August 8th, 2011 – [Kaleme: Zahra Sadr] Reza Khandan, Nasrin Sotoudeh’s husband announced on his Facebook page that on Sunday August 7th, 2011 he and his children were not only deprived of having a face to face visitation with Sotoudeh, but the entire family including Soutoudeh’s sister was detained until late hours in the afternoon.
Nasrin Sotoudeh, human rights lawyer incarcerated since September 4th, 2010 was charged with acting against the national security of the country, propaganda against the regime and membership in the Committee of Human Rights Defenders (CHRD) and sentenced to 11 years in prison and banned from practicing the law and leaving the country for 20 years.
Although this lawyer and human rights activist has endured extreme psychological pressure over the past year, repeatedly deprived of visiting with her young children, she has nevertheless remained steadfast to her ideals.
Sotoudeh who acted as legal council to many Iranian citizens arrested after the post election turmoil, wrote the following in a letter addressed to her husband during the trial concerning the revocation of her license to practice the law: “I object to these sentences, with or without a license to practice the law. They are holding a trial in order to revoke my license to practice the law; a license that I always tried to use with honor. Even if my license is taken from me by a government some day, they cannot strip me of my honor; and that is all I need. As long as such unjust sentences exist and the Revolutionary Court continues to render such shocking rulings, with or our without a license to practice the law, I will continue to object these sentences, for one does not need a license in order to object to unjust sentences. Tell them they can revoke my license if they wish to do so, but don’t strip me of my right to justice.”
Yesterday Reza Khandan and Nasrin Sotoudeh’s two young children had a bitter experience in the hallway of Evin and the prosecutor’s office. The full content of Kalame’s interview with Khandan regarding this incident is as follows:
Can you please explain what happened when you arrived to visit with Nasrin?
My family and I were busy talking to my wife Nasrin when suddenly one of the prison officials came between me and my daughter and tried to remove my notebook without provocation, a notebook that contained personal information such as requests from my wife. The prison official tried to pull the notebook out of our hands in an inappropriate and unnatural manner and I resisted, refusing to let go. The prison authorities’ reaction to my response was to detain the entire family and stated that we would not be allowed to leave until I surrendered my notebook. After a short time, they added my sister-in-law’s purse to the list of items they wished to search.
Were you legally allowed to have a notebook or purse with your, or did you enter these items secretly?
I did not enter the notebook secretly. My action was completely legal. All visitors take notebooks, cells phones, purses and other items when visiting their loved ones. Searches are never performed during public visitations and visitors are allowed to bring their personal belongs with them. This was not the first time I had taken a notebook with me. I always take one with me. Taking a notebook to take notes happens all the time. The prisoners make request and we must follow up on their demands and as a result we need to take notes to ensure that we don’t forget any of the details. It is not possible for us to memorize everything they say. I resisted because they require a warrant by a judge in order to search our personal belongings.
Were your children also transferred to the prosecutor’s office at Evin or were they sent home?
They kept all of us in the hallways until 5pm in the afternoon. My children truly suffered. My daughter was crying and the worse thing is that these events took place in front of my wife. They later transferred us to the prosecutor’s office and we spoke to the officials there. We were kept for hours and they insisted upon a body search, and searching the purse and seeing the content of my notebook.
Did you finally hand your notebook over to the authorities?
In order to demonstrate that I wish to cooperate, I showed them the piece of paper upon which I had taken some notes. It indicated that my wife had asked for plates and given me instructions regarding some personal matters. I tore that page out of the notebook and gave it to them so they would not think that it was anything extraordinary, but they would not agree for they wanted to see the entire content of the notebook. I finally gave the notebook to the judge and he confirmed that there was nothing particular in it. He himself was surprised by all the commotion
How did the prison officials treat you and your children?
These few hours were very stressful. The kids were being pulled around between the soldiers, the corridors and staircases. It was around 3:00pm and my son was sitting on my lap. He was very hungry. I kept pleading with the authorities to bring him something to eat, but they did not listen and continued with their own activities. We were there until 5:00pm. I repeatedly asked them to give the children something to eat, but they ignored my request. We eventually asked one of the soldiers to find some cookies for the children so they could eat them in lieu of lunch. What really bothers me is that my children were truly damaged by the experience at the prosecutor’s office and at Evin and this effects of this damage will not be easily erased.
Why did they finally decide to release you?
After much improper and unacceptable behavior, they finally showed us a letter from the prosecutor’s office providing them with permission to conduct a body search and to search our belongings. They only showed us one letter, but because of my children’s unbearable condition, I agreed to our personal belongings being searched and as I had stated, they found nothing to implicate us in any way, or show that we had behaved in any inappropriate manner. They finally allowed us to go home at 5:00pm.
Had there been any particular problems with Mrs. Sotoudeh in the visitation room or prior to her arrival that would have led to such sensitivities on the part of the officials?
When my wife first found out that the visit was not going to be face to face, she had decided not to come to the public visitation area, but when she realized that the children had come with me and not seeing their mother would upset them, she came. She stated however, that if they ban the children from face to face visitations, she will no longer come to the public visitation area. Nasrin also spoke to me of a hunger strike, though she did indicate that her decision was final. I am not sure what she will do, given what happened. We will have to wait until next week to find out more. I did however recommend that she refrain from starting a hunger strike.
Has Mrs. Sotoudeh been informed of your released or is she still worried about you and the children?
Our visitation ended right around the time the altercations began. The telephone was disconnected and the curtains were pulled down. We will not have any news of each other until next week. I am sure that she is going to be worried. Of course she did not realize that we were later detained, unless the officials decide to inform her themselves. We will not have any contact with her until next Sunday when we go to visit her again.
Given that your children suffered and it was finally proven that you and your children had not committed any wrongdoing, do you plan to file a complaint?
The truth is, if I chose to complain I will have to file the complain with themselves. I will definitely file a complaint after consulting with my lawyers and if they recommend that I do so. Though I’m not sure what we will achieve from complaining to them about themselves.
What is your next move going to be?
I will consult with my lawyers and my wife and if they deem it necessary, I will file a complaint, unless the prison officials refrain from repeating such acts. My focus is currently on ensuring visitation for our children. Because of their young age and special circumstances, we expect the authorities to provide us with regular face to face visitations. This is not too much to ask. I have never demanded that they free my wife, although I strongly believe that it is her right to be free. Now that they insist on keeping her behind bars, they should at least uphold her rights.
Why do you think your wife is being exposed to such extreme pressure?
The truth is I have no idea why. I don’t expect them to make any difference between my wife and other political prisoners. But I have heard from their coworkers and other lawyers that arresting a lawyer has it’s own idiosyncrasies. They say that judges and lawyers are the two wings of justices. In other words when dealing with them, laws and regulations , even if they have been proven to be guilty, should be adhered to during the arrest and interrogation process. My wife was arrested in September last year and we had our first face to face visitation in June of this year. The prosecutor and judicial authorities deprived us of this right. We were also deprived of all visitation during the entire Persian New Year, when they are supposed to either grant prisoners furlough or allow them face to face visitation. We were not even granted a cabin visitation from behind windows during the New Year. From March 16th until April 8th we had no visitations what so ever. The pressure on our children and our family is truly unbearable.
Is there anything you would like to say to Iran’s Judicial authorities?
I ask that they listen to what I have said and let me know if I have said anything but the truth. I would like them to explain the reason why they insist on depriving two young children from seeing their mother. Why were my two young children even deprived of seeing their mother during the Persian New Year from behind windows? I must remind everyone that we are slowly approaching the one year anniversary of my wife’s arrest, which means that we are also approaching a year since her father passed away. I want to remind the judicial authorities that one of the most difficult pressures endured by my wife, one that she often speaks of is when they suddenly informed her that her father had passed away without allowing her to participate in the funeral ceremony. This was very difficult on my wife and continues to cause her pain.
Source: Kaleme: http://www.kaleme.com/1390/05/17/klm-68456/
رضا خندان: همه آن اتفاقات مقابل چشمان گریان فرزندانم رخ داد
دوشنبه, ۱۷ مرداد, ۱۳۹۰
چکیده :این چند ساعت خیلی پر تنش بود. بچه ها بین سربازها و در راه پله ها و راهروها اینطرف و آنطرف کشیده می شدند. ساعت 3 و نیم بعد از ظهر پسرم در بغلم بود واقعا خیلی گرسنه شده بود و من هر چه به ماموران آنجا گفتم چیزی برای بچه تهیه کنین گناه دارد گوش کسی بدهکار نبود و دنبال کارای خودشان بودند. تا ساعت 5 که اونجا بودیم من بارها درخواست کردم که برای بچه ها غذایی تهیه شود و آنها طفره رفتند و نهایتا از یکی از سربازها خواهش کردیم یک بیسکویت برای بچه ها تهیه کند که به جای نهار بخورند و بیشتر از این اذیت نشوند….
کلمه-زهرا صدر:
رضا خندان همسر نسرین ستوده در صفحه فیس بوک خود اعلام کرد روز یکشنبه ۱۶ مرداد مسولین زندان اوین نه تنها از ملاقات حضوری بچهها جلوگیری کردند بلکه کل خانواده را به همراه خواهر نسرین ستوده تاعصر بازداشت کردند.
نسرین ستوده که از ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ در بازداشت است، در دادگاه به جرم “اقدام علیه امنیت ملی، تبانی و تبلیغ علیه نظام و عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر” به تحمل ۱۱ سال حبس تعزیری، ۲۰ سال محرومیت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شده است.
این حقوقدان و فعال حقوق بشر طی این یک سال تحت شدیدترین فشارهای روحی و روانی قرار گرفت و بارها از ملاقات با فرزندان خردسالش محروم شد اما همچنان پای اعتقادات خود ایستاده است.
وی که وکالت بسیاری از زندانیان جریانات پس از انتخابات را به عهده داشت در آستانه برگزاری دادگاه برای تعلیق پروانه وکالت اش در نامه ای به همسرش می نویسد: من چه پروانهی وکالت داشته باشم یا نداشته باشم به احکام ناعادلانهی آنها معترضم. میخواهند دادگاهی برپا کنند تا پروانهی وکالتم را ابطال کنند. البته پروانهی وکالتی دارم که سعی کرده بودم ضمیمهی شرافتم باشد. اگر روزی پروانهی وکالت را حکومتی از من بگیرد، شرافتم را که با هیچ حکمی نمیتواند بگیرد. همان مرا بس. تا زمانی که این احکام غیر عادلانه به حیات خود ادامه میدهد و تا زمانی که دادگاه انقلاب به صدور احکام اعجاب انگیز خویش ادامه میدهد، عزیزم، من بیپروانهی وکالت یا با پروانه، به این احکام معترضم.اعتراض به احکام ناعادلانه نیاز به پروانهی وکالت ندارد. به آنها بگو
پروانهام را از من بگیرید، عدالت را نه؟
رضا خندان همسر نسرین ستوده در گفتگو با خبرنگار کلمه می گوید: من ذره ای انتظار ندارم تفاوتی قائل شوند بین همسر من و بقیه ی زندانی ها اما از همکارانشان و وکلای کانون وکلا شنیدم که بازداشت یک وکیل اداب و رسوم خاصی دارد. یعنی اینها میگویند قاضی و وکیل دو بال فرشته ی عدالت هستند وقتی با اینها برخورد می شود قوانین و مقررات حکم می کند شان وکیل و قاضی حتی اگه ثابت شده باشد که مجرم است در مراحل بازداشت و بازجویی رعایت شود.
روز گذشته دو فرزند خردسال رضا خندان و نسرین ستوده در راهروهای دادسرا و زندان تجربه های تلخی داشتند. تجربه هایی که
متن کامل گفتگوی خبرنگار کلمه را با رضا خندان همسر نسرین ستوده با هم میخوانیم:
ممکن است توضیح دهید دیروز حین ملاقات چه مشکلی برایتان ایجاد شد؟
من و خانواده ام سرگرم گفتگو با همسرم بودیم که ناگهان یکی از مسئولان زندان آمد و دستش را از بین من و دخترم دراز کرد و سعی داشت دفترچه یادداشت من را که مطالب شخصی خودمان مثل سفارش هایی که خانومم میدهد و من در آن مینویسم را بدون هیچ دلیلی از ما بگیرد.
ایشون سعی داشت دفترچه ی من را به طرز غیر عادی و زننده ای از دستان ما بیرون بکشد و من مقاومت کردم و دفترچه را به وی ندادم. مسئواین هم در واکنش به برخورد من همه ما را، خانوادگی، بازداشت کردند و گفتند که حق ندارید از اینجا بیرون بروید تا دفترچه را بدهید و بعد از مدت کوتاهی کیف خواهر خانم ستوده هم به لیسا درخواست برای بازرسی هایشان اضافه شد.
به لحاظ قانونی شما اجازه داشتید که دفترچه یا کیف همراه داشته باشید یا مخفیانه وارد کرده بودید؟
من غیر قانونی دفترچه را آنجا نبرده بودم و این کاملا قانونی است و منعی ندارد. همه ی ملاقات کنندگان همراه با خود نه فقط دفترچه که، تلفن و کیف و همه چیز میبرند. اصلا بازرسی در ملاقات عمومی وجود نداره و همه مجاز هستند وسایل خود را همراه داشته باشند. من هم اولین بارم نبود همیشه می بردم. اصلا دفترچه و یادداشت کردن امر طبیعی ای است. زندانیان درخواست هایی دارند و ما برای پیگیری کارهایشان و درخواست هایشان ناچاریم که یادداشت کنیم ما آنقدر حضور ذهن نداریم که بتوانیم همه ی موارد را حفظ کنیم. مقاومت من به این دلیل بود که برای بازرسی وسایل شخصی ما باید حکم قضایی داشته باشید.
کودکان شما را هم همراه با شما به دادسرا منتقل کردند یا بچه ها را فرستادید منزل؟
همه ی ما را تا ساعت ۵ در راهروهای آنجا و در آن فضای پر تنش نگه داشتند. بچه های من خیلی آسیب دیدند. دخترم گریه می کرد و بدتر از همه این که این اتفاقات در مقابل چشم همسرم رخ داد. بعد هم ما را به دادسرای اوین منتقل کردند و با مسئولین دادسرا حرف زدیم و ساعتها آنجا منتظر نگه داشته شدیم و آنها همچنان اصرار داشتند به بازرسی بدنی و کیف و دفترچه یادداشت.
بالاخره دفترچه را تحویل مسئولان دادید یا خیر؟
البته من به عنوان نشان دادن همکاریم همان برگه را که یادداشت کرده بودم به آنها نشان دادم که همسرم ظرف خواسته بود و یه سری کارهای شخصی که گفته بود و من یادداشت کرده بودم. من آن برگه را کندم و به آن ها دادم که فکر نکنند چیز خاص خطرافرینی یادداشت کردم اما آنها قبول نکردند و میخواستند کل دفتر را ببینند. من هم به قاضی دفترچه را دادم که خود قاضی گفت این که چیزی ندارد و تعجب کرده بود از این همه جنجال.
برخورد ماموران با شما و فرزندانتان چطور بود؟
این چند ساعت خیلی پر تنش بود. بچه ها بین سربازها و در راه پله ها و راهروها اینطرف و آنطرف کشیده می شدند. ساعت ۳ و نیم بعد از ظهر پسرم در بغلم بود واقعا خیلی گرسنه شده بود و من هر چه به ماموران آنجا گفتم چیزی برای بچه تهیه کنین گناه دارد گوش کسی بدهکار نبود و دنبال کارای خودشان بودند.
تا ساعت ۵ که اونجا بودیم من بارها درخواست کردم که برای بچه ها غذایی تهیه شود و آنها طفره رفتند و نهایتا از یکی از سربازها خواهش کردیم یک بیسکویت برای بچه ها تهیه کند که به جای نهار بخورند و بیشتر از این اذیت نشوند.
بچه های من امروز خیلی اذیت شدند و من مطمئنم آسیبی که توی دادسرا و اوین دیدند به این راحتی ها ترمیم نخواهد شد.
نهایتا چه اتفاقی افتاد که رهایتان کردند؟
بعد از کلی رفتارهای ناشایست نهایتا از طرف دادسرا نامه ای نشانمان دادند که به آنها مجوز می داد ما و وسایلمان را بازرسی کنند. البته فقط یک نامه را نشانمان دادند ولی من به خاطر شرایط بچه ها پذیرفتم و اجازه دادم وسایلمان را بازرسی کنند و همانطور که مشخص بود چیزی پیدا نکردند که دال بر مجرمیت باشد و یا وسیله ای داشته باشیم که خلاف باشد. نهایتا ساعت ۵ ما را رها کردند.
مشخصا در سالن ملاقات یا قبل از ان مشکل خاصی با خانم ستوده ایجاد شده بود که چنین حساسیتی را ایجاد کرده بود؟
همسر من قبل از ملاقات وقتی فهمیده بود که ملاقات حضوری نیست در اعتراض تصمیم داشته که به سالن ملاقات عمومی نیاید اما چون بچه ها آمده بودند و نیامدن مادرشان اذیتشان می کرد به سالن امد اما گفت از دفعه ی بعد اگر ملاقات حضوری بچه ها را قطع کنند نمی آیم. نسرین با من صحبت از اعتصاب غذا کرد اما قطعی نگفت و نمیدانم با اتفاقی که افتاد چه کار خواهد کرد و تا هفته ی دیگر باید صبر کنیم. البته من همواره توصیه کردم که اعتصاب غذا نکند.
در حال حاضر شما خبر دادید به خانم ستوده که آزاد شده اید یا ایشان در نگرانی از وضعیت شما هستند؟
همان ابتدای این درگیری ملاقات تمام شد، صدا قطع شد و پرده ها پایین آمد و تا هفته ی دیگر روز ملاقات ما هیچ خبری از هم نداریم و قطعا نگرانی وجود دارد برایش. البته ایشون متوجه نشد که ما چند ساعت بازداشت بودیم مگر اینکه خود ماموران به او اطلاع دهند. ما هیچ ارتباطی تا یکشنیه ی آینده با ایشون نخواهیم داشت.
با توجه به اذیت شدن خودتان و خصوصا فرزندانتان و اینکه نهایتا مشخص شد شما هیچ خلافی مرتکب نشده بودید قصد شکایت ندارید؟
والا اگر بخواهم شکایت کنم باید به خودشان شکایت کنم. من قطعا با مشورت وکلای خودم اینکارو میکنم اگه لازم بود. اما به هر حال از خودشان به خودشان شکایت کردن را نمیدانم چه جوابی میدهد.
در واقع اقدام بعدی شما چه خواهد بود؟
من با وکلای محترم خودم و خانومم که لطف دارن همیشه مشورت میکنم و اگه لازم یا صلاح باشد شکایت خواهم کرد مگر اینکه مسئولین زندان دست از این رفتارها بردارند. تاکیدم الان روی ملاقات بچه هاست. به خاطر شرایط سنی و روحی خاصشان. ما از مسئولان انتظار داریم که به طور مرتب و با برنامه ملاقات حضوری وجود داشته باشد.
این خواسته ی زیادی نیست. من هیچ وقت نگفتم همسر من را آزاد کنید البته به شدت معتقدم که حقش هم هست ازادی اما حالا که اصرار هست ایشون را نگه دارند حداقل حقوقش را رعایت کنند.
فکر میکنید دلیل فشار مضاعفی که بر خانم ستوده وارد می شد از کجا ناشی شده؟
والا من هم نمیدانم. من ذره ای انتظار ندارم تفاوتی قائل شوند بین همسر من و بقیه ی زندانی ها اما از همکارانشان و وکلای کانون وکلا شنیدم که بازداشت یک وکیل اداب و رسوم خاصی دارد. یعنی اینها میگویند قاضی و وکیل دو بال فرشته ی عدالت هستند وقتی با اینها برخورد می شود قوانین و مقررات حکم می کند شان وکیل و قاضی حتی اگه ثابت شده باشد که مجرم است در مراحل بازداشت و بازجویی رعایت شود.
شهریور پارسال همسرم بازداشت شد و اولین ملاقات حضوری ما خرداد ماه امسال بود. دادستان یا مسئولان قضایی این حق را از ما دریغ میکردند و به ما ملاقات نمیدادند.
در تمام ایام عید نوروز هم هیچ ملاقاتی نداشتیم. عیدی که قاعدتا باید به خانواده ها مرخصی و ملاقت حضوری بدهند، ما حتی ملاقات کابینی هم نداشتیم. از ۲۶ اسفند تا ۱۹ فروردین هیچ ملاقاتی نداشتیم.
این مظلومیت بچه ها و فشاری که به خانواده ها می آید واقعا غیر قابل تحمل هست.
سخنی با مسئولین قضایی کشور دارید؟
حرف های من را مطالعه کنند اگر خلاف واقع گفتم بیایند و اعلام کنند. دلایل خود را بگویند و اعلام کنند که چرا و به چه جرمی دو تا بچه را اینقدر از حضور مادر محروم میکنند و در ایام عید از پشت دیوارهای شیشه ای هم حتی محروم بودند از دیدار مادر.
یک نکته هم باید یادآوری کنم. ما کم کم به سالگرد بازداشت همسرم نزدیک می شویم و این یعنی به سالگرد درگذشت پدرشون نزدیک میشویم. من میخواهم یاد اوری کنم که یکی از بزرگترین فشارهایی که همسر من همواره درباره ی آن حرف میزند این است که در سلول ناگهان به اوخبر فوت پدرش را داده اند بدون اینکه اجازه دهند در مراسم تشییع و ختم شرکت کند. این ماجرا فشار زیادی به همسرم وارد کرده و هنوز آزارش می دهد.
Respect for human dignity and human rights independent of ideology, religion, gender, ethnicity, and social status are core social values honored and embraced by the Green Movement.
