور قطع یکی از دلایل ورود به این مرحله ناخوشایند و بحرانی تنگ بودن دایره مشاوران زبده است. در کشورهای موفق دولتها علیرغم برخورداری ازمشروعیت ناشی از رعایت میثاقهای ملی سعی می کنند در چنین مواردی ازعقلانیت جمعی و حتی اجماع نسبی استفاده کنند. چه اشکالی دارد همچون پرونده گروگانهای امریکائی، تصمیم گیری در مورد اصول حاکم بر سیاست هسته ای کشور به تصویب مجلس برسد، نه آنکه مجلس درآخر کار با مصوبات فرمایشی خرابکاری های تصمیم گیران را توجیه نماید. چرا باید چند نفر پنهان از نظر مردم در مورد پرونده هائی که به سرنوشت همه ملت مربوط است تصمیم بگیرند؟ مگر قرار نبود مردم حاکم بر سرنوشت خود باشند؟ چرا فکر کنیم که مردم باید با هرچه ما تصمیم گرفتیم موافق باشند؟ آیا اصل مربوط به رفراندوم جنبه زینتی دارد که هر زمان برای حل مسائل مهم کشوربه آن اشاره می شود طوفانی از اتهام و توهین راه می افتد؟ آیا جای آن نیست که در موارد حساس نظر ملت را از این طریق پشت سر تصمیمات مهم قرار دهیم؟

۴- در شرایط کنونی شکاف بین ملت و دولت، خطر بیگانگان و بد خواهان از همیشه بیشتر است. نتایج ناشی از تقلب انتخاباتی و سرکوبهای بعد از انتخابات ومصائب ناشی از سوء مدیریتها و فساد و دروغ و آشفتگی سیاستهای اقتصادی و فرهنگی منجر به بحران اعتماد به حکومت و فاصله گرفتن مردم از دست اندرکاران شده است. امروز ضرورت پرداختن به راه حلهای شبیه آنچه در بیانیه شماره ۱۷ آمده است بیش از همیشه خود را نشان می دهد. یک دولت نامشروع و سرکوبگر ودر حال جنگ با ملت خود نمی تواند در مقابل تهدیدات بیگانه مقاومت نماید. در چنین حالتی یا باید به بیگانگان باج دهد و یا کشور را در آستانه خطرات مهلک افکند. در این وضعیت ایجاد دورنمای اطمینان بخش برای انتخابات آزاد و رقابتی و غیر گزینشی و آزادی مطبوعات و رسانه ها و آزادی زندانیان سیاسی ورسیدگی جدی به خانواده های شهدا وآسیب دیدگان یک امر حیاتی است. اگر سرمایه ما در هماوردی با شرایط خطیر کنونی، ملت است باید به ملت وآراء و نظرات آن احترام گذاشت و درهر تصمیمی اکنون قبل ازهمه به تاثیرات آن بر زندگی کارمندان و کارگران و معلمان و اقشار حقوق بگیر و مستضعف اندیشید. این عادلانه نیست که اقشار تهیدست و جوانان جویای کار چوب تصمیمات مستبدانه و ماجراجویانه دولت را بخورند. ودرعین حال همه شاهد باشند یک عده عربده کش چماقدار که به جان ومال وآبروی مردم در روز روشن افتاده اند به عنوان طرفداری از دولت در روز روشن از به توپ بستن مجلس سخن بگویند. آیا این است شیوه ی اداره جهان؟

۵- با کینه ها و دشمن تراشی ها وتصفیه های جناحی، نظام بیش ازهمیشه دستانش از نیروهای کارآمد خالی است. تاملی اندک به ماجراهای سال گذشته نیویورک و کنفرانس ژنو می تواند ضعف مفرط دولتیان را نشان دهد. کشور امروز برای عبور ازاین بحران خطرناک نیازمند استفاده از همه ظرفیتهای مدیریتی خویش است. خطرآنچنان مهم است که به خاطرآن استفاده ازتجربیات ومنزلت شخصیت هائی چون جنابان هاشمی و خاتمی و روحانی و آقازاده و لاریجانی و… ضرورت داشته باشد. آیا تامل بر انگیز نیست که از مسافرت رئیس جمهور سابق کشور(با احترامی که در سطح بین الملل دارد) برای استفاده از تریبونی که می توانست در آن از حقوق ملت درزمینه هسته ای دفاع نماید جلوگیری شود؟ کیست که نداند اغلب مدیران برجسته و نیروهای زبده برای اداره کشور در شرایط بحرانی کنونی ازمدار تصمیم گیری ها و سیاستگزاری ها به کناری گذاشته شده ا ند؟ آیا این واقعیت آشکار، دلهره آور و شک برانگیز نیست؟

