My Bitter Memories – A Letter by Majid Tavakoli on the Anniversary of the July 9th, 1999 Attack on Student Dormitories

Wednesday July 7th, 2010 – Majid Tavakoli, imprisoned student of Amir Kabir University (AUT) writes a letter on the occasion of the anniversary of attacks on the student dormitories that took place on July 9th, 1999. According to HRANA, the full content of the letter is as follows:

The 11th anniversary of the July 9th attacks on the student dormitories is upon us and yet our pain remains unhealed. On the eve of this 11th anniversary our candles continue to burn for an era when our freedom was sacrificed in a conspiracy that included serial murders and the banning of all newspapers. As always, students were at the forefront of this struggle against authoritarianism, but alas, the crimes that occurred at the university dormitories only speak of unprecedented atrocities.

The betrayal of our historic desire for freedom and our national struggle to achieve it was an end to democracy and a stalemate for the Republic. The universities became a hotbed for those devoted to violence. Respect was trampled upon and boundaries were violated, culminating in the breaking of the doors to student sanctuaries.

They destroyed and burnt everything they laid their eyes on. Defenseless students became the target of batons and were shot at, all in the name of religion and in support of the Supreme Leader. They pushed our school mates from the dormitory windows, leading to even more blood filled nights and painful days.

They drenched the 9th of July in blood; they burnt and destroyed until there was nothing left behind but ashes. They made sure that the pain inflicted would remain for months, for years. Time stood still on July 9th, 1999 and the universities became an ever lasting symbol of the students’ struggle against authoritarianism and the fight for freedom. However, after 10 years, the hatred for tyranny remained in the hearts of those who had witnessed the events of July 9th. The painful story of July 9th continued in 2009 when the ruling powers once again took it upon themselves to use violence, to rape and murder our school mates, turning the torture chambers of Kahrizak prison into a exhibit for the most heinous and bitter crimes that occurred during these years.

Apparently in every corner of the government, there were individuals more than willing to send innocent people to the torture chambers of Kahrizak prison after they had been suppressed and arrested on the 9th of July. They used the most heinous torture techniques on individuals whose only crime was being a student; many of whom were murdered under the pressure of rape and torture.

As the 9th of July became eternal, with the passing of the years, this year we witnessed the birth of the Green movement. The protests, deceit, violence, superstition, sycophancy, treachery, killings, wickedness and crimes that occurred on the eve of June 15th, 2009 at the university dormitories was nothing more than history repeating itself. This time around, bullets had been added to the myriad of other weapons used. If July 9th represented the courage and honesty of the resistance by the university, June 15th, 2009 and the protests that followed became a symbol of courage and escape from violence, tyranny and scandal.

The Supreme Leader, the decision maker behind all the events that occurred after the 1999 elections, made reference to the atrocities at the university dormitories, but alas, much like the crimes that occurred at Kahrizak prison, these remarks too were nothing more than meaningless gestures, made out of nervousness because of the events of July 9th and as such conveniently forgotten. Emotional speeches and irrational behavior intensified. Responsibilities were forfeited. If any comments were made, they were only to threaten the Green leaders and political activists. Extremism and repression were not supposed to be the response to those who posed questions. By the same token the coup against the ruling government that occurred on July 9th, 1999 was also never investigated.

2009 may be behind us, but the years of neglected leadership and lack of responsibility towards the bitter events remain with us. Through it all the dignity of the Iranian people has remained intact. Even thought our people have become more alive and have proven to the world that they deserve a better government, the bitter memories of the events that took place at the university still remain.

The intensified cultural and economic crisis, the deepening of the social and political divisions, the lost legitimacy and dignity of the ruling government, unacceptable behavior and actions of the authorities over the past year, were all desperate attempts to intimidate and repress the hope revived by the Green Movement. The government’s battle against hope and enlightenment led to the creation of fear, with high costs for all freedom seekers. However, because of our courage and hope, this too shall pass.

Today, universities are witnessing a large number of students being banned from continued education. Every day there are more students behind bars. We are experiencing unprecedented exclusions from education and exams, encroachment on student rights, suspensions, professors being fired, and draining of our brain power and exile of our intellectuals. However, despite the desire by the enemies of universities, our universities have not remained silent. In fact Evin prison has turned into a university of sorts, filled with passionate and hopeful youth, the founders of the student movement and the motor behind the Green Movement; proving yet again that regardless of the repression and intimidation, and the high costs associated with this struggle, the students have prevailed and remain victorious.

The student movement, imprisoned students, those deprived of continuing their education, all became a beacon of light and symbol of hope. Today the universities are also accused of being the motor behind the Green movement and are under intense attack. The enemies of universities seek the closure and elimination of all independent institutions of education and humanities, sources of knowledge and awareness. They desire universities without a pulse. They wish to erase the memories of July 9th and December 7th from our collective consciousness. Despite all this, the university remains the ruling government’s biggest nightmare. It will not fall for all this conspiracy and deceit in the name of Islam. The universities will prevail until all enemies succumb to the courage and perseverance that have been instrumental in standing against oppression. The fact that the memories of July 9th remain vibrant is a testament to our strong will. We are certain that July 9th will stay alive as yet another sign of the victory of the dynamic movement that began long ago.

Today, the student movement is continuing on its path even more determined than before. It is a source of awareness and a symbol of courage. It understands our society and reaches out to intellectuals. Our student movement is a staunch supporter of journalists, and political and social activities. It is against any form of violence and encourages connecting with our culture. The student movement will not abandon the Green leaders during a time of such importance and will take advantage of all opportunities to ensure that students collaborate in a more effective and efficient manner. The student movement has respect for past experiences and is determined to record and share these experiences to further strengthen all activities. Today this student movement is aware of the tactics designed to oppress and will work hard to protect students. It will ensure that the tactics used are in line with a strategy designed to get us closer to victory.

We are joyful today that the clear voices of the university are audible even in prison. We are joyful knowing that our friends have kept our hope alive. The voices of our freedom seekers have silenced the cries of dictatorship. We are joyful and honored to be alongside our student friends. We encourage all students to join us as we are hopeful and certain that in the near future we will all meet again to celebrate our Green freedom and the arrival of democracy.

Our story is about to be renewed; it is about to change. This time, we may have begun with our bitter memories. However, we survived the hardship and the difficulties and bitterness of the past year have led to an increase in hope. This time our wish is to celebrate a new year. We wish to celebrate, as we are certain of our victory.

Majid Tavakoli
July 6th, 2010 – Evin Ward 350

Source: HRANA
http://hra-news.org/685/1389-01-27-05-26-23/2607-1.html

هرانا؛ از خاطرات تلخ من / نامه ای از مجید توکلی به مناسب سالگرد 18 تیر
چهارشنبه 16 تیر 1389 ساعت 12:18 |

خبرگزاری هرانا – مجید توکلی دانشجوی در بند پلی تکنیک تهران به مناسب سالگرد 18 تیر ماه (حمله به کوی دانشگاه در سال 78) نامه ای را در زندان نگاشته است.

متن نامه مجید توکلی که در اختیار خبرگزاری هرانا قرار گرفته است در پی می آید:

یازدهمین 18 تیرمان رسید و دردمان درمان نشده، یازدهمین 18 تیرمان رسید و شمع هایمان همچنان می سوزند، آنگاه که آزادی ها در خطر فتنه قتل های زنجیره ای توطعه توقیف روزنامه ها قرار گرفت؛ دانشجویان چون همیشه در خط مقدم استبداد ستیزی ایستادند اما افسوس که دست جنایت در کوی دانشگاه فجایع چنان به بار آورد.

خیانت به تاریخ آزادی خواهی و مبارزات ملی پایانی بر دموکراسی و رسیدن به بن بست این جمهوری بود، دانشگاه میدان تاخت و تاز سر سپرده گان و خشونت طلبان شد که نه تنها حرمت دانشگاه را شکستند که حریم اتاق امن دانشجو را با شکستن درب ها هتک کردند.

هر چه بود شکستند و به آتش کشیدن و دانشجویان بی دفاع را هدف باتوم و چماق و گلوله قرار دادند و در حالی که ادعای دفاع از رهبری و دین داشتند یاران دبستانی مان را از بام پنجره های خوابگاه ها پرت کردند و شب های خون بار و روزهای پر درد را رقم زدند.

18 تیر را به خون سرخ کردند و به دود سیاه نمودند تا آنگاه که آتش به خاکستر نشست تا ماه ها و سالها آن درد ها نرود تاریخ 78 متوقف نماند و 18 تیر نمادی از مظلومیت آزادی خواهی استبداد ستیزی دانشجویان برای همیشه ی همیشه دانشگاه شد اما پس از گذشت 10 سال هنوز کینه استبداد از بزرگی 18 تیر باقی مانده بود و قصه پر درد 18 تیرها در سال 88 خشونت عریان حاکمیت را به تجاوز و قتل یاران دبستانی مان رساند تا شکنجه گاه کهریزک سندی برای بزرگترین جنایت این سالهای تلخ باشد.

گویا در هر گوشه از حاکمیت عده ای بودند که پس از سرکوب ویژه مردم در 18 تیر بازداشت شده ها را راهی شکنجه گاه کهریزک کنند و به جرم دانشجو بودن شدید ترین شکنجه ها را روا دارند و از شدت شکنجه ها و تجاوز عده ای را به قتل برسانند.

18 تیر جاودانه ماند و در گذر از سالها و در دهمین سال عظم تغییر به تولد جنبش سبز رسید اعتراض و دروغ و خرافه و تملق خشونت و بی تدبیری و ماجراجویی در بیداد تملق و خیانت خشونت و کشتار و جنایت و رذالت رنگ باخت بامداد 25 خرداد 88 برای کوی دانشگاه تکراری بود اینبار گلوله های ساچمه ای به آن همه سلاح های سرد و گرم افزوده شده بود اگر 18 تیر معرف شجاعت و صداقت تاریخ ایستادگی دانشگاه بود خرداد 88 و اعتراضات پس از آن نماینده شجاعت و خشونت گریزی تاریخ آزادی خواهی برای رسوایی بیداد و استبداد گردید.

با رهبری که تصمیم گیر اصلی مسائل پس از انتخابات بود از فاجعه کوی دانشگاه یاد کرد اما افسوس که چون فاجعه کهریزک – که آن هم در پی عصبیت از 18 تیر و دانشگاه بود – فراموش شد و نمایشی بیش نبود سخنان احساسی و تشدید رفتارهای غیر عقلانی انجامید مسئولیت پذیری در مهاق رفت اگر سخن از خواص هم شد برای تهدید رهبران سبز و فعالان سیاسی بود و قرار نبود بازخواست و مؤاخذت تندروی ها و سرکوب ها باشد چنانچه که در 18 تیر 78 نیز وقتی کودتای حاکمیت علیه دولت برای تثبیت قدرت در شکل دهی به مطلقه قدسی به راه افتاد، خبری از پیگیری ها نبود.

سال 88 هم گذشت و سالهای از رهبری و جستجوی از مسئولیت پذیری در برابر آن همه اتفاقات تلخ همچنان باقی ماند اگر چه جاودانگی مردم رسید و عزت ایرانی رنگ زنده ای یافت و در برتری مردم؛ لیاقت برای داشتن حکومتی بهتر در گوشه های جهان شنیده شد اما دانشگاه بر خاطرات تلخ و تجربیات سختش افزود.

در شدت گرفتن بحران های فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی و سیاسی شکاف های تعمیق شد و مشروعیت از دست رفته حاکمیت و آبروی ریخته شده حاکمان و بی حیایی رفتار ها و سخنان مسئولین اتفاقات سال گذشته همه به ناچاری استقرار سرکوب ارعاب رسید تغییر حکومت، اشاعه ترس برای مقابله با امید بر آمده از جنبش سبز بود در گذر از همه سختی ها و تلخی ها امید و اطمینان از تغییر همراه راه سبز شد تا جنبش سبز با امید شناخته شود اما دشمنی با روشنی و امید هراسی به سوی ترس آفرینی و شب اندیشی حاکمان مستبد رفت و هزینه های فراوانی را بر همه آزادی خواهان وارد ساخت با شجاعت و امید از آن خواهیم گذشت.

دانشگاه امروز انبوهی از فرزندانش را محروم از تحصیل و پشت درب های دانشگاه می بیند دانشجویان دربند هر روز بر شمارشان افزوده می گردد بی سابقه ترین محرومیت ها از تحصیل در دست اندازی و کنکور و گزینشی کردن و تعلیق و ستاره دار کردن دانشجویان سهمیه بندی ها خود را نشان داد به اخراج اساتید و مهاجرت نخبگان و تبعید اندیشمندان افزوده شد، اما بر خلاف خواست دشمنان دانشگاه، نه تنها دانشگاه ساکت نماند که حتی اوین رنگ دانشگاه گرفت و جوانه های پر شور جوان آن سازنده های امید و شور برای جنبش دانشجویی شدند و موتور پیش برنده جنبش سبز در دوران افزایش و سرکوب و ارعاب گردیدند و هزینه ها و سختی ها معیار پشتوانه پیروزی دانشجویان گردید.

ره آورد های جنبش داشجویی، دانشجویان زندانی و محروم از تحصیل را چون نور راه مازوجیای امیدواری معرفی نمود این روزها دانشگاه به اتهام آنکه موتور محرکه جنبش سبز است، آماج شدیدترین حملات قرار گرفته و دشمنان دانشگاه عظم تعطیلی دانشگاه مستقل و توقف آگاهی بخشی معرفت افزایی و دانشگاه و حذف علوم انسانی را دارند دانشگاهی مرده می خواهند و می خواهند یادی از 18 تیر و 16 آذر نباشد اما دانشگاه همچنان کابوس حاکمان خیره سر است در دام توطئه و فریب به نام اسلامی کردن نمی افتد تا دشمن ترین ها برای دانشگاه نیز از جرقه انداختن در انبار باروت اعتراض و ایستادگی و شجاعت دانشگاه هراس داشته باشد حال زنده ماندن 18 تیر را شاهدی بر ادعایمان می دانیم و می دانیم 18 تیر زنده می ماند تا نوید پویایی و پیروزی جنبشی باشد که آغاز کرده ایم.

جنبش دانشجویی امروز راه گذشته خود را با سرعت بیشتری می پیماید آگاهی بخش است و با شجاعت به پیش می رود جامع اش را میشناسد و روشنفکرانش را درمیابد پشتوانه روزنامه نگاران و فعالان سیاسی و مدنی است نفی خشونت روا داری را به فرهنگ جامعه پیوند زده است این روزها رهبران سبز را تنها نمیگذارد و فرصت ها را غنیمت میشمارد حال دانشجویان می خواهند منظم تر و هم دل تر فعالیت کنند. به تجربه های گذشته احترام بگذارند و ثبت کنند و در اختیار دیگران قرار دهند تا مزایایی فعالیت تشکیلاتی خود را نشان دهد امروز جنبش دانشجویی از تاکتیک زدگی می پرهیزد تا مبادا سر انجام بازی در فضای سخت و پر هزینه ی امروز به پشت و پا زدن به ارزش ها و پشت کردن به دوستان بیانجامد مراقب است تا کتیک ها خالی از تصمیم اصلی و استراتژی نباشد تا پیروزی نزدیک تر گردد و این بخش کوچکی از آنچه هست که می بینیم.

امروز خوشحالیم که در زندان نیز صدای رسا و بیدار دانشگاه را میشنویم که دوستانمان امید را زنده نگه داشته اند ندای آزادی خواهی ترانه استبداد ستیزی را فریاد می کنند خرسندیم که افتخار داریم در کنار یاران دبستانی مان باشیم و دانشجویان را همراه خود بیابیم و امیدواریم و میدانیم که بزودی دیدارمان در شادی و سرور سبزمان در جشن آزادی و دموکراسی حاصل می آید.

یازدهمین 18 تیرمان را سپری میکنیم و اینک تنها نیستیم در بی شماریمان رنگ سبز را برگزیده ایم و راه سبزمان سراسر امید است و با امید گام بر میداریم آگاهی پشتوانه ای است که شجاعت و صداقت را همراه با ما همراه کرده است و روح انسانی نفی خشونت را به ارمغان آورده و تثبیت ارزش ها نوید آینده ای سراسر آرامش و روحی پیشرفت داده است. می توانیم از 18 تیر شروع کنیم ، شروع میکنیم و نگاهی به گذشته می اندازیم و عظممان را جذب میکنیم تا تغییری بزرگ را بسرعت رقم بزنیم ما نیز به وظیفه مان عمل خواهیم کرد می دانیم دانشجوئیم و می خواهیم شرف و عزتمان را حفظ کنیم از هر روی می توانیم شروع کنیم هر جایی می توانیم شروع کنیم.

قصه نو شدن است و قصه تغییر است اینبار از خاطرات تلخمان شروع می کنیم از سختی ها عبور میکنیم می دانیم که سختی ها و تلخی های یکسال گذشته امید بیشتری را آفریده است می خواهیم عیدی بسازیم می خواهیم جشنی به پا کنیم می دانیم پیروز خواهیم شد.

پایان

مجید توکلی

16 تیر 1389 – زندان اوین، بند امنیتی 350

منبع : خبرگزاری هرانا

Mousavi’s Response to the Security Council Resolution 1929

Wednesday July 7th, 2010. Summary: We must all realize that the intent behind sanctions is not to bring the government to its knees. If we look back at the experience of August 19th, 1953 and the bitter fate of Iraq and Afghanistan in contemporary history, it should serve as a clear warning that some governments see their own survival in the continuation of this crisis, in intensified hostilities and even go as far as encouraging the use of a military offensive. It is up to the Green movement to create reconciliation by remaining true to its principles while confronting this clear risk. Resistance to potential foreign threats and invasion is a necessity and amongst other areas, should be an area of focus for the Green movement.

Mir Hossein Mousavi, Prime Minister for 8 years during the time of sacred defense of our country, responds to the Security Council Resolution 1929 against our nation, providing solutions for facing the consequences that lie ahead for Iran as a result of these sanctions. According to Kalame, the main content of this statement is as follows:

Unfortunately, the Security Council’s resolution 1929 was finally passed. This resolution and other resolutions could have easily been avoided had we used some tact and wisdom. If we are discussing this resolution today, it is not to pour further salt on a wound, rather because ignoring the consequences of this resolution will only make matters worse. Even if we state that this resolution is a pretext, it does not minimize the effects of tumultuous and manipulative policies. Of course swearing at and insulting other countries may have an effect on a small domestic audience with limited awareness, however, in reality it does nothing but further deteriorate the situation outside our borders. Unfortunately, unlike certain politicians in our country who put their own personal interests above that of our country’s national interests, we doubt that the authorities of the countries imposing sanctions on us define their own interests outside the framework of their country’s national interests. I am hopeful that our nation paid close attention to the vulgar response given by Russia’s Foreign Minister to one of the speakers. In his response he pointed to a fact that has been repeatedly witnessed in international relations, mainly that for Russia (and other countries, such as the United States, China, Turkey, Brazil and others) the most important criteria is protecting Russia’s national interests – although understanding this simple point seems to be difficult for those [in our country] who are unfortunately too wrapped up in their own short term interests to even notice it. To me, however, it abundantly clear that this resolution is going to have an adverse effect on our country’s security and economy. It will lead to a reduction in our GDP, higher unemployment, more economic and social pressures on our people, result in a widening of the gap between the development of our country vis-a vis our neighboring countries and in effect serve as the last nail in the coffin that was being prepared over the past twenty years. Anyone with any common sense will know that the passing of this resolution will only lead to the further isolation and vulnerability of our country.

The fate of other countries in the region that have proudly fallen for the empty rhetoric of such short sited nations is a pitiful fate that we should all be conscious of.

Currently, it is important to focus on solutions that will minimize the threats to our independence, territorial integrity and the legitimate rights of our country. It goes without saying that safeguarding our freedom, the rights of our citizens and defending our national security will not be possible without the free and informed consent of our citizens. Green social networks must focus on solutions designed to safeguard us from this undesirable event. Before pointing out some of these possible solutions, it is important that we condemn this cruel and unnecessary resolution. We are being condemned while Palestinian land is still easily occupied by others who are given the right to nuclear bombs, while we are deprived of the right to use nuclear technology for peaceful purposes. Surely this resolution is against our country. We must nevertheless also keep our eyes open to the effects of other existing, yet chaotic and adventurous policies.

1. The first and most essential solution to countering this resolution is to ensure that our nation is informed in an honest and forthright manner. It is our people’s right to better understand the details of this resolution and the additional sanctions that are being added to it. Our people need to understand the effects of these sanctions on the unemployment rate, on inflation, on our GDP and the ability of our nation to progress. In other words, they need to understand how it effects their bottom line. Referring to this resolution as a torn piece of paper is not going to solve the problems and challenges facing our nation. If our people have to face and fight an adversity that was not of their choosing, we must at least gain their trust; a trust that will only be developed through transparency and a government that is truthful and forthright.

2. One of the points our people must to be made aware of, is the predictable security risks resulting from this new resolution. Many of our citizens are unaware of extent of the dangers associated with the path that we have fallen into due to ignorance and exaggeration. The witty rants and boasts by certain individuals pretending that nothing has happened is nothing but betrayal of our people. If our nation’s readiness is the most important element in fighting the potential dangers we face, then it is incumbent upon us to inform them as much as possible about the potential security consequences associated with the current situation we find ourselves in. If this is too difficult a task for those responsible for our government, they should at least allow non-government owned media outlets to freely inform our citizens of the necessary analysis with compassion and without exaggeration of the facts.

3. These new conditions require that we expand the current limited circle of advisers to the nuclear issue. As far as I am aware, unlike the era when Mr. Khatami was president, we currently have less people and individuals with far less experience than in the past, handling this sensitive matter. One of the main reasons why we find ourselves in this undesirable and critical position is due to this limited circle of advisers. Governments of countries that have dealt with the nuclear issue successfully, in addition to having legitimacy, observe national alliances, building upon collective and even relative consensus. What is wrong with allowing our country’s parliament to make decisions with regards to the principles governing our country’s nuclear policy the same way they made decisions with regards to the American hostages? Instead, our parliament is left with no recourse but to come up with last minute, dictated legislation designed to justify the incorrect decision making processes of our government. Why is it that a select few are making secretive decisions about matters that affect the future of our entire nation? Were our people not supposed to be in charge of their own destiny? Why should our people be in agreement with every decision we make? Are the principles associated with referendum meaningless in our society to the extent that every time some one refers to them they have to face a barrage of insults and threats? Should we not instead allow our people to be involved in sensitive and important decisions that effect our entire nation?

4. Under the current conditions, a rift between the people and the government will only result in a higher risk of danger from foreign influences and those with bad intentions. The rigged elections, the oppression that occurred after the elections, the mismanagement and corruption, the deceit and confusing economic and cultural policies have lead to a crisis and lack of confidence in the government and a distancing of the people from the ruling powers. Today, more than ever it is vital that we begin to pay attention to and address the solutions that were set forth in the Green movement’s statement #17. A repressive and illegitimate government that is at war with its own people is ill equipped to effectively deal with foreign threats. Under these circumstances, they [the illegitimate ruling government] have to either pay an unfair ransom, or put the country under imminent risk. As a result, creating a safe backdrop for free, fair, competitive and non-selective elections, and ensuring freedom of press, freedom of political prisoners, taking care of the families of those martyred and harmed becomes even more vital. If our people are our main asset for dealing with the serious situation we currently face, then their opinion and viewpoint should be respected. Before making any decisions, we must carefully consider the impact of these decisions on the lives of teachers, white collar workers, laborers, salaried workers, the poor and all those working hard to make a living in our society. It is not fair to have the youth who are seeking jobs pay the price of arbitrary and adventurous decisions made by the government. Let us all bear witness to a bunch of hollering, baton carrying thugs who do nothing but threaten the lives, livelihood and dignity of our people in broad day light, and speak of bombarding our parliament in broad day light all under the pretext of pro-government support. Is this how we run the world?

5. Fostering hatred, creating enemies and continued factional killings have only led to the regime becoming even more empty handed. A brief look at the events that took place in New York and Geneva last year only shed more light to the weakness of this government. In order to overcome this dangerous crisis of management in our country will have to utilize every capacity at our disposal. The danger we face is significant enough that referring to important personalities such as Mr. Hashemi, Khatami, Rohani, Aghazadeh, Larijani and others is a necessity. Is it not unfortunate that our former president [Khatami, someone with wide international support and respect] would be prevented from traveling abroad, when his presence would have been instrumental in defending our nation’s rights when it comes to nuclear technology? Everyone in our country is aware of the fact that most of the qualified managers and individuals who should be used as an elite force to run the country when in crisis have been excluded from all important policy making decisions. How should we view this obvious, extremely concerning and controversial reality?

6. The current activities of the IRGC (Sepah) are questionable to say the least. On the one hand the IRGC and Basiji forces are aiming their weapons directly at the people of our nation instead of at our enemies, playing a key role in the oppression and interrogation of political forces and those opposing the regime. On the other hand the IRGC has also become involved in our nation’s economy in an unprecedented manner. Certainly, restoring the IRGC’s original responsibilities will lead to reviving the honorable role of this institution as defenders of our sacred nation. It will also reduce the dangers resulting from greed and malice, enable a more healthy economy, reduce corruption and further encourage the private sector. An IRGC that is more concerned with the volatility of the dollar on the open market and interference in the affairs of banking, the stock market and export and import contracts cannot be trusted with the security of our nation and our revolution. Unfortunately we are currently witnessing the deterioration of popular support for the IRGC. If this trend continues, it is foreseeable that the IRGC will become exceedingly more interested in defending its own interest in the stocks of companies and institutions in is invested in rather than defending our nation. Eventually this interest will transform them into authoritarian power that works against the best interest of our nation. If love and trust of the armed forces is considered one of their greatest assets, today the activities of the IRGC as it relates to the economy and our security have led to the significant decrease of their social capital.

We all know that the brave and chivalrous forces within the IRGC are fed up with this type of behavior. Let us not forget the people’s hatred of the financial and security institutions during the time of the monarchy and to what extent they were instrumental in the people’s anger. As a result of the resolution and sanctions imposed on our country, reviewing the role of the IRGC and Basiji should be a key concern for everyone looking for the best interest of our nation, regardless of our background or affiliation. Here I would like to also reiterate that the attack of the Basiji on Mr. Karroubi and Khatami , the events that occurred on June 4th of this year and the recent attack and insult of our parliament only further facilitates the interests and goals of those who have imposed the sanctions on our country.

7. The last point we need to focus on is that the sanctions are not designed to bring the government to its knees. If we look back at the experience of August 19th, 1953 and the bitter fate of Iraq and Afghanistan in contemporary history, it should serve as a clear warning that some governments see their own survival in the continuation of this crisis, in intensified hostilities and even go as far as encouraging the use of a military offensive. It is up to the Green movement to create reconciliation by remaining true to its principles while confronting this clear risk. Resistance to potential foreign threats and invasion is a necessity and amongst other areas, should be an area of focus for the Green movement. We must demonstrate to our people that the way out of this crisis is to return to the principles and solutions presented by the Green movement since its inception a year ago. The Green movement should use its influence and power in the international arena to show foreign powers that it will not allow them to take advantage of the weakness and illegitimacy of the current ruling government and harm the territorial integrity and interests of our nation.

The Green movement will continue to focus on building awareness within all sectors of our society and in doing so will not allow the oppressors [ruling government] to escape from accountability and responsibility towards our nation by creating a crisis and unnecessary military conflict. We will continue to fight the systematic suppression and intimidation of opponents of this government and will not allow them [the ruling government] to focus on their own short term interests and in doing so compromise our national interests.

Source: Kaleme
http://www.kaleme.com/1389/04/16/klm-25013

یادداشتی پیرامون قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت

چهارشنبه, ۱۶ تیر, ۱۳۸۹

چکیده : همه توجه داشته باشیم که قصد از تحریم ها صرف به زانو درآوردن دولت نیست. تجربه 28 مرداد 1332 و سرنوشت تلخ عراق وافغانستان در زمان معاصر پیشاروی ماست وهشیاری مضاعف آنکه چه بسا بخشی از دولتیان شانس بقای خود را درادامه این بحران وتشدید مخاصمات وحتی تشویق دشمنان برای تعرض نظامی ببینند. بر جنبش سبز است که بین پایداری بر اصول و هویت خود و مقابله با این خطر روشن وفاقی ایجاد نماید. ما باید عنصر مقاومت در مقابل تهدید و تعرض خارجی را به عنوان یک ضرورت در کنار سایر مطالبات خود بنشانیم.

کلمه: میرحسین موسوی نخست وزیر هشت سال دفاع مقدس در یادداشتی به طرح نظرات خود پیرامون قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت علیه کشورمان و نیز تدابیری که می توان برای مواجهه با پیامدهای پیش روی ایران لحاظ کرد پرداخت. به گزارش کلمه متن یادداشت میر حسین موسوی به شرح زیر است:

سرانجام و متاسفانه قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت صادر شد. قطعنامه و قطعنامه هایی که می توانست با تدبیر وعقلانیت بر کشور ما تحمیل نشود. تاکید بر این واقعیت نمک پاشیدن روی زخم نیست؛ بلکه از آن روست که تجاهل در این زمینه پیامدهای آن را وخیم تر خواهد ساخت. اینکه بگوئیم این قطعنامه چون یک دستمال استفاده شده است مصائب ناشی از سیاستهای پر هیاهو وعوامفریبانه راتخفیف نخواهد داد. البته در این میان، فحش و توهین به کشورهای دیگر ممکن است مصرف داخلی برای عده ای کم اطلاع داشته باشد اما در واقعیت بیرونی جز بدتر کردن اوضاع تاثیری نخواهد داشت. مگر تردید داریم که مسئولان این کشورها همواره منافع خود را در چهارچوب منافع ملی کشورشان تعریف می کنند و نه متاسفانه مانند برخی از سیاستمداران ما که منافع خود وجناح خود رابه جای منافع ملی جا می زنند. من امیدوارم که ملت ما به پاسخی که وزیرامورخارجه روسیه به یکی از سخنرانی های عوامانه داد دقت کرده باشند. این جوابیه یک واقعیت بدیهی در روابط بین الملل را تکرار می کند و اینکه برای روسیه ( وشما کشورهای دیگر چون آمریکا، چین، ترکیه و برزیل و… را اضافه کنید) مهمترین مساله حفظ منافع ملی روسیه است، اگرچه درک این نکته ساده برای کسانی که اسیر منافع کوتاه مدت خویشند مشکل باشد. برای اینجانب مانند روز روشن است که این قطعنامه بر امنیت و اقتصاد کشور ما اثرخواهد گذاشت. تولید ناخالص را پائین خواهد آورد، بیکاری را بیشتر خواهد کرد، مردم را در تنگنای مشکلات بیشترمعیشتی واجتماعی قرار خواهد داد، فاصله ما را ازکشورهای در حال رشد جهان بویژه کشورهای همسایه رقیب بیشتر خواهد ساخت و آخرین میخ را بر تابوت چشم اندازبیست ساله خواهد کوبید. کدام عقل سلیم است که نداند کشورما امروز پس از صدور قطعنامه آسیب پذیرتر و منزوی تر از گذشته شده است؟

سرنوشت کشورهای دیگر در منطقه که در دام لفاظی های مغرورانه ومیان تهی دولتیانشان افتادند وسرنوشت شوم و ترحم برانگیزی پیدا کردند باید جلوی چشم همه ما باشد.

آنچه در شرایط کنونی مهم است، اندیشیدن به راه حلهائی است که بتواند احتمالات خطر رابرای استقلال، تمامیت ارضی و حقوق مشروع کشور به حداقل برساند و در عین حال پاسدار آزادی و حقوق شهروندان باشد که حفظ امنیت ملی بدون پشتوانه شهروندانی آزاد و آگاه ممکن نیست. شبکه های سبز مشفقانه به راه حلهائی که می تواند به دفع این شر عارض گشته کمک کند بپردازند. قبل از اشاره به تعدادی از این راه حل ها تاکید بر محکومیت این قطعنامه ظالمانه ضروری است. ما در شرایطی محکوم می شویم که به سادگی ازجنایات در سرزمینهای اشغال شده فلسطین وبمبهای هسته ای آن غمض عین می شود وحق استفاده صلح آمیز از تکنولوژی هسته ای ازما دریغ می گردد. بی تردید این یک قطعنامه بر ضد ملت ماست. گرچه در کنار آن ما نمی توانیم ازتاثیر سیاستهای ماجراجویانه و مغشوش چشم بپوشیم…

۱- اولین وضروری ترین راه حل و حتی فوری ترین آن اطلاع رسانی صادقانه به ملت است. این حق مردم است که ماهیت قطعنامه و تحریم های دیگری که در حال افزوده شدن به آن است بشناسند. باید آنها بدانند این تحریمها چه اثری بر سفره آنها و روی نرخ بیکاری و تورم وتولید وپیشرفت کشورو امنیت می گذارد. صرفا گفتن اینکه این قطعنامه یک ورق پاره است مشکل مردم و کشور را حل نمی کند. اگر قرار است مردم در مقابل بحرانی که ناخواسته در حال ورود به آن هستند مقاومت کنند ضرورت دارد که اعتماد آنها جلب شود و اعتماد جز ازطریق راستگوئی حکومت و شفافیت اطلاعات بدست نمی آید.

۲- ازمواردی که لازم است مردم حتما بدانند خطرات امنیتی قابل پیش بینی ناشی از قطعنامه جدید است. بسیاری از ملت ما نمی دانند مسیری که با ندانم کاری و گزافه گوئی های بی مورد درآن افتاده ایم تاچه حد خطرناک است. اینکه کسانی بخواهند با بذله گوئی و رجزخوانی خیال خود ومردم را راحت کنند خیانت به مردم است. اگر می خواهیم آمادگی مردم را به عنوان مهمترین عامل بازدارندگی در مقابل خطرات احتمالی قراردهیم باید در حد ممکن پیامدهای احتمالی امنیتی شرایط موجود را به اطلاع آنها برسانیم. اگر این اقدام برای مسوولان کشور دشوار است حداقل رسانه های غیر دولتی آزاد گذاشته شوند که بدون اغراق و دلسوزانه اطلاعات و تحلیل های لازم را به مردم انتقال بدهند.

۳-شرایط تازه ایجاب می کند که دایره مشاوران پرونده حساس هسته ای گسترده تر شود. تا آنجا که نویسنده اطلاع دارد بر خلاف دوران جناب اقای خاتمی عده کمتر وکم تجربه تری درگیر این پرونده حساس هستند. و به طور قطع یکی از دلایل ورود به این مرحله ناخوشایند و بحرانی تنگ بودن دایره مشاوران زبده است. در کشورهای موفق دولتها علیرغم برخورداری ازمشروعیت ناشی از رعایت میثاقهای ملی سعی می کنند در چنین مواردی ازعقلانیت جمعی و حتی اجماع نسبی استفاده کنند. چه اشکالی دارد همچون پرونده گروگانهای امریکائی، تصمیم گیری در مورد اصول حاکم بر سیاست هسته ای کشور به تصویب مجلس برسد، نه آنکه مجلس درآخر کار با مصوبات فرمایشی خرابکاری های تصمیم گیران را توجیه نماید. چرا باید چند نفر پنهان از نظر مردم در مورد پرونده هائی که به سرنوشت همه ملت مربوط است تصمیم بگیرند؟ مگر قرار نبود مردم حاکم بر سرنوشت خود باشند؟ چرا فکر کنیم که مردم باید با هرچه ما تصمیم گرفتیم موافق باشند؟ آیا اصل مربوط به رفراندوم جنبه زینتی دارد که هر زمان برای حل مسائل مهم کشوربه آن اشاره می شود طوفانی از اتهام و توهین راه می افتد؟ آیا جای آن نیست که در موارد حساس نظر ملت را از این طریق پشت سر تصمیمات مهم قرار دهیم؟

۴- در شرایط کنونی شکاف بین ملت و دولت، خطر بیگانگان و بد خواهان از همیشه بیشتر است. نتایج ناشی از تقلب انتخاباتی و سرکوبهای بعد از انتخابات ومصائب ناشی از سوء مدیریتها و فساد و دروغ و آشفتگی سیاستهای اقتصادی و فرهنگی منجر به بحران اعتماد به حکومت و فاصله گرفتن مردم از دست اندرکاران شده است. امروز ضرورت پرداختن به راه حلهای شبیه آنچه در بیانیه شماره ۱۷ آمده است بیش از همیشه خود را نشان می دهد. یک دولت نامشروع و سرکوبگر ودر حال جنگ با ملت خود نمی تواند در مقابل تهدیدات بیگانه مقاومت نماید. در چنین حالتی یا باید به بیگانگان باج دهد و یا کشور را در آستانه خطرات مهلک افکند. در این وضعیت ایجاد دورنمای اطمینان بخش برای انتخابات آزاد و رقابتی و غیر گزینشی و آزادی مطبوعات و رسانه ها و آزادی زندانیان سیاسی ورسیدگی جدی به خانواده های شهدا وآسیب دیدگان یک امر حیاتی است. اگر سرمایه ما در هماوردی با شرایط خطیر کنونی، ملت است باید به ملت وآراء و نظرات آن احترام گذاشت و درهر تصمیمی اکنون قبل ازهمه به تاثیرات آن بر زندگی کارمندان و کارگران و معلمان و اقشار حقوق بگیر و مستضعف اندیشید. این عادلانه نیست که اقشار تهیدست و جوانان جویای کار چوب تصمیمات مستبدانه و ماجراجویانه دولت را بخورند. ودرعین حال همه شاهد باشند یک عده عربده کش چماقدار که به جان ومال وآبروی مردم در روز روشن افتاده اند به عنوان طرفداری از دولت در روز روشن از به توپ بستن مجلس سخن بگویند. آیا این است شیوه ی اداره جهان؟

۵- با کینه ها و دشمن تراشی ها وتصفیه های جناحی، نظام بیش ازهمیشه دستانش از نیروهای کارآمد خالی است. تاملی اندک به ماجراهای سال گذشته نیویورک و کنفرانس ژنو می تواند ضعف مفرط دولتیان را نشان دهد. کشور امروز برای عبور ازاین بحران خطرناک نیازمند استفاده از همه ظرفیتهای مدیریتی خویش است. خطرآنچنان مهم است که به خاطرآن استفاده ازتجربیات ومنزلت شخصیت هائی چون جنابان هاشمی و خاتمی و روحانی و آقازاده و لاریجانی و… ضرورت داشته باشد. آیا تامل بر انگیز نیست که از مسافرت رئیس جمهور سابق کشور(با احترامی که در سطح بین الملل دارد) برای استفاده از تریبونی که می توانست در آن از حقوق ملت درزمینه هسته ای دفاع نماید جلوگیری شود؟ کیست که نداند اغلب مدیران برجسته و نیروهای زبده برای اداره کشور در شرایط بحرانی کنونی ازمدار تصمیم گیری ها و سیاستگزاری ها به کناری گذاشته شده ا ند؟ آیا این واقعیت آشکار، دلهره آور و شک برانگیز نیست؟

۶- سپاه امروز در گیر مسائل سوال برانگیزی است. از سویی اسلحه سپاه وبسیج به جای دشمن در مقابل مردم قرار گرفته است ودر سرکوب و دستگیری ها و بازجوئی ها ی نیروهای سیاسی و معترضین نقش درجه اول دارند و از سوی دیگر سپاه در حجم غیر قابل باوری درگیر مسائل اقتصادی است. به یقین بازگرداندن سپاه به سوی مسوولیت های اصلی خود می تواند هم نقش افتخار آمیزی که این نهاد در دفاع مقدس داشت احیا کند وخطرات ناشی از طمع بدخواهان را کاهش دهد و هم در سلامت اقتصادی جامعه وکاهش امواج روز افزون فساد و دلگرمی بخش خصوصی موثر واقع شود. سپاهی که مشغله فکریش بالا و پائین رفتن قیمت دلار و دخالت در امور بانکداری و بازارسهام وپیمانکاری و صادرات و واردات است نمی تواند برای تامین امنیت کشورو انقلاب مورد اعتماد باشد. ومتاسفانه در این معرکه ما شاهد زوال اعتبار قدیمی و پشتیبانی مردمی سپاه خوهیم بود. قابل پیش بینی است که با ادامه این روند سپاه به جای دفاع از ملت و کشور به دفاع از شرکتها و سهام وموسسات پولی و مالی خود و سرانجام به جای دفاع از کشور وانقلاب به دفاع از از سازمان و تشکیلات خود بغلطد ویا به تمامی در اختیار یک قدرت مستبد و ضد مردمی قرار گیرد. اگر محبت و اعتماد مردم به نیروهای مسلح بزرگترین سرمایه آنها باشد امروز با عملکرد سپاه در حوزه امنیت داخلی و اقتصاد این سرمایه اجتماعی بی بدیل در حال ذوب شدن است.

ما همه می دانیم که سپاهیان سلحشور و یاران باکری ها و همت ها از این روال بیزارند. از یاد نبریم نفرت مردم از نهادهای اقتصادی و امنیتی رژیم شاهنشاهی تا چه حد در ظهور و بروز خشم مردم موثر بود. با شرایط تحمیلی ناشی ازقطعنامه و تحریم ها بازبینی نقش سپاه و بسیج یکی از مهمترین اقداماتی است که نیروهای خیرخواه از هر جناح و دسته ای باید خواستارآن باشند. درحاشیه صریحا بگویم که حمله با پرچم بسیج به جناب اقای کروبی و خاتمی و ماجرائی که در ۱۴ خرداد شاهد آن بودیم و اخیرا حمله و توهین به مجلس منافع ومقاصد طراحان قطعنامه را راحت تر می کند.

۷- نکته اخرآنکه همه توجه داشته باشیم که قصد از تحریم ها صرف به زانو درآوردن دولت نیست. تجربه ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ و سرنوشت تلخ عراق وافغانستان در زمان معاصر پیشاروی ماست وهشیاری مضاعف آنکه چه بسا بخشی از دولتیان شانس بقای خود را درادامه این بحران وتشدید مخاصمات وحتی تشویق دشمنان برای تعرض نظامی ببینند. بر جنبش سبز است که بین پایداری بر اصول و هویت خود و مقابله با این خطر روشن وفاقی ایجاد نماید. ما باید عنصر مقاومت در مقابل تهدید و تعرض خارجی را به عنوان یک ضرورت در کنار سایر مطالبات خود بنشانیم و نشان دهیم که راه خروج از این بحران و خطر در برگشت به اصول و راه حلهائی است که جنبش سبز در یک سال عمر سر افراز خود همواره منادی آن بوده است. جنبش سبز باید از تمام توان بین المللی خود استفاده کند تا به قدرتهای خارجی نشان دهد به آنها اجازه نمی دهد از ضعف وعدم مشروعیت دولت کنونی استفاده و به استقلال، تمامیت ارضی و منافع عالی کشور آسیب رسانند.

جنبش سبز همچنین از طریق آگاه سازی همه جانبه اقشار اجتماعی و نخبگان به سرکوبگران اجازه نخواهد داد با ایجاد وضعیت اضطراری در کشور و استقبال از درگیری های نظامی از پاسخگویی و مسوولیت پذیری فرار کند و به تشدید سرکوب و ارعاب مخالفان بپردازد و یا در خفا برای تامین منافع کوتاه مدت خود بر سر منافع عالی ملی تن به سازش های خفت بار دهد