>BREAKING NEWS- Shiva Nazar Ahari, Sentenced to 4 Years Imprisonment, Exile to Karaj Prison & 74 Lashings by Appeals Court

>

Saturday January 8th, 2011 – Shiva Nazar Ahari, human rights activist was sentenced to 4 years in prison, exile to a prison in Karaj and 74 lashings by the 36th branch of the Appeals Court.

Nazar Ahari had previously been sentenced to 76 lashings and 6 years imprisonment at Izeh prison.  She was acquitted today of one of her charges namely colluding and conspiring against the regime and as a result her sentence was reduced to 4 years in prison and her exile location was moved from Izeh to one of the prisons in the city of Karaj.

Shiva Nazar Ahari, former Secretary of the Committee of Human Rights Reporters (CHRR) was arrested on December 20th, 2009 when she was on her way to attend the funeral service of Ayatollah Montazeri. Nazar Ahari was released on September 18th 2010 after almost one year in prison and three months of solitary confinement on approximately $500,000.- USD bail.

Committee of Human Rights Reporters

Source: Daneshjoo News: http://daneshjoonews.com/news/humanrights/5180-1389-10-18-14-18-24.html

محکومیت شیوا نظرآهاری به ۴ سال حبس تعزیری، تبعید به زندان شهر کرج و ۷۴ ضربه شلاق

شنبه, ۱۸ دی ۱۳۸۹
شیوا نظرآهاری، فعال حقوق بشر ، از سوی شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظرتهران، به تحمل چهار سال حبس تعزیری، تبعید به زندان شهر کرج و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد.

وی پیش از این به ۷۶ ضربه شلاق، شش سال حبس همراه با تبعید به زندان ایذه محکوم شده بود. ولی امروز، طی حکمی، با تبرئه‌ از اتهام اجتماع و تبانی علیه نظام، حکم وی به چهار سال حبس تعزیری کاهش و محل تبعید او را از زندان شهرستان ایذه به یکی از زندان‌های شهر کرج تغییر داده شد.

شیوا نظر‌آهاری دبیر پیشین کمیته گزارشگران حقوق بشر، در تاریخ ۲۹ آذر ۸۸ زمانی که به همراه تعدادی از فعالین مدنی و حقوق بشری قصد شرکت در مراسم تدفین آیت الله منتظری را داشت، بازداشت شد و ۲۷ شهریور‌ماه سال جاری پس از نزدیک به یک سال بازداشت و سه ماه زندان انفرادی در زندان اوین با تودیع وثیقه‌ی ۵۰۰ میلیون تومانی آزاد شده بود.
کمیته گزارشگران حقوق بشر


>Majid Tavakoli Responds to the Attack on His Family’s Residence in Shiraz: "I Know That Even More Difficult Days Lie Ahead"

>

Translator’s Note: I ask every freedom fighting individual to read the latest, heart breaking letter from incarcerated student activist Majid Tavakoli behind bars at Rajai Shahr prison.  I ask that you pay attention to the plight of his family and so many other prisoners of conscience who are suffering under the despotic rule of this regime. I beg that you pay attention and take a stance for turning our back on them, is turning our back on humanity…

Saturday January 8th, 2011 – Majid Tavakoli publishes a letter in response to the recent raid by Intelligence Ministry agents of his parents’ residence in Shiraz. In this letter, in addition to condemning this outrageous act, in order to ensure their piece of mind, Tavakoli requests that all media outlets, journalists, student activists and political activists temporarily refrain from contacting his family and requesting interviews.

The full content of Tavakoli’s letter made available to Daneshjoo News is as follows:

I keep having flash backs to scenes from Ashura. I wasn’t there, but I sense how it must have been. We were standing in a corner and they said what ever they wanted and did as they pleased in front of our very eyes. They were destroying everything. It felt as though we had no one to turn to and that we were alone.  I felt as though the dust was rising. Nothing was visible except for the burning plain, smoke and blood.  When your four or five year old nephew arrived unexpectedly, walking through the open door, as soon as he saw the condition of the house he ran towards your father and I with tearful eyes.  He threw himself on my lap and said: “Auntie what are they doing? What do they want? Auntie what is going on?” I was reminded of Zeynab’s hardships. I wanted to cry out loud but didn’t want them to see or hear me cry. I did everything in my power to stop myself from crying. The scenes remain vivid in my mind. I see the scenes several times a day, each time feeling a sense of suffocation from the pressure in my chest. I can’t sleep. The constant lump in my throat doesn’t help matters. I don’t know why I am unable to forget….

These are my mother’s words, an ailing mother who is still in shock and unable to eat even though a few days have passed since their house was raided. Without even realizing it, she sits in a corner and cries for hours, a site that saddens the rest of my family members.  My mother says that she is not feeling like herself and does not wish to speak to anyone. She says she is telling me this with the hope that it may help her calm down a little.  She doesn’t want to upset me, but she is extremely uneasy and anxious. My mother says that my father criticized her for having tears in her eyes, her body trembling when they arrived and asked why she was not more in control in their presence. But was it even possible? I wish my mother had allowed herself to weep openly in order to awaken the conscience of those who commit such acts.  Perhaps if she had wept, it would have reduced the pain and made it easier for her to endure all the injustice.

My father has also had no sleep or peace of mind these past few days. He tries to calm himself and the other family members. He even tries to give me encouragement. He is more quiet than usual and internalizes all the recent pain. I am worried that in the next few days he will once again be admitted to the hospital.  Both my parents have developed  anxiety over the past few years and all this stress has resulted in a variety of physical ailments. Just as they taught me to stand up to injustice and show no fear and weakness, they too withstood the stress of that day, knowing very well that their health would deteriorate. They stood firm, lest the attackers engaged in a campaign of terror against an ailing mother and father, would be able to terrorize and advance their goals.  My parents are not politically active. During the heyday of my student days, there were many a times that they were not in agreement with me, yet just as they stood with me through all the injustice and extortion and supported me after my arrest in 2008, they stand with me now. Their only desire these days is to ensure that I remain steadfast and strong. To this day, they only worry about me and likewise my only concerns are for them.  What do the heinous despots think? After all the arrests, convictions, threats, months of solitary confinement, exile and building a factitious case against me, now they have the audacity to shift the pressure onto my loved ones.

On Wednesday January 5th at around 8:30am a number of people suddenly entered my father’s residence in Shiraz. Their behavior was offensive. They disregarded all respect for humanity and ransacked our home. They confiscated all papers, documents, pamphlets, books, computer equipment, CDs, etc. They broke the locks to the cupboards and searched under the rugs and under the sofas, throwing cabinets and drawers to the floor, making sure that nothing was left unturned.  They took everything they could find, including the material one of my brothers needed for studying for his entry exam into university. They even confiscated all the research material and school projects belonging to my other brother who is about to complete a semester at university. Needless to say, they are both distressed.

On this day, my parents were alone at home. The Intelligence Ministry agents, fully aware of the fact that my parents are not political were looking for my older brother who is better informed. They contacted the house by phone and summoned my older brother to the Intelligence Ministry (better known as #100) in Shiraz. They made it clear to him that if he does not arrive quickly, our parents will also be arrested.  My brother arrived at the Intelligence Ministry a few minutes after 11:00am and the Intelligence Ministry agents finally left our home.  My brother was interrogated for a good five to six hours. The interrogators asked why my father had met with Mr. Karroubi and Mr. Nourizad. They wanted to know why my student friends visited our house; why Mrs. Mohtashemipour was at our house two weeks ago. They asked why my parents had spoken to Mr. Mousavi, Mr. Karroubi, Mrs. Rahnavard and Mrs. Ebadi when they had contacted the house by phone. They asked why people from abroad keep calling the house with messages of support and encouragement. They wanted to know why letters and postcards from Iranian and non Iranian friends keep arriving at our house. They asked why statements by incarcerated political prisoners continue to be published and wanted to know who is writing them. They demanded to know who my family and I are in contact with.  To make a long story short, they threatened as much as possible and demanded that my brother have no contact what so ever with anyone and that he refrain from making any comments with regards to my status in prison. In the end they made my brother sign a written statement agreeing to all of the above.  I’m not sure if these incidents were meant to intimidate my family from having any contact with the outside world or giving any interviews or whether they [security officers and Intelligence Ministry agents] wanted to make it clear to me that as they had repeatedly stated in the past, they can hurt me if they chose to do so. I sit here knowing very well that I shall never acquiesce and by remaining silent, ignoring their demands and embracing even more punishment, this story is far from over.

I did not write this letter however to add to the pain and suffering of the painful stories that have already been told over the years, but rather to convey a clear and explicit demand of my friends.  I ask not because I wish to reinforce the behavior of those who believe they can govern through violence, intimidation and fear, but rather to protect my family’s health and well being by providing them with some peace and quiet for a short while. I therefore request that for the time being, my friends, students, journalists, even political and social activists and the leaders of the Green movement in Iran refrain from contacting my family and in particular work together to ensure that interviews are not given.  Although the consequences of this silence are bitter and difficult to endure, it will nevertheless provide my family with relative peace of mind and as such will is sufficient for me. As always I would like to thank my friends, particularly those who are students and were summoned to the disciplinary office at the university as a result of their short visit with my family. I realize that they may be banned from continuing their education and I remain eternally grateful. I ask everyone to please respect and pay attention to this request.

Though I realize that writing such a letter and making such a request is inconsistent with my character and my previous statements, nevertheless the current conditions have left me with no other alternative. This is without a doubt a story of fascist attacks, brutality, inhumane and immoral behavior by a ruling government who continues to insist that their behavior is based on moral and divine teachings. Though this is a story of a ruling government that has been the cause of all bitterness and hardship; nevertheless by blaming myself, I don’t wish to create unfavorable conditions for my family and force them to endure even more bitter and difficult days. I therefore ask all my friends to understand the circumstances that we find ourselves in, knowing very well that this request should not prevent them from taking reasonable measures. Even though  I realize that we should be critical of requests that are extreme, selfish, indulgent, immoral, inhumane and petty, I don’t believe that this request falls in that category. If only appropriate measures had been taken in the days when I repeatedly spoke of the extreme pressures on my family; if only we had done something before they attacked my family’s residence, before they threatened my ailing parents and before they illegally summoned my brother. If only appropriate measures had been taken before they resorted to outrageous tricks and threatening us into silence. If only instead of fighting each other we had focused on the effective campaigns and gathering designed to support the prisoners and their families . If only….

In conclusion I would like to reiterate that my family is not afraid of facing difficult circumstances. This is my request not theirs. I realize that even more difficult days lie ahead and that we will traverse this journey we began together until the bitter end. The presence of my family after I was released from prison for a second time in June of 2008 allowed me to continue with my activities. Without a doubt, the most significant support in this journey will continue to come from our families. 

If the grief of those killed and arrested had not torture my mother’s soul, if my mother had not wept in pain for the people of her land, then perhaps like some of our friends, I would have thought that I had paid my dues to my country and seen no reason to continue my activities and attend demonstrations.  Today I am sure of one thing, that this same mother and father who have supported me throughout my life, will continue to do so moving forward.  The only thing that remains in my control is to voice a request that is for their well being and in doing so hope that my friends take this request into consideration.

Majid Tavakoli / Rajai Shahr Prison

January 2011

Source: http://www.daneshjoonews.com/optinion/30-articls/5174-1389-10-17-22-59-34.html

مجید توکلی: میدانم که روزهای سخت تری در انتظار است

شنبه, ۱۸ دی ۱۳۸۹
مجید توکلی در پی اتفاقات چند روز اخیر و هجوم نیروهای امنیتی به منزل پدری اش در شیراز یادداشتی را از درون زندان منتشر کرده است.

به گزارش دانشجونیوز، وی ضمن محکوم نمودن این اعمال وقیحانه، از رسانه ها، خبرنگاران، فعالان دانشجویی وسیاسی درخواست نموده است که تا مدتی برای حفظ آرامش خانواده اش از تماس و درخواست مصاحبه خودداری نمایند.

متن این یادداشت که در اختیار وبسایت “دانشجونیوز” قرار گرفته است به شرح زیر است:

“جلوی چشمانم همه اش صحنه هایی از عاشوراست. من آنجا نبودم ولی احساس میکنم شرایط چگونه بوده است. ما در گوشه ای ایستاده بودیم و آنها جلوی چشمانمان هر چه میخواستند میکردند و میگفتند. همه چیز را به هم میزدند. گویا ما بی کس و تنها مانده بودیم. احساس میکردم گرد و خاکی بلند شده است و هیچ چیزی نمی بینم جزدشتی سوخته و دود و خون. وقتی پسر دایی ۴ و ۵ ساله ات سرزده از راه رسید و باز بودن در خانه او را به سمت ما هدایت کرد، او به محض دیدن من و پدرت و وضعیت خانه با چشمانی گریان به سویم آمد و خودش را در دامن من انداخت و گفت: عمه اینها چه میکنند و اینها چه میخواهند؟ عمه چه شده است؟ یاد مصیبت های زینب افتادم، میخواستم با صدای بلند گریه کنم، ولی دوست نداشتم آنها گریه ام را ببینند و بشنوند. تمام تلاشم این بود که جلوی گریه خود را بگیرم. هنوز آن صحنه ها در یادم مانده است. روزی چند بار آن صحنه ها را میبینم و از فشار سینه ام احساس خفگی میکنم. نمی توانم بخوابم. شکستن مدام بغضم نیز کمکی نمیکند، نمیدانم چرا نمیتوانم فراموش کنم…”

اینها درد دل مادرم است که هنوز پس از چند روز، شوکه باقی مانده است و نمی تواند غذا بخورد. ناخواسته در ساعاتی در گوشه ای می نشیند و گریه میکند و متعاقب آن همه اعضای خانواده ام متاثر می شوند. مادرم می گوید در حال طبیعی نیست و نمی خواهد با کسی صحبت کند. می گوید که فقط به من دارد می گوید تا شاید کمی آرام شود. دوست ندارد که مرا ناراحت کند، ولی بسیار ناآرام و مضطرب است. مادرم می گوید که پدرم به او خرده گرفته که چرا در آن ساعات اشک در چشمانش حلقه زده و چرا جلوی آنها به خودش مسلط نبوده است و دست و پایش میلرزیده است. اما مگر این شدنی بوده است. ای کاش مادرم میگریست، شاید وجدان خواب زده ی عوامل چنین اقداماتی را بیدار میکرد. شاید از درد آن همه مظلومیت می کاست وتحمل آن  ظلم ها را آسان مینمود.

پدرم هم چند روزیست خواب و آرامش ندارد. سعی میکند آرامش خود و دیگر اعضای خانواده را حفظ کند و حتی به من هم روحیه بدهد. بیش از پیش سکوت کرده و تمام درد های این روزها را در خود میریزد و من نگرانم  که شاید باز چند روز دیگر راهی بیمارستان شود. پدر و مادرم هر دو در طول این سالها به بیماریهای عصبی دچار شده اند و این فشارهای عصبی مشکلات فراوانی– به ویژه بیماری های جسمی- را برای آنها ایجاد کرده است. ولی آنگونه که به من آموخته بودند که جلوی ظالم ترس و ضعفی به خود راه ندهم، آن روز فشارهای عصبی بیشتری را تحمل کرده اند و به استقبال  شدت گرفتن بیماریهای جسمیشان رفته اند، مبادا آن حمله کنندگان بپندارند که با لشگرکشی و مانور وحشت در مقابل پدر و مادری بیمار، می توانند به خیال خامشان بترسانند و اهدافشان را پیش ببرند. پدر و مادرم سیاسی نیستند و خیلی هم در آن روزهای نخست دانشجویی با من همنوا نبوده اند ولی همانگونه که پس ازظلم ها و اجحافهای پس از بازداشت و شکنجه های فراوان سال ۸۶ پیگیرانه ایستادند و حمایت کردند و تا امروز در کنارم بوده-اند، همه خواسته ی این روزهایشان این است که مبادا من سست شوم. آنها هنوز تمام نگرانیشان من هستم و من نیز تمام نگرانیم خانواده ام. قوم استبداد چه رذیلانه پنداشته است؛ حال پس از بازداشت ها و محکومیت ها و تهدیدها و انفرادی ها و تبعید و پرونده سازی ها به سراغ عزیزانم بروند و جسارتی دیگر را رقم بزنند.

روز ۴ شنبه ۱۵ دی ماه ساعت ۸:۳۰ صبح، به یکباره عده ای وارد خانه پدری ام در شیراز می شوند و توهین آمیز رفتار میکنند و حرمت ها را میشکنند و همه چیز را به هم می ریزند. هر چه کاغذ، اسناد، مدارک، کتاب، وسایل کامپیوتری و سی دی و غیره بوده را جمع میکنند و اگر کیف و کمدی قفل بوده را می شکنند و زیر فرش ها و مبل ها و در کابینت ها و کمد ها و کشوهای وسایل شخصی را میگردند و به هم میریزند و حتی فراموش هم نمیکنند به بهانه جست و جوی پشت قاب ها و آینه ها، آنها را به زمین بریزند تا در نهایت چیزی در سر جای خود نمانده باشد. هرچه که بردنی است برده باشند و حتی جزوات برادر محصلم که  خودش را برای کنکور آماده میکند را می برند که او نداند برای زحمات چندماهه و منابع مورد نیاز ماه های بعدش چه باید بکند. و دیگر برادر دانشجویم که در آستانه پایان ترم همه تحقیق ها و پروژه ها و جزوات درسیش را برده اند.

آن روز فقط پدر و مادرم در خانه بودند و نیروهای اطلاعاتی که میدانستند آنها چندان به مسائل سیاسی آشنایی ندارند سراغ برادر بزرگم که مطلع تر از دیگران است را میگیرند و در تماس تلفنی میخواهند خودش را به دفتر اطلاعات شیراز معروف به پلاک ۱۰۰ برساند و به او میفهمانند که اگر زود به آنجا نرود پدر و مادرم را با خود میبرند.و برادرم دقایقی پس از ساعت ۱۱ خودش را به آنجا میرساند تا نیروهای اطلاعاتی از خانه ما خارج شوند. برادرم هم ۵، ۶ ساعت بازجویی میشود. بازجو میگوید که چرا پدرم با آقایان کروبی و نوری دیدار کرده است، چرا دوستان دانشجویم به خانه ما میروند، یا خانم محتشمی پور به چه دلیل دو هفته پیش در خانه ما بوده، و به چه دلیل روزی که آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد و عبادی تماس گرفته اند مادر و پدرم با آنها صحبت کرده اند. چرا عده ای از خارج از ایران تماس میگیرند و دلگرمی میدهند. چرا نامه ها و کارت پستال های دوستان ایرانی و غیر ایرانی به خانه ما میرسد و چرا بیانیه ی خانواده های زندانیان سیاسی منتشر میشود و چه کسانی آنها را می نویسند و من و خانواده ام با چه کسانی و چگونه ارتباط داریم. و خلاصه تا میتوانند تهدید میکنند و از برادرم میخواهند که دیگر هیچ گونه تماس با هیچ شخصی نداشته باشد و از هرگونه اظهار نظری در مورد من و وضعیتم خودداری نماید و تعهد کتبی نیز میگیرند. نمیدانم همه این اتفاقات افتاده، که مبادا خانواده ام با کسی ارتباط بگیرند و مصاحبه ای کنند یا این اتفاقات افتاده تا من بدانم که چنانچه بارها نیروهای امنیتی و اطلاعاتی گفته اند، میتوانند مرا اذیت کنند و من که باید بدانم با سکوت و بی توجهی به خواسته هایشان و استقبال از مجازات بیشتر ماجرا تمام نمی شود و رضالت بیش از اینهاست.

اما این نوشته در پی افزودن دردنامه و رنج نامه ای بر فراوان قصه های پر درد این سالها نیست و فقط در گذر از پیگیری ها و کوتاهی-هایی، بیان کننده خواسته روشن و صریح من از همه دوستانم خواهد بود. خواسته ای نه از این بابت که عده ای خشونت پیشه و آدمی ستیز بپندارند با رذالت هایشان می توانند بترسانند و حکومت نمایند، که تنها برای حفظ سلامت خانواده ام میخواهم تا مدتی تمامی دوستان، از دانشجویان و خبرتگاران تا  فعالان سیاسی و مدنی و رهبران جنبشی در ایران از هر گونه ارتباط و به ویژه از تماس و تلاش برای مصاحبه خودداری نمایند و بدانند که این سکوت اگر پیامدهای تلخی هم داشته باشد، ولی آرامش نسبی خانواده ام که در واقع تامین سلامت آنهاست را به همراه بیاورد، برای من بسنده می نماید. از همه دوستان به ویژه دوستان دانشجویم که بابت دیدار کوتاه با خانواده ام به کمیته انضباطی احضار شده اند و ممکن است از تحصیل محروم شوند، چون گذشته تشکر و سپاسی بی پایان خواهم داشت و از همه مصرانه میخواهم که این خواسته را مورد توجه قرار دهند.

نوشتن چنین یادداشتی و بیان چنین درخواستی نه با روحیات و نه با ادبیات من سازگار است، ولی شرایط موجود موجب چنین بیانی شده است. در این قصه که بی تردید حملات فاشیستی و رذالت و رفتارهای غیر انسانی و غیر اخلاقی حاکمیتی – که مدعی رفتاری مبتنی بر آموزه ای اخلاقی و الهی است- عامل همه تلخی ها و سختی ها بوده است، دوست ندارم در مقصردانستن خود در ایجاد مشکلات تحمیلی و شرایط نامطلوب برای خانواده ام، روزهای تلخی را سپری نمایم و از همه دوستان میخواهم با درک مناسب از شرایط بدانند که این خواسته نباید ممانعت از اقدامات معقول آنها باشد – که فقط باید بر خواسته های زیاده خواهانه و خودخواهانه و غیر اخلاقی و غیر انسانی خرده گرفت و فکر نمیکنم این خواسته چنین باشد-.
ای کاش پیش از حمله به خانه پدری ام و تهدید و ارعاب پدر و مادر بیمارم، و احضار غیرقانونی برادرم و توسل به ترفند وقیحانه و رذیلانه گروگان گیری و تهدید و اخذ تعهد برای این سکوت، و در آن روزها که بارها از فشارهای فراوان بر خانواده ام گفته بودم اقدام مناسبی صورت میگرفت. و به جای به جان هم افتادن ها، آن کمپین ها و جمع های موثر حمایت کننده از زندانیان و خانواده ها  به سرانجام می رسید.

در پایان افزودن مطلبی تکراری برای تاکید است که خانواده ام واهمه ای از شرایط سخت پیش روی نخواهد داشت. و تنها این خواسته من می باشد و میدانم روزهای سخت تری در انتظار است و راهی را که آغاز کرده ایم، سرانجام به پایان خواهیم رساند و بی تردید خانواده ها مهمترین مشوق و حامی این مسیر خواهند بود. چنانچه پس از خرداد ۸۸ و در حالیکه تازه برای دومین بار از زندان آزاد شده بودم خانواده ام عاملی موثر در ادامه فعالیت هایم بودند. اگر اندوه کشته شدگان و بازداشت شدگان روح و جان مادرم را نمی آزرد و اگر مادرم در درد و اندوه فراوان مردم سرزمینم نمی گریست، شاید چون عده ای از دوستان به پندار اینکه وظیفه خود را به انجام رسانده ام، دیگر لزومی به حضور در اعتراضات و فعالیت ها نمی دیدم. به هر حال میدانم امروز این پدر و مادر که در تمام طول زندگی از ایشان ایستادگی و صبوریرا اموخته ام این چنین خواهند ماند. و تنها بیان درخواستی برای تامین سلامت ایشان بر عهده من است و امیدوارم دوستان این امر را مدنظر قرار دهند.

مجید توکلی/ زندان رجائی شهر کرج
دی ماه ۱۳۸۹

>MUST READ – Heart Breaking Interview with Majid Tavakoli’s Mother: "Do Something Before It’s Too Late…"

>

Translator’s note: I dedicate this translation to Ali Tavakoli whose FaceBook Page is no longer active. May God protect him…..

Friday Janauary 7th, 2011 – Two days ago, security agents from the Ministry of Intelligence in Shiraz raided the residence of the Tavakoli family, destroying the furniture and confiscating all books, pamphlets, computers and CDs in the house.  Ali Tavakoli, Majid Tavakoli’s brother was also summoned to the Investigation Office at the Intelligence Ministry and released after five hours of interrogation.

Tavakoli’s mother describes the events as follows: “They [government officials] tell us not to give interviews. When we comply with their demands and call to inquire about my son’s well being, they refuse to provide us with answers and even hang up on us. How then are we supposed to get heard? How do we inform  people about what they [the government] have made us endure? Tactics such as attacking the residence of a mother whose son is behind bars is in itself a form of torture.”

It is worth mentioning that Majid Tavakoli, Bahareh Hedayat and Mahdiyeh Golroo were recently summoned to the prosecutor’s office and a new case was filed against them charging them amongst other things with publishing lies against the regime. Tavakoli is said to have been put under extreme pressure to take a stance against the leaders of the Green movement and to deny the alleged letters attributed to him in support of the Green movement.

In a recent interview with Jaras Mrs. Tavakoli spoke of the recent raid by Intelligence Ministry agents, the summoning of her son Ali Tavakoli to the Intelligence Ministry and the latest news regarding Majid.  The content of the interview is as follows:

Mrs. Tavakoli can you elaborate on the recent raid of your house by agents?

They were from the Intelligence Ministry. They ransacked the house and took many of the personal belongings of my sons.

Did they explain the reason behind this raid and this type of behavior?

No. We don’t understand why they came to our house or why they destroyed our house. This act felt like a form of psychological torture. I don’t understand why they behave in this manner.  

Was your son Ali also summoned to the Intelligence Ministry?

Yes. They released my son after interrogating him for five hours.

What was your son interrogated about?

They asked my son why he had visited with Mr. Mehdi Karroubi and Mr. Abdollah Nouri and other similar questions.

What is the latest news on your son Majid who remains incarcerated?

Majid is currently in Rajai Shahr prison in Karaj. Since it is very far from Shiraz and his father and I are both ill, we can unfortunately not visit with him. His brother Ali has has been allowed to visit with him twice.  It has been thirteen months since I last saw my Majid’s face.

Are you able to speak with Majid by phone?

Yes, that is if they [prison officials] allow it. Majid usually calls himself, but it’s not like seeing him in person so I can’t really tell what his physical condition is.  He also doesn’t say much on the phone in order not to upset me. I can tell however, that he is in good spirits by his voice. Thank god for that.

Temporary leave of absence from prison is the right of every prisoner.  Has your son been afforded this right?

Every prisoner has rights and Majid should also be allowed temporary leave from prison, however to date he has not been allowed to take advantage of this right.

Mrs. Tavakoli you sound very sad and down. Can you speak to us about your desires as a mother?

I haven’t had the opportunity to see my Majid since he has been in prison. I have been deprived of seeing my son for thirteen months. His father who suffers from disc pain has seen him once and his brother Ali has been allowed to visit with him twice.  Unfortunately because we are sick and because of the long distance (16 hour trip) we are unable to visit with him personally.

I hope they understand how it feels for a mother not to see her son for thirteen months. Rather than treat us this way and put us through all this psychological torture, I expect the authorities to put themselves in my shoes as a mother and to release my son.  They told me not to give any interviews and out of respect for them I complied.  I said nothing of my pain and yet they respond in this manner and with such cruelty.

Did they ask you not to inform anyone about your incarcerated son? 

Yes. They [government officials] tell us not to give interviews. When we comply with their demands and call to inquire about my son’s well being, they refuse to provide us with answers and even hang up on us. How then are we supposed to get heard? How do we inform  people about what they [the government] have made us endure? Tactics such as attacking the residence of a mother whose son is behind bars is in itself a form of torture.”

How man agents were present during the raid of your residence? How did you feel at the time?

Four individuals arrived at our house. I was in a state of shock when they attacked our residence. I kept praying to Imam Hossein and Fatemeh Zahra. I was reminded of the Karbala desert. I wasn’t sure what to say. My thoughts at the time were only with Imam Hossein and Zeiynab Kobra. I was reminded of their innocence and their sense of exile.

What was their reaction to your distressed state?

Nothing. They continued ransacking our home and then told my son to go to the Intelligence Ministry. I had no news of him and kept praying to God. There was nothing I could do. I kept asking God to save us. When my son Ali finally called and said he was on his way home, I felt a little better.

Mrs. Tavakoli, we would like to take advantage of this opportunity to allow the voice of a mother to be heard by our  nation and those responsible for our country.  We ask that you please share your thoughts with us….

I expect all prisoners to be freed. I also expect my Majid to be freed so he may come back home to us. My Majid is not to blame. He has not committed any crime. He should not be behind bars. Majid only gave a speech. These gentlemen insist that they did not incarcerate anyone because of giving a speech, but my Majid is in prison for exactly this reason.  

A sick mother who is defenseless is left with nothing but counting the moments until she can once again see the face of her child. I ask the authorities to do everything in their power to enable this mother to see her son one more time while she is still alive.  I am sick and in pain and though I endure it all, I am unable to endure being away from my Majid. What can I do if I am unable to tolerate my son’s suffering? If anyone hears me, please do everything in your power to allow me to see my son’s face one more time before it’s too late…

Thank you for giving us so much of your time.

Source: Jaras http://www.rahesabz.net/story/30481/

مادر مجید توکلی: تا دیر نشده کاری کنید تا چهره فرزندم را ببینم
مژگان مدرس علوم

 جرس: دو روز پیش ماموران وزارت اطلاعات شیراز به منزل پدری مجید توکلی فعال دانشجویی دربند حمله کرده و ضمن تخریب وسایل منزل تمامی کتب، جزوات، کامپیوتر و سی دی های موجود در منزل را به همراه خود بردند. همچنین علی توکلی، برادر مجید توکلی، به دفتر پی گیری وزارت اطلاعات احضار شد و پس از پنج ساعت بازجویی، آزادش ساختند.

مادر مجید توکلی در شرح ماجرا می گوید: ” به ما می گویند مصاحبه نکنید وقتی هم که ما مصاحبه نمی کنیم و زنگ می زنیم تا حال پسرم را بپرسم جوابی نمی دهند و تلفن را به روی ما قطع می کنند. خوب ما پس چه جوری صدایمان را به گوش مردم برسانیم که اینها این بلاها را به سرمان درمی آورند. این برخوردها و ریختن به خانه یک مادر که فرزندش هم در زندان است و نمی تواند او را ببیند یک شکنجه است.”

گفتنی است اخیرا مجید توکلی به همراه بهاره هدایت و مهدیه گلرو به دادستانی احضار شده بودند و پرونده جدیدی برای ایشان به اتهام نشر اکاذیب و .. باز شده بود. در جریان این احضار توکلی به شدت تحت فشار قرار گرفته است تا بر علیه رهبران جنبش سبز موضع گیری کند و نیز نامه های منتسب به وی در حمایت از جنبش سبز را تکذیب کند.

جرس به همین مناسبت با خانم توکلی در خصوص یورش ماموران به منزل و بازجویی فرزندش علی و همچنین آخرین اطلاع ازوضعیت مجید توکلی به گفتگو پرداخته که متن آن در پی می آید:

خانم توکلی با خبر شدیم که عده ای مامور به منزلتان حمله کردند و وسایل را بازرسی کردند. می توانید در این خصوص برایمان صحبت بفرمایید؟

از وزارت اطلاعات آمده بودند و تمام وسایل منزل را به هم ریختند و خیلی از وسایل شخصی بچه ها را با خودشان بردند.

علت این برخوردها را توضیح ندادند؟

نخیر، ما نمی دانیم برای چی آمده بودند و چرا تمام وسایل خانه را به هم ریختند. این کارشان برای ما شکنجه روحی و روانی بود، نمی دانم چرا این برخوردها را با ما می کنند؟

علی پسرتان هم به دفتر وزارت اطلاعات احضار شده بود؟

پنج ساعت از پسرم بازجویی کرده بودند که بعد از آن آزادش کردند.

بازجویی ایشان در چه موردی بوده است؟

سوالات مربوط به این بوده که چرا پسرم به دیدار آقای کروبی و آقای عبدالله نوری رفته است و از این قبیل سوالات..

چه اطلاعی از آخرین وضعیت پسرتان مجید که الان در زندان است، دارید؟

مجید الان در زندان رجایی شهر کرج است که چون مسافت زیاد است و من و پدرش هم که بیمار هستیم و نمی توانیم برویم مجید را ببینیم. فقط برادرش علی دو بار توانسته بود او را ملاقات کند. الان سیزده ماه است که من نتوانسته ام روی مجید را ببینم.

تماس تلفنی دارید؟

بله اگر بگذارند، مجید خودش تلفن می زند اما خوب چون ملاقات نیست نمی دانم وضعیت جسمی اش چطور است. خودش هم برای اینکه من ناراحت نشوم از پشت تلفن چیزی نمی گوید.
اما ماشالله از نظر روحی “خیلی” خوب است و تلفنی که صحبت می کنیم این را می فهمم.

مرخصی حق طبیعی یک زندانی است. آیا فرزندتان توانسته از این حق خود استفاده کند؟

هرزندانی حق و حقوقی دارد و مجید هم باید مرخصی داشته باشد. اما نمی تواند از حقش استفاده کند.

خانم توکلی صدایتان خیلی گرفته و غمگین است. می توانید بعنوان یک مادر از خواسته هایتان صحبت کنید؟

از آن موقعی که مجیدم زندان رفته، من نتوانسته ام او را ببینم یعنی سیزده ماه است که من روی مجید را ندیده ام پدرش هم که دیسک کمر دارد یکبار رفته او را دیده و برادرش هم دوبار به ملاقاتش رفته است. خوب مسافت زیاد است و شانزده ساعت باید در راه باشیم و چون مریض هستیم نمی توانیم.

امیدوارم اینها حس مادرانه من را درک کنند که سیزده ماه است که فرزندم را ندیده ام. انتظار دارم که مسئولین حال من مادر را درک کنند و فرزندم را آزاد کنند نه اینکه این برخوردها را با ما انجام دهند و این بلاها را که یک شکنجه روحی و روانی مضاعف است را بر سرمان بیاورند. به من گفتند که مصاحبه نکنم من هم به آنها احترام گذاشتم و صحبت نکردم. از دردهایم هیچی نگفتم اما آنها جواب من را اینگونه می دهند و ظلم می کنند.

به شما گفتند در خصوص وضعیت فرزند دربندتان اطلاع رسانی نکنید؟

بله به ما می گویند مصاحبه نکنید وقتی هم که ما مصاحبه نمی کنیم و زنگ می زنیم تا حال پسرم را بپرسم جوابی نمی دهند و تلفن را به روی ما قطع می کنند. خوب ما پس چه جوری صدایمان را به گوش مردم برسانیم که اینها این بلاها را به سرمان درمی آورند. این برخوردها و ریختن به خانه یک مادر که فرزندش هم در زندان است و نمی تواند او را ببیند یک شکنجه است.

چند نفر بودند که ریختند منزلتان و آنجا را بازرسی کردند و شما آن زمان چه حالی داشتید؟

چهار نفر بودند و من که آن موقع که اینها ریختند خانه، شوک بهم وارد شده بود و فقط می گفتم یا امام حسن یا امام حسین یا فاطمه زهرا… و یاد صحرای کربلا افتاده بودم و نمی دانستم چه بگویم فقط فکرم آن موقع پیش امام حسین و زینب کبری بود و یاد مظلومیت و غربت آنها افتاده بودم…

آنها وقتی حال شما را دیدند عکس العملشان چه بود؟

هیچی، به کار خودشان ادامه دادند. بعد هم که پسرم را گفتند برود اطلاعات، من اصلا ازش خبری نداشتم فقط یا خدا خدا می کردم. کاری که از دستم بر نمی آمد فقط از خدا می خواستم ما را نجات دهد تا وقتی که پسرم زنگ زد و گفت دارد می آید خانه، یک کمی حالم بهتر شد.

خانم توکلی می خواهیم از این تریبون صدای یک مادر را به گوش مردم و مسئولین برسانیم. هر صحبتی دارید بفرمایید؟

من انتظارم این است که همه زندانیان “آزاد” شوند و مجید من هم به خانه برگردد. مجید من هیچ گناه و خلافی مرتکب نشده که در زندان باشد. مجید یک سخنرانی کرده که آقایان می گویند ما کسی را بخاطر سخنرانی و انتقاد زندان نکرده ایم اما مجید من الان برای این در زندان است.

یک مادر بیماری که نمی تواند هیچ کاری کند و نمی تواند پسرش را ببیند فقط لحظه شماری می کند که چهره فرزندش را ببیند. من از مسئولین می خواهم که هر کاری می توانند انجام دهند تا این مادر تا زنده است بتواند فرزندش را ببیند. من الان مریضم و درد می کشم تمام اینها را تحمل می کنم اما دوری مجیدم را نمی توانم تحمل کنم. چکار کنم نمی توانم ناراحتی و درد فرزندم را تحمل کنم. هر کسی صدای من را می شنود تا دیر نشده هر کاری می تواند برای من مادر انجام دهد.

با تشکر از فرصتی که در اختیار مان قرار دادید