۶- سپاه امروز در گیر مسائل سوال برانگیزی است. از سویی اسلحه سپاه وبسیج به جای دشمن در مقابل مردم قرار گرفته است ودر سرکوب و دستگیری ها و بازجوئی ها ی نیروهای سیاسی و معترضین نقش درجه اول دارند و از سوی دیگر سپاه در حجم غیر قابل باوری درگیر مسائل اقتصادی است. به یقین بازگرداندن سپاه به سوی مسوولیت های اصلی خود می تواند هم نقش افتخار آمیزی که این نهاد در دفاع مقدس داشت احیا کند وخطرات ناشی از طمع بدخواهان را کاهش دهد و هم در سلامت اقتصادی جامعه وکاهش امواج روز افزون فساد و دلگرمی بخش خصوصی موثر واقع شود. سپاهی که مشغله فکریش بالا و پائین رفتن قیمت دلار و دخالت در امور بانکداری و بازارسهام وپیمانکاری و صادرات و واردات است نمی تواند برای تامین امنیت کشورو انقلاب مورد اعتماد باشد. ومتاسفانه در این معرکه ما شاهد زوال اعتبار قدیمی و پشتیبانی مردمی سپاه خوهیم بود. قابل پیش بینی است که با ادامه این روند سپاه به جای دفاع از ملت و کشور به دفاع از شرکتها و سهام وموسسات پولی و مالی خود و سرانجام به جای دفاع از کشور وانقلاب به دفاع از از سازمان و تشکیلات خود بغلطد ویا به تمامی در اختیار یک قدرت مستبد و ضد مردمی قرار گیرد. اگر محبت و اعتماد مردم به نیروهای مسلح بزرگترین سرمایه آنها باشد امروز با عملکرد سپاه در حوزه امنیت داخلی و اقتصاد این سرمایه اجتماعی بی بدیل در حال ذوب شدن است.

ما همه می دانیم که سپاهیان سلحشور و یاران باکری ها و همت ها از این روال بیزارند. از یاد نبریم نفرت مردم از نهادهای اقتصادی و امنیتی رژیم شاهنشاهی تا چه حد در ظهور و بروز خشم مردم موثر بود. با شرایط تحمیلی ناشی ازقطعنامه و تحریم ها بازبینی نقش سپاه و بسیج یکی از مهمترین اقداماتی است که نیروهای خیرخواه از هر جناح و دسته ای باید خواستارآن باشند. درحاشیه صریحا بگویم که حمله با پرچم بسیج به جناب اقای کروبی و خاتمی و ماجرائی که در ۱۴ خرداد شاهد آن بودیم و اخیرا حمله و توهین به مجلس منافع ومقاصد طراحان قطعنامه را راحت تر می کند.

۷- نکته اخرآنکه همه توجه داشته باشیم که قصد از تحریم ها صرف به زانو درآوردن دولت نیست. تجربه ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و سرنوشت تلخ عراق وافغانستان در زمان معاصر پیشاروی ماست وهشیاری مضاعف آنکه چه بسا بخشی از دولتیان شانس بقای خود را درادامه این بحران وتشدید مخاصمات وحتی تشویق دشمنان برای تعرض نظامی ببینند. بر جنبش سبز است که بین پایداری بر اصول و هویت خود و مقابله با این خطر روشن وفاقی ایجاد نماید. ما باید عنصر مقاومت در مقابل تهدید و تعرض خارجی را به عنوان یک ضرورت در کنار سایر مطالبات خود بنشانیم و نشان دهیم که راه خروج از این بحران و خطر در برگشت به اصول و راه حلهائی است که جنبش سبز در یک سال عمر سر افراز خود همواره منادی آن بوده است. جنبش سبز باید از تمام توان بین المللی خود استفاده کند تا به قدرتهای خارجی نشان دهد به آنها اجازه نمی دهد از ضعف وعدم مشروعیت دولت کنونی استفاده و به استقلال، تمامیت ارضی و منافع عالی کشور آسیب رسانند.

جنبش سبز همچنین از طریق آگاه سازی همه جانبه اقشار اجتماعی و نخبگان به سرکوبگران اجازه نخواهد داد با ایجاد وضعیت اضطراری در کشور و استقبال از درگیری های نظامی از پاسخگویی و مسوولیت پذیری فرار کند و به تشدید سرکوب و ارعاب مخالفان بپردازد و یا در خفا برای تامین منافع کوتاه مدت خود بر سر منافع عالی ملی تن به سازش های خفت بار دهد


About banooyesabz

Translator for Iran's Green Movement View all posts by banooyesabz

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s

%d bloggers like this